Connect with us

Hi, what are you looking for?

ရသစာတမ်းငယ်

“အမှောင်ဘက်ခြမ်းသို့ လက်ကမ်းဝံ့သူများ”

အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှာ ပျော်နိုင်ဖို့ ပညာရေးကိုခုတုံးလုပ်ပြီး ဖြူစင်တဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ကျောင်းသား အခွင့်အရေးတွေကို ကျောင်းဆရာ၊ ဆရာမတွေကနေတဆင့် စနစ်တကျ ရိုက်ချိုးခိုင်းဦးမယ်။ ဒါဟာ ဖန်တရာထပ်နေတဲ့ လုပ်ကွက်တွေပဲ …

◼️မြရဲလွင် (ဝေးလွင့်ငှက်)

အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှာ ပျော်နိုင်ဖို့ ပညာရေးကိုခုတုံးလုပ်ပြီး ဖြူစင်တဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ကျောင်းသား အခွင့်အရေးတွေကို ကျောင်းဆရာ၊ ဆရာမတွေကနေတဆင့် စနစ်တကျ ရိုက်ချိုးခိုင်းဦးမယ်။ ဒါဟာ ဖန်တရာထပ်နေတဲ့ လုပ်ကွက်တွေပဲ …

အမှားကို အမှားလို့ သိခွင့်မရနိုင်မည့် ပညာရေးစနစ်က ကြီးထွားလာမည့် လူငယ်လေးတွေဟာ နိုင်ငံအတွက် ဘယ်လောက်ထိ အကျိုးပြုနိုင်မှာလဲ … ချည့်နဲ့လို့ အားမရှိတော့တဲ့ အမိနိုင်ငံတော်ကြီးအတွက် စစ်မှန်တဲ့ ပညာရေး စနစ်ဟာ သိပ်ကို အရေးကြီးတယ်မဟုတ်လား …

ဒီနိုင်ငံဟာ အနာဂတ်ကို မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတွေနဲ့အတူ ကောင်းမွန်ပြီး လှပတဲ့ ခရီးရှည်ကြီး ထွက်ရဦးမယ် …

Public Service Announcement

Public Service Announcement

အာဏာပေါ်မှာ တပ်မက်ရူးသွပ်ခြင်းဟာ သိပ်ကိုကြောက်စရာကောင်းတယ် … အာဏာရူးတဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟာ ပေါရိသာဒထက်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းလှတယ်ဆိုတာ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ရမယ်လို့ မတွေးမိခဲ့ဘူး … အခု ငါတို့တွေ့ရပြီ၊ ခေတ်သစ် ပေါရိသာဒကိုပေါ့၊ သိပ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ် …

ကလေးငယ်တွေအတွက် ရသင့်ရထိုက်တဲ့ မှန်ကန် တည့်မတ် ကောင်းမွန်တဲ့ ပညာရေးစနစ်ကြီးကို ဝါးမျိုခြင်း၊

အမှောင်ဘက်ကို ဆွဲခေါ်ခြင်း … တကြိမ်တည်းနဲ့ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များစွာရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ပြီး အာဏာမြဲဖို့ ယဇ်ပူဇော်မှု … ပေါရိသာဒကမှ ဆရာကောင်းနဲ့တွေ့ပြီး ဆရာကောင်းမိတ်ကောင်းစကားကို နားထောင်ပြီး လမ်းမှန်ရောက်ခဲ့ပါ​သေးရဲ့ …

အာဏာရူးတွေကို လမ်းမှန်ရောက်ဖို့ ခေတ်သစ် သုတသောမတွေ လိုအပ်လှတယ် … သူတော်ကောင်းတွေနဲ့သာ ထိုက်တဲ့ မွန်မြတ်လှတဲ့ သင်္ကန်းတွေဟာလည်း မုဆိုးတွေနဲ့ မလိုက်ဖက်လှဘူး … နေဝင်ချိန်တိုင်းဟာ နိုင်ငံသားတိုင်းကို ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ မျက်နှာမညှိုးငယ်ရအောင် ဆောင်ကြဥ်းနိုင့်မည့်၊ အာဏာရှင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည့် နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်အခါသာဖြစ်ဖို့ လိုအပ်ပါတော့သည်။

