Connect with us

Hi, what are you looking for?

All posts tagged "The Call – ခေါ်သံ"

ကဗျာ

မင်းသွင် အချစ်နဲ့ ဝေးနေပါတယ် ဆိုမှမလွမ်းစေချင်ဘူး … တဲ့လား။စစ်တိုက်နေရပါတယ် ဆိုမှGun တွေ မလိုပါဘူး …တဲ့လား။ဘယ်သူမှ မမှားပါဘူး၊ဒီလို တိုင်းပြည်မှာ မွေးခဲ့တည်းကငါတို့အားလုံး သားကောင်တွေပါ..မေရီဆိုင်းနွယ် ။ Internet သုံးဖို့တောင်ပေါ် အတူတူ တက်ရတဲ့နေ့ကိုနင် … မမေ့သေးဘူး မဟုတ်လားအညာမှာလည်း internet သုံးချင်ရင်ခရီးထွက်ရတယ်၊အံ့ဩသွားသလား…....

သတင်း

ညအမှောင်ဟာ ပျိုးပျိုးပျက်ပျက် မီးရောင်အောက်မှာငြိမ်းချမ်းစွာ ရှိနေတယ်။ အသက် ၂၄ နှစ်အရွယ်ကောင်မလေးနဲ့ အသက် ၂၅ အရွယ် ကောင်လေးဟာအမှောင်ထုထဲမှာ လက်တွဲလမ်းလျှောက်ရင်း တယောက်ခါး တယောက် မလွတ်တမ်း ဖက်ထားကြမယ်။ အချစ်ဆိုတဲ့ နယ်ပယ်ကို ကျယ်ပြန့်အောင် တည်ဆောက်ရဲကြသူတွေရဲ့ အရွယ်ပဲပေါ့။

ကဗျာ

ယောနသံ သူက ‘ပန်း’ ပါတဲ့မကြွေရဲရင် အစကတည်းကဒီပန်းက မင်းဆံပင်ပေါ် မပွင့်ခဲ့ဘူးတဲ့ပြတ်ပြတ် သားသား။ ဆူးပါတဲ့နှင်းဆီလည်းကြွေတတ်တာပဲ‌နော် ဆိုတော့*”ကြွေတာကိုက ပွင့်ခြင်းပဲ” လေတဲ့။ လူ့စည်း ဘီးလူ့စည်းအသဲစားရဲမှ သားရဲဖြစ်မှာပန်းမှာလည်းပန်းရဲ့စည်းတော့ ရှိရမပေါ့။ ဒါဟာ စစ်ပွဲတစ်ခုပဲလေ။ ကိုယ်က ဘီလူး ပါဘီလူးတော့ ဘီလူး ဒါပေမယ့်သာမန် သားသတ်လွတ်သမားပန်းစားဘီလူး။...

ရသစာတမ်းငယ်

■ လွန်းညီ (၁) အနမ်းဟာ နှစ် နှစ်ဆယ့်တသန်းရှိခဲ့ပြီလို့ သိပ္ပံ ပညာရှင်တွေ ဖော်ထုတ်ကြသတဲ့။ မောင်တို့ အနမ်းဟာ ဘယ်လောက်ကြာခဲ့ပြီလဲ မမနီ။ အခုတော့ လေးကျော့ပြန် အာဏာသိမ်းအပြီး ‌ခြောက်နှစ်ထဲရောက်ခဲ့ပါပြီ။ မောင့်ကို နမ်းမိတာ ရက်ပေါင်းတရာ့ငါးဆယ်သာသာပါ။ စပါးပင်တွေက ရေအသောက်ဆုံးသီးနှံဆိုရင် မေတ္တာတွေကို ငတ်မွတ်နေသူ...

ကဗျာ

မေရီသော် ဘယ်မှာနေနေ ငါအိမ်ပြန်နောက်ကျခဲ့တာချည်းလမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားဖြစ်ပွဲတော်က လူတွေကို ရပ်တန့်ငေးမောငါ့နောက်က သည်းကြီးမည်းကြီးလိုက်နေတဲ့ ခွေးတအုပ်ကိုတောင်တခါတလေ ငါဟာ မေ့လျော့နေတယ်ကြိုတင်စဥ်းစားထားခြင်းမရှိဘဲ ချိုးကွေ့လိုက်တဲ့ ဝိရောဓိတွေမြောက်အရပ်ပျောက်ဆုံးသွားလို့ ကြောင်တောင်ကန်းရတာနဲ့သီချင်းသံသဲ့သဲ့နောက်ကိုပဲ ငါလိုက်ခဲ့အိမ်ပြန်လမ်းက တခုတည်းဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဘယ်သူနဲ့မှ မဆုံခဲ့ကြငါတို့ထဲက တဝက်က ကဗျာရေးနေပြီးကျန်တဝက်က တစုံတယောက်ကို ပွေ့ဖက်နည်းအား ပြန်သင်ယူနေရမီးတောက်က သေးငယ်လာပေမယ့်...

ဝတ္ထုတို

အခြေအနေကား အတော်ပင် ဂွကျသော အနေအထားဖြစ်နေသည်။ တအိမ်တည်းနေ တမိုးအောက်ရှိပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ခက်နေသော အနေအထားပင်။ အာဏာသိမ်းမှုရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုက မိသားစုအတွင်းထိပါ သက်ရောက်မှု ကြီးမားခဲ့သည်။

ရသစာတမ်းငယ်

အချိန်တွေ အပိုင်းအဖြတ်နဲ့ ဖြတ်ကျော်နေရင်း တယောက်ယောက်ကို စောင့်စားရတဲ့ ချိုမြိန်မှုဟာ နှလုံးသားကို ငြိမ်းအေးစေတယ်။ ပီတိဖြစ်စေတယ်။ မျက်စပစ်ပြီး လူတယောက်ကို ဘဝထဲ ခေါ်လာခဲ့ကြတာတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကဗျာတွေရေးရင်း အမှန်တရားဆီ သွားနေရင်း နှလုံးသားရဲ့ ရင်ခုန်မှုကို လိုက်လျောခဲ့လိုက်ပါတယ်။

ရသစာတမ်းငယ်

“တကယ်တော့ ဒီကျောပိုးအိတ်ကလေးက ကျမ ဆယ်တန်းအောင်လို့ တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မယ့်အချိန်၊ ကျမအမေက ဝယ်ပေးခဲ့တာ” လို့ အိတ်ကလေးကိုကြည့်ရင်း ကျမ သူ့ကိုပြောလိုက်တယ်။ ပြောလက်စ စကားနဲ့လည်း မဆက်စပ်ပါဘူးလေ။

ဝတ္ထုတို

အဆင်မပြေတာတွေ များလှပြီ။ ရက်ဆက် တိုက်ပွဲအရှိန်ကြောင့် လူပင်ပန်းမှုက ဘာမှ အရေးမကြီးသော်လည်း ကျဆုံးရဲဘော်တွေ အရေးက တအုံနွေးနွေး ဖြစ်လှ၏။ ဆန်ရင်း နာနာဖွတ်ဆိုသလို ဘေးနားမှာရှိတဲ့ ပ.က.ဖ ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ မာန်မဲကြိမ်းမောင်းရန် စိတ်ကူးမိသည်။ အတွေးထဲတင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စကားလုံးတွေ ဒေါသတွေက အသံအဖြစ် ရောက်မလာတော့ပါ။

Facebook