Connect with us

Hi, what are you looking for?

ရသစာတမ်းငယ်

မနက်တိုင်း အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံးအတွေးက “ဒီနေ့ သားအိမ်ပြန်ရောက်ပါ့မလား” ဆိုတာ ဖြစ်နေခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိတော့ဘူး။

ကဗျာ

အေးစက်စက်ရာသီဥတုထဲ တယောက်တည်းလျှောက်သွားမိတိုင်း အမလက်ဖဝါးနွေးနွေးကိုသတိရတယ်။ အမကြိုက်တဲ့ မြက်ရိုင်းပန်းဖြူတွေ၊ အမ မကြိုက်တဲ့စစ်ပွဲတွေ။

ဝတ္ထုတို

■ နွေဦးနေ (၁) အခါတိုင်းဆို ဘွားဆယ်မိက နံနက်ငါးနာရီလောက်ထပြီး ဆွမ်းချက်နေကျ။ ဆွမ်းကျက်ပြီဆိုတာနဲ့ ဘုရားဆွမ်းတော်ကပ်၊ မေတ္တာပို့ဆုတောင်း၊ အမျှဝေလိုက်ရမှာ သူ့တနေ့တာလုံး စိတ်ချမ်းသာတတ်တာ။ ဒီအကျင့်က ကိုယ့်တိုင်းကိုယ့်ပြည်မှာကတည်းက အရိုးစွဲနေတဲ့အဖြစ်ရယ်။ ထိုင်းကိုရောက်တော့လည်း ဝတ်မပျက်အောင် အားထုတ်ခဲ့တယ်။ လှေဟောင်းတွေပြင်ပြီး အသစ်ပြန်ဆောက်တဲ့လှေကျင်း(လှေဒေါက်)က အလုပ်သမားတွေဆို ဘွားဆယ်မိ မေတ္တာပို့သံလေးကို...

ရသစာတမ်းငယ်

တနေ့က မြို့ကလေး၏​ ဘူတာရုံနား ရောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘူတာရုံကလေးသည် လူသူမရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်။ ဘူတာဝန်းကျင် မြက်ပင်ရိုင်းတွေ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ ဘူတာနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ တစ်ထပ်တဲအိုကြီးတစ်လုံးက ယိုင်နဲ့နဲ့တည်ရှိနေသည်။ ထိုတဲအိုကြီးကိုကြည့်ရင်း ကျနော် ဆွေးဆွေးလျလျဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။

ရသ

တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်း ကိုနွယ်ပထမဆုံးသတိရမိတာက စစ်ကောင်စီပါ။ သူတို့ချိတ်ပိတ်ခဲ့တဲ့အိမ်ကို ကိုနွယ့်လက်နဲ့ ပြန်ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ တွေးရင်း သတိရတာပါတဲ့။

ရသ

မေမေတစ်ယောက်ထဲကျန်ခဲ့တဲ့အိမ်ဆီ သူပြန်ချင်လှပြီ။ သူ့လိုပဲ ခေတ်ဆိုး စနစ်ဆိုးကြောင့် အိမ်ကစွန့်ခွာခဲ့ရသူတွေလည်း အိမ်ပြန်ချင်နေကြမှာသေချာတယ်။

ရသ

မိသားစုတွေခွဲခွါကြရတဲ့တိုင်းပြည်မှာဖေဖေတို့နေထိုင်ကြရတယ်။ လူ့တန်ဖိုးဟာအနိမ့်ဆုံး၊ လူ့အသက်ဟာ ဈေးအပေါဆုံးပေါ့။ အခုတော့လူ့အခွင့်အရေးဟာဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ထုပ်လောက်တောင်အဖိုးမတန်တော့ပါဘူး။

ရသ

စကားတွေဖောင်ဖွဲ့ရင်း တခဏအတွင်း ရင်းနှီးသွားတဲ့ အသက် ၂၀ အရွယ် အဲဒီလူငယ်က မောင်နေ (အမည်လွှဲ) တဲ့။ သူက ကွန်မန်ဒိုရဲဘော်တစ်ယောက်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရောက်နေတဲ့နေရာကတော့ နယ်စပ်တစ်နေရာက ပြန်လည်ထူထောင်ရေးစင်တာတစ်ခု။ သူဒီနေရာကိုရောက်လာရတဲ့အကြောင်းအရင်းကို စကားစမိရင်းနဲ့ ...။

ရသ

ဗုံးခိုကျင်းထဲအတူရှိနေတဲ့ ကလေးလေးဆီအကြည့်ရောက်သွားတော့ စိုးရိမ်အကြောက်လန့်မှု မျက်ဝန်းချင်း ဆုံသွားကြတော့တယ်။ ဓာတ်မီးရောင်လဲ့လဲ့ကြား တဖျက်ဖျက်လဲ့နေတဲ့ ၁၀ နှစ်အရွယ်ကလေးငယ်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲ မျက်ရည်တွေဝေ့ဝဲနေလေသလား။ ဓာတ်မီးရဲ့ အလင်းရောင်ကြောင့်ရယ်ပဲလားတော့ မသိ။

ရသ

သူကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်ပြီး ထွက်ခဲ့ပါပြီ။ ရှေ့မှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့အနာဂတ်ကိုသူမျှော်မှန်းထားပါတယ်။ အမြို့မြို့အနယ်နယ်က လူတွေလည်းရောင်နီနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

ရသ

မတ်ဟာခြေလှမ်းကြဲကြဲနဲ့ရန်ကုန်ထဲကိုတစ်လှမ်းချင်းဝင်လာတယ်။ မတ်ဟာ ကောင်းကင်ပြာကို အရောင်ပြောင်းလဲပစ်တယ်။ လူတိုင်းချောင်းဆိုးကြတယ်။ လည်ချောင်းနာကြတယ်။ ကိုယ်ပူတယ်။ ဘာကြောင့်လဲတော့မမေးပါနဲ့။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတဲ့မေးခွန်းအတွက်အဖြေဟာ ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ မရှိတော့တာကြာလှပေါ့။

ရန်ကုန်မှပေးစာများ (၅) ရန်ကုန်မှပေးစာများ (၅)

ရန်ကုန်မှပေးစာများ (၅)

၂၀၂၂ ကာတာဖလားနဲ့ပက်သက်ပြီး သတင်းကောင်းတစ်ခုနဲ့သတင်းဆိုးတစ်ခုကိုပြောပြဖို့ရှိတယ်။ သတင်းဆိုးကိုအရင်ပြောရမှာလား။ စိတ်မကောင်းစရာတော့ကောင်းတယ်ညီမလေးရယ်။

ရန်ကုန်မှပေးစာများ (၄) ရန်ကုန်မှပေးစာများ (၄)

ရန်ကုန်မှပေးစာများ (၄)

တို့တိုင်းပြည်မှာအသက်ဟာဈေးအချိုဆုံးပါပဲညီမလေးရယ်။ ကြိုက်တဲ့အချိန်မှာကြိုက်တဲ့ရောဂါနဲ့သေသွားခွင့်ရှိတယ်။ အချိန်မရွေးကျည်ဆံတစ်တောင့်ဟာ ကိုယ်အိမ်ထဲကိုဖေါက်ထွင်းလာနိုင်တယ်။

ဘဂ္ဂဒက်က လူပြက် ဘဂ္ဂဒက်က လူပြက်

ရန်ကုန်မှပေးစာများ (၃)

ညီမလေးရေ… စက်တင်ဘာကိုရောက်ပြီ။ ဒါပေမယ့်စက်တင်ဘာဟာ ဩဂုတ်ပါပဲ၊ ဩဂုတ်ကလည်းဇူလိုင်ပါပဲ၊ ဇူလိုင်ကလည်း ဇွန်ပါပဲလေ။ ဒို့တိုင်းပြည်ဟာ အချိန်တွေရဲ့ တိုက်စားမှုကိုအခံနိုင်ဆုံး လူ့အဖွဲ့အစည်းပဲမဟုတ်လား။ မတရားမှုနဲ့ အရှက်သိက္ခာမဲ့မှုဟာ ဒီတိုင်းပြည်ကို ခေတ်အဆက်ဆက်အုပ်စိုးသူတွေရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတွေအဖြစ် ထာဝရရှိနေခဲ့တာမဟုတ်လား။ ထားပါတော့။ ခုရက်ပိုင်းမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်၂၀လောက်က နိုင်ငံတကာကိုဖျော်ဖြေခဲ့တဲ့ လူရွှင်တော် တစ်ယောက်...

Facebook