Connect with us

Hi, what are you looking for?

ကဗျာ

‘ရခဲလှတဲ့လူ့ဘဝ’

◼️ခွန်းနီ

လူ့ဘဝဆိုတာရခဲတယ်ငါ့မြေးရဲ့

အဖွားရဲ့လက်သုံးစကားပဲ…

ငယ်ငယ်တုံးကအမြဲနားယဥ်တဲ့စကား

Public Service Announcement

Public Service Announcement

အခုရက်ပိုင်းတွေအဖွားကိုသတိရတယ်

ဟုတ်ပါတယ်ကျွန်တော်မေ့နေလို့ပါ

အဖွားမရှိတော့တာနှစ်ပေါင်းမနည်းတော့

အဖွားအဆုံးအမတွေနားထဲပြန်ပြန်ကြားနေရတယ်

လူ့ပြည်ကအပ်တစ်စင်းနဲ့မိုးပေါ်ကအပ်တစ်စင်း

ဒီအပ်နှစ်စင်းအပ်ဖျားချင်းထိမှ

လူ့ဘဝဆိုတာရတတ်တာတဲ့

အတော်ခက်တဲ့ကိစ္စပဲပေါ့…

အခုချိန်မှာအဖွားနဲ့ဒီအကြောင်းဆွေးနွေးချင်တယ်

အဖွားစကားကိုငြင်းချက်ထုတ်ချင်တယ်

တချို့တချို့များတော့လူ့အသက်တွေ

လူ့ဘဝတွေ၊လူ့အိမ်မက်တွေကို

ကြက်ကလေး၊ငှက်ကလေးများလို

သတ်လိုက်ဖြတ်လိုက်နဲ့အဖွားရေ

လွယ်လင့်တကူပါပဲလား….

အဖွားမလွယ်တဲ့ကိစ္စကိုသူတို့ဟာ

လွယ်လွယ်လေးနဲ့ဖျတ်စီးနေကြတယ်

ကဲ…အဖွားဘာပြောမလဲ…

အဖွားရှိရင်လဲဘာမှပြောနိူင်မှာမဟုတ်ဘူး

အဖွားတို့ခေတ်ကခေတ်ပျက်ကြီး

ငါမြေးတို့ခေတ်ကောင်းကြီးကြုံရတာ

ကံသိပ်ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့အဖွား

အခုများတော့အဖွားတို့ခေတ်ပျက်ကြီးကို

ကျွန်တော်အလည်ရောက်နေတယ်

အဖွားရှိမလားရှာပါသေးတယ်

အဖွားမရှိပေမဲ့အဖွားသိခဲ့သလို

ကျွန်တော်သိလာရတယ်….

အဖွားမသိတာတစ်ခုကအဖွားခေါင်းချခဲ့တဲ့

အညာဟာအဖွားကိုညာနေခဲ့တာပဲ

ကျွန်တော့်ကိုလဲညာသွားတယ်

တမာရနံ့တွေသင်းရင်ပြန်လာမယ်ပြောပြီး

ယမ်းခိုးယမ်းငွေ့တွေနဲ့မီးလောင်ပြင်တွေကို

အထိတ်တလန့်နဲ့ဖြတ်ပြေးပြီး

အညာဟာအားလုံးကိုညာသွားတယ်

အဖွားဟာအညာသူအစစ်ဆိုတာယုံပါတယ်

ရိုးတယ်၊ရှင်းတယ်၊ဘွင်းဘွင်းကြီး

အဖွားချစ်တဲ့အညာဟာအခုတော့ခေတ်မှီလာပြီ

ခေတ်ပျက်ကြီးနဲ့ခေတ်ကျပ်ကြီးထဲ

တစ်လှည့်စီခိုဝင်ရင်းမျက်နှာများတတ်လာပြီ

လူမည်ကာမည်ယုံပဲရှိတဲ့ကောင်တွေ

အညာမှာခြေရှုပ်နေတာအဖွားသိလား

မိုးဦးကျချိန်ဆိုတော့ထယ်ထိုးနေရမှာ

အခုများတော့စစ်ကြောင်းတွေထိုးလို့

အလှူအတန်းဆိုရင်အညာဟာမီးခိုးတိတ်ပဲဆို

အခုများတော့မီးခိုးလုံးတွေနဲ့မိုးလုံးမှိုင်းလို့

ဗျောသံတွေအစားဗုံးသံတွေနဲ့အဖွားရေ

အဖွားတို့ခေတ်ကကျွဲညီနောင်ဆိုးတယ်ဆိုတာ

ဟုတ်လောက်မယ်…

ကျွန်တော်တို့ခေတ်မှာဒီခွေးတစ်ကောင်နဲ့ကို

တိုင်းပြည်ဟာအလုