“သံလွင်ရေတွေကုန်ကာမှ တွေ့ရမှာလားလို့ယွန်းစလင်း တံတားထိပ်မှာ ငါအော်ဆို – “

■ ဂနိုက်

အချစ် မင်းကိုလွမ်းရတဲ့ညတွေလွန်ပါစေက,စမယ်။ ချုံတွေပိန်းပေါင်းထပ်နေတဲ့ ကူညီပါရစေဆိုင်းဘုတ်ကိုတွေ့တော့ ပျစ်ကနဲမြည်အောင် တံတွေးထွေးခဲ့သေးတယ်။ ချောင်းကမ်းပါးကိုအဆင်း တရွတ်တိုက်နှ စ်ပတ်လိမ့်သွားတော့ ဂျွန်းစလင်းလို့ ငါတို့နောက်ပြီးခေါ်တယ်။ ငါတို့ကလဲငါတို့ပါပဲ ဗုံးသံတွေ ဝုန်းဆန်နေတာတောင် ရေကူးကမပြတ် လစ္စဘွန်းမြို့ပျက်တော့ ပါရီက ကချေသည်တွေလို။ မုန့်အီးဒ်နေ့က ဖာပွန်မှာစမိုင်သောက်တော့ မဆီမဆိုင် ယွန်းစလင်းချောင်းနံဘေးက ကရင်မလေးရောင်းတဲ့ ကြံချက်အရက်ကို သတိရ။ နွေခေါင်ခေါင်ကြီး မိုးရွာတော့ ငါ့ညာခြေကျင်းဝတ်မှာ ချုပ်ရာ ၃ ခုစာလောက် တရုတ်ဆိုင်ကယ်အစုတ်ရဲ့ ထိုးခွဲခြင်းခံရတယ်။ မြန်မာဇာတ်ရဲ့အစလို ခွန်းတောက်ရွတ်ပြီး ခေါင်းထဲသိမ်းထားသမျှ ထိုးထုတ်နေရတာပဲ။

ဖုန်တက်နေတဲ့ အောင်လံခိုင်ဖို့မဲပေးစို့စာသား ပင့်ကူမျှင်အောက်မှာ အန်တီစုနဲ့သမ္မတကြီးရုပ်ပုံကားချပ် ခေါပုတ်လမ်းကြားရောက်တော့ မီးလောင်ထားတဲ့ကားစုတ်တွေစီတန်းလို့ မီးသတ်ကားကြီးလဲ တစစီ ဘုရားရဲ့ခေါင်းတည့်တည့်မှာ ပေါင် ၅၀၀ ဗုံးသီးကျွံပေါက်ကြီး။ အစတွေကိုမေ့ရင် ဝင်ရတာခက်သွားပြီလို့ ဗုံးကြဲခံထားရတဲ့ ဗလီဘေးအိမ်မှာ ဂစ်တာတီးတုန်းကပြောခဲ့တဲ့ ကိုယ်တွင်းအနာတရများ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးပေါ့လို့ ယွန်းစလင်းတံတားရဲ့ဗုံးကြဲခံထားရတဲ့နေရာကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချရတယ်။ ငါတို့ပုန်းကျင်းထဲပြေးဆင်းတုန်းက သိပ်ကြောက်နေပေမဲ့လို့ပေါ့။ အအေးဓာတ်ပိုလာတဲ့ညတွေမှာ မီတာ ၂၀၀ လောက်အထိ လွမ်းစိတ်ကိုဖြန့်ကျက်။ ကာကင်းတောင်မထုတ်နိုင်ခင် ချေမှုန်းခံလိုက်ရတဲ့ အလုံးအရင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ။ စစ်မြှူနေတုန်း တည့်တည့်ဝင်တိုက်တော့ သိပ် သိပ် ချစ်ရတယ်နွဲ့တင်ရယ်ပါပဲ။

Public Service Announcement

ဘာမှတော့လဲမဖြစ်ပါဘူး လျှာနဲ့သွားလို မင်းနှုတ်ခမ်းနဲ့ငါ့နှုတ်ခမ်း ကျားနာလိုအသေအလဲခဲရမဲ့ကိစ္စ။ ဒုက္ခတွေ့မှဘုရားတမိတဲ့အထာနဲ့ မိုင်းကွင်းကို ဘူးရှစ် လို့ အော်ပြီးဖြတ်ခဲ့တုန်းက အန္တိမပန်းတိုင်က ရှေ့ခြေရာအမှီလှမ်းနိုင်ဖို့။ ယွန်းစလင်းရေကိုသောက်ရင် တခေါက်ပြန်ရောက်သတဲ့ ငါတို့တော့ ထပ်ခါထပ်ခါတက်လာတဲ့ စောက်ရူးလေယာဉ်ကို စိတ်လုံခြုံဖို့လကျင်းထဲဝင်ပြီးမှ လှမ်းကလော်ဆဲခဲ့ရ။

သံလွင်မြစ်ကိုကူးပြီး နယ်စပ်ကိုဖြတ်တဲ့လမ်းမှာ ဖာပွန်ကသေနတ်သံ တချက် တချက် ကြားယောင်တော့ သံလွင်ရေတွေကုန်ကာမှ တွေ့ရမှာလားလို့ သံလွင်ချောင်းခြားကို ကီးမဝင့်တဝင်နဲ့အော်ဆိုပြီး မှတ်စုစာအုပ်ထဲ ယွန်းစလင်းချောင်းနံဘေးက မနီရေ ငါပြန်ပြီဟာလို့ချရေးပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် မှိုင်းတိုက်လို့ အဝေးဆုံးပျံ(ပြန်)ထွက်လာခဲ့တယ်။

(The Call -ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ ‘ဂနိုက်’

ရေးဖွဲ့တဲ့ “သံလွင်ရေတွေကုန်ကာမှ တွေ့ရမှာလားလို့ ယွန်းစလင်းတံတားထိပ်မှာ ငါအော်ဆို – “

ရသစာတမ်းငယ်ကို People’s Spring ကပြန်လည်​ဖော်ပြ​ပေးတာဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီးတော်လှန်​ရေးအတွက်အ​ထောက်အကူပြုတဲ့ စာ​ပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ​ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ ​Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်းသွား​ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)