ကဗျာ
မှောင်ပြပြ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲအိပ်နေတဲ့သားရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်းလမ်းထဲက ညဉ့်နက်ခွေးဟောင်သံတွေ ကြားတိုင်းအမေ့ရင်ခုန်သံဟာသေနတ်သံထက်တောင် ကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်… စက္ကန့်တိုင်းမှာ‘ငါ့သားကို လုယူသွားကြမလား…’ ဆိုတဲ့ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့မိုးမလင်းနိုင်တဲ့ စိတ္တဇညပေါင်းများစွာကိုအမေ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်… အိမ်ရှေ့ အိမ်နောက်တိတ်ဆိတ်စွာ ကင်းစောင့်ရင်းတတ်သမျှ၊ မှတ်သမျှဆုတောင်းတွေနဲ့သားကို အမေ အကာအကွယ်ပေးနေခဲ့တယ်… လမ်းမပေါ်က သွေးစက်တွေကြားတောတောင်ထဲက သေနတ်သံတွေကြား‘ငါ့သားလေးရဲ့အသွေးအသားနဲ့အော်သံတွေများ ပါနေမလား…’ ဆိုတဲ့အိပ်မက်ဆိုးတွေကိုနိုးရက်နဲ့ ခံစားခဲ့ရတာလက...