မင်းဆိုးမင်းညစ်တို့ ကခုန်ပျော်ပါးကြတဲ့အခါ ပြည်သူတွေသည်သာ ခါးကော့အောင် အနင်းခံကြရသည်သာ … ခေတ်သစ်ပေါရိသာဒ … ဘယ်မှာလဲ ခေတ်သစ် သုတသောမ၊ စာသင်ခန်းထဲက ကလေးတွေရဲ့ခေါင်းနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတရပ်လုံးကို ဖျက်စီးမည့် ယဇ်ပူဇော်မှုတွေ၊ ဒါဟာအမှောင်ဘက်ခြမ်းပဲ …

နေဝင်သွားခြင်းက မှောင်မိုက်ခြင်းအစစ် မဟုတ်ဘူး၊ နိုင်ငံတခုရဲ့ လှပခြင်း ဖွံ့ဖြိုးခြင်းကို အဓိက ကျားကန်ထားတဲ့ ပညာရေးမရှိသည်ကသာ စစ်မှန်တဲ့ မှောင်မိုက်ခြင်း။ အဲ့ဒီအတွက် အောင်မြေမလိုဘူး … အမှောင်ဘက်ခြမ်းဟာ အောင်မြေနင်းစရာမလိုဘူး၊ သိပ်ကိုကြောက်စရာကောင်းတယ် …

မတလုံးဖြုတ်လိုက်ရုံနဲ့ ကမ္ဘာဟာ ပျက်စီးနိုင်တယ်လို့ ထင်လား၊ မရှိသင့်တဲ့နေရာမှာ မတလုံး အစားဝင်လာခြင်းကကော နိုင်ငံကို​ ခြောက်ခြားသွားစေနိုင်တာပဲ။

ရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့ တကယ်ဖြစ်ခဲ့ တကယ်ရှိခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေရဲ့ရှေ့မှာ မတလုံးတပ်ပြီး ဝါဒမှိုင်းဖြန့်ခြင်းက အထိနာခြင်းဆိုတာထက် ပိုတယ် … ဒါပေမယ့် ခုတော့ မရတော့ဘူး … ဒီနေအကွယ်မှာ အာဏာရှင်ဟာလည်း တဖြည်းဖြည်းမှုန်ဝါး ပျောက်ကွယ်သွားရမယ် …

လူးသားစားခြင်းထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အာဏာယစ်မှု … စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အာဏာယစ်မှုဟာ အချိန်ကြာကြာ တည်မြဲခြင်းမရှိလေ နိုင်ငံကောင်းလေပါပဲ …။

(The Call -ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ’မြရဲလွင် (ဝေးလွင့်ငှက်)’ ရေးဖွဲ့တဲ့ “​​အမှောင်ဘက်ခြမ်းသို့ လက်ကမ်းဝံ့သူများ” ရသစာတမ်းငယ်ကို People’s Spring ကပြန်လည်​ဖော်ပြ​ပေးတာဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီးတော်လှန်​ရေးအတွက်အ​ထောက်အကူပြုတဲ့ စာ​ပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ​ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ ​Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်းသွား​ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)

ဆက်စပ်သတင်းများ

ရသစာတမ်းငယ်

တချို့ညတွေမှာ အိပ်ပျော်ဖို့ဝဋ်ဒုက္ခကြီးမြင့်စွာကြိုးစားခဲ့ရပြီး တချို့သောမနက်ခင်းတွေမှာ ဆက်လက်အိပ်စက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် နိုးနေလျက်နဲ့ ပေတေပြီး မျက်လုံးတွေအတင်းမှိတ်ထားပစ်လိုက်ဖို့ ဆုံးရှုံးခြင်းဆိုတာကို နားလည်ရတယ်။

ကဗျာ

နွေးနွေးမောင်ရှိန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထည်လဲသုံးကြတဲ့ခေတ်။ လူတွေက လမ်းမှာတွေ့လို့ နှုတ်ဆက်ရင်တောင် ‘ချစ်ခြင်းမေတ္တာ’ လို့ အော်သွားကြတယ်။ လမ်းပေါ်က အသီးရောင်းတဲ့ တွန်းလှည်းမှာလည်း ‘ချစ်ခြင်းမေတ္တာ’ တွေ အော်ရောင်းနေတယ်။ ရှေ့တန်းမှာတိုက်နေကြတာလည်း ‘ချစ်ခြင်းမေတ္တာ’ နဲ့ပဲ။ ‘ချစ်ခြင်းမေတ္တာ’တွေ မဖြန့်ဝေနိုင်တော့လို့ ကားတွေလည်း ဝေးဝေးမသွားနိုင်ကြတော့ဘူး။ ခရိုနီ/ဘောမ ဘားတွေ/ကလပ်တွေမှာလည်း...

