Connect with us

Hi, what are you looking for?

ရသစာတမ်းငယ်

မနက်တိုင်း အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံးအတွေးက “ဒီနေ့ သားအိမ်ပြန်ရောက်ပါ့မလား” ဆိုတာ ဖြစ်နေခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိတော့ဘူး။

ကဗျာ

အေးစက်စက်ရာသီဥတုထဲ တယောက်တည်းလျှောက်သွားမိတိုင်း အမလက်ဖဝါးနွေးနွေးကိုသတိရတယ်။ အမကြိုက်တဲ့ မြက်ရိုင်းပန်းဖြူတွေ၊ အမ မကြိုက်တဲ့စစ်ပွဲတွေ။

ဝတ္ထုတို

■ နွေဦးနေ (၁) အခါတိုင်းဆို ဘွားဆယ်မိက နံနက်ငါးနာရီလောက်ထပြီး ဆွမ်းချက်နေကျ။ ဆွမ်းကျက်ပြီဆိုတာနဲ့ ဘုရားဆွမ်းတော်ကပ်၊ မေတ္တာပို့ဆုတောင်း၊ အမျှဝေလိုက်ရမှာ သူ့တနေ့တာလုံး စိတ်ချမ်းသာတတ်တာ။ ဒီအကျင့်က ကိုယ့်တိုင်းကိုယ့်ပြည်မှာကတည်းက အရိုးစွဲနေတဲ့အဖြစ်ရယ်။ ထိုင်းကိုရောက်တော့လည်း ဝတ်မပျက်အောင် အားထုတ်ခဲ့တယ်။ လှေဟောင်းတွေပြင်ပြီး အသစ်ပြန်ဆောက်တဲ့လှေကျင်း(လှေဒေါက်)က အလုပ်သမားတွေဆို ဘွားဆယ်မိ မေတ္တာပို့သံလေးကို...

ရသစာတမ်းငယ်

တနေ့က မြို့ကလေး၏​ ဘူတာရုံနား ရောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘူတာရုံကလေးသည် လူသူမရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်။ ဘူတာဝန်းကျင် မြက်ပင်ရိုင်းတွေ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ ဘူတာနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ တစ်ထပ်တဲအိုကြီးတစ်လုံးက ယိုင်နဲ့နဲ့တည်ရှိနေသည်။ ထိုတဲအိုကြီးကိုကြည့်ရင်း ကျနော် ဆွေးဆွေးလျလျဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။

ကဗျာ

မေရီသော် ဘယ်မှာနေနေ ငါအိမ်ပြန်နောက်ကျခဲ့တာချည်းလမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားဖြစ်ပွဲတော်က လူတွေကို ရပ်တန့်ငေးမောငါ့နောက်က သည်းကြီးမည်းကြီးလိုက်နေတဲ့ ခွေးတအုပ်ကိုတောင်တခါတလေ ငါဟာ မေ့လျော့နေတယ်ကြိုတင်စဥ်းစားထားခြင်းမရှိဘဲ ချိုးကွေ့လိုက်တဲ့ ဝိရောဓိတွေမြောက်အရပ်ပျောက်ဆုံးသွားလို့ ကြောင်တောင်ကန်းရတာနဲ့သီချင်းသံသဲ့သဲ့နောက်ကိုပဲ ငါလိုက်ခဲ့အိမ်ပြန်လမ်းက တခုတည်းဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဘယ်သူနဲ့မှ မဆုံခဲ့ကြငါတို့ထဲက တဝက်က ကဗျာရေးနေပြီးကျန်တဝက်က တစုံတယောက်ကို ပွေ့ဖက်နည်းအား ပြန်သင်ယူနေရမီးတောက်က သေးငယ်လာပေမယ့်...

ဝတ္ထုတို

အခြေအနေကား အတော်ပင် ဂွကျသော အနေအထားဖြစ်နေသည်။ တအိမ်တည်းနေ တမိုးအောက်ရှိပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ခက်နေသော အနေအထားပင်။ အာဏာသိမ်းမှုရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုက မိသားစုအတွင်းထိပါ သက်ရောက်မှု ကြီးမားခဲ့သည်။

ဝတ္ထုတို

ဆရာပြား ကျေးဇူးကြောင့် ခုတော့ ဖုန်းကိုင်ရပြီ။ သူလည်း ဝယ်လာတာတော့ မဟုတ်။ တနေ့ညက အခန်းကို ပြန်လာတုန်း လမ်းမှာ ကောက်ရခဲ့တာ။ ပိုင်ရှင်လိုက်လာမှာစိုးလို့ SIM Card ဖြုတ်ထားတယ်၊ ကိုယ့်ဖာသာ ထည့်သုံး ဟု ပြောသည်။ သူ့မှာက ဟန်းဆက်သုံးလုံးရှိတာမို့ မင်းကိုပေးတာဆိုပြီး ပေးသွားသည်။...

ရသစာတမ်းငယ်

အချိန်တွေ အပိုင်းအဖြတ်နဲ့ ဖြတ်ကျော်နေရင်း တယောက်ယောက်ကို စောင့်စားရတဲ့ ချိုမြိန်မှုဟာ နှလုံးသားကို ငြိမ်းအေးစေတယ်။ ပီတိဖြစ်စေတယ်။ မျက်စပစ်ပြီး လူတယောက်ကို ဘဝထဲ ခေါ်လာခဲ့ကြတာတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကဗျာတွေရေးရင်း အမှန်တရားဆီ သွားနေရင်း နှလုံးသားရဲ့ ရင်ခုန်မှုကို လိုက်လျောခဲ့လိုက်ပါတယ်။

ကဗျာ

ဟင်....ခနဲ လွတ်ကျသွားတဲ့ မနက်ဖြန်တွေ ၊ ကျသွားခြင်းထဲမှာ ကန်စွန်းရွက် ငါးရာမီလီဂရမ် ၊ မှို ငါးဆယ် မိုက်ခရို ဂရမ်နဲ့ ၊ အကြံဉာဏ်လိုဟန် ညနေခင်းတချို့ ။

ရသစာတမ်းငယ်

“တကယ်တော့ ဒီကျောပိုးအိတ်ကလေးက ကျမ ဆယ်တန်းအောင်လို့ တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မယ့်အချိန်၊ ကျမအမေက ဝယ်ပေးခဲ့တာ” လို့ အိတ်ကလေးကိုကြည့်ရင်း ကျမ သူ့ကိုပြောလိုက်တယ်။ ပြောလက်စ စကားနဲ့လည်း မဆက်စပ်ပါဘူးလေ။

ကဗျာ

မနက်ခင်း ငါနိုးတော့ ငှက်နှစ်ကောင်ရဲ့တေးသွားမှာ မင်းစကားတွေပဲ ငါ ကြားနေရလို့ မင်းကိုငါလွမ်းလို့ အချစ်နဲ့ နိုးထသော မနက်ခင်းများ အသက်ရှည်ပါစေ

ဝတ္ထုတို

အဆင်မပြေတာတွေ များလှပြီ။ ရက်ဆက် တိုက်ပွဲအရှိန်ကြောင့် လူပင်ပန်းမှုက ဘာမှ အရေးမကြီးသော်လည်း ကျဆုံးရဲဘော်တွေ အရေးက တအုံနွေးနွေး ဖြစ်လှ၏။ ဆန်ရင်း နာနာဖွတ်ဆိုသလို ဘေးနားမှာရှိတဲ့ ပ.က.ဖ ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ မာန်မဲကြိမ်းမောင်းရန် စိတ်ကူးမိသည်။ အတွေးထဲတင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စကားလုံးတွေ ဒေါသတွေက အသံအဖြစ် ရောက်မလာတော့ပါ။

ကဗျာ

လူတွေဟာ အချစ်နဲ့တွေ့ရင် နုပျိုသွားတတ်ကြပြီး စစ်နဲ့တွေ့ရင်တော့ ရင့်ရော်သွားတတ်ကြပါတယ် အမြဲတမ်းညို့ဆိုင်းနေတတ်တဲ့ ရာသီမှာ အပြာရောင်ကောင်းကင်ထဲက ကြယ်ဖြူလေးကို မက်မက်မောမော ရှာဖွေကြည့်မိတာ အပြစ်ဆိုစရာ မဟုတ်ကြောင်းပါ မေရီဆိုင်းနွယ်။

Facebook