ကဗျာ

◼️ဓီရ်ခေတ်အိမ် ငါ့ဝင်သက်တွေကို မယုံကြည်တော့ဘူး။လေးဘက်လေးလံကရန်သူတွေဝိုင်းတိုက်ခိုက်ကြချိန်ဖြေဖျားနဲ့ထိုးဖွလိုက်စကြာဝဌာထဲမှာထပ်ရနိုင်စရာ ဘဝမကျန်တော့ဘူး၊တောင်ထိပ်မြင်ကွင်းကို ငါမကြည့်နိုင်တော့ဘူးငါ့ကြွေးကြော်သံတွေက ရင်ခေါင်းဝက မကျော်ဘူး၊ပြာတွေနဲ့အတူကြွေကျသွားတုန်းကငါ့အတွက်ဘယ်မြစ်ရေမှ ဆန်မတတ်ခဲ့ဘူး၊မြို့ပြက သွေးကြွေးမချန်ဘူးငါမရီနိုင်ဘူးငါမပြုံးနိုင်ဘူးအိမ်ပြန်လမ်းမှာ ၁၃ နှစ်ကြာပြီငါ့အိမ်ဝက မြက်ရိုင်းတွေကိုငါမကျော်နိုင်ဘူး၊ငါ့ညနေခင်းတွေအသံမပါတော့ဘူးငါကျရှုံးနေပုံကို ပရိသတ်တယောက်အနေနဲ့ပြန်ကြည့်ပြီးတီးလိုက်တဲ့ လက်ခုတ်သံထဲငါ့လက်ခုတ်သံအကျယ်ဆုံးပဲဒါပေမယ့်ရှေ့ကဇာတ်ဝင်ခန်းတွေကိုငါမမှတ်မိဘူးဘယ်ကောင့်ဆီက ပုန်းလို့ပုန်းနေမှန်းမသိဘဲပန်းဆိုးတန်းကိုမရောက်ဖြစ်တဲ့ရက်တွေမှာစီးကရက်တွေကိုငါမီးညှိတယ်Youtube က ငါ့ထက်အသက် ၂ ဆလောက်ကြီးတဲ့သီချင်းတွေကိုဖွင့်ထားပြီးလမ်းကဖြတ်သွားတဲ့ စော်တွေကို ထိုင်ငေးတယ်ဘဝက ညနေခင်းဆိုရင် ဒုက္ခတွေကိုဘီယာအဖြစ်ပြောင်းပေးဖို့ဘုရားတယောက်ယောက်တာဝန်ယူသင့်တယ်မင်းတို့ဖန်ဆင်းတဲ့ကမ္ဘာမှာငါ့လိုနာရီဝက်နေနိုင်ရင်ဒုက္ခတွေကိုတကျိုက်တည်းမော့မယ်ဒီလိုဆိုတော့လည်းကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်မယူနိုင်တာရန်ကုန်တခုတည်းမဟုတ်ဘူးယုံကြည်မှုဆိုတာ မှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကိုလိုက်ဖမ်းခြင်းပဲသို့မဟုတ်...

ဝတ္ထုတို

မနက်အရုဏ်တက်သည်နှင့် အမေသည် အိပ်ရာမှ ထကာ မျက်နှာသစ်သန့်စင်ခြင်းကို လုပ်၏။ အမေ့အိမ်လေးသည် ဝါးကပ်များခင်းထားသဖြင့် အမေ့ကိုယ်သေးသေးလေးနှင့် နင်းလိုက်တိုင်းပင် တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်၏။ အလင်းသေချာမလာသေး။ သို့သော် အမေသည် အိမ်၏ နေရာတိုင်းကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အမေ့သားအိပ်သည့်နေရာလေးကိုပင် မမြင်ရသော်လည်း လှမ်းကြည့်မိလိုက်သေးသည်။ အမေ့သားအိပ်ရာသည် ခင်းမထားပါချေတကား။ ဒါဆို မိုးမလင်းခင်ကတည်းက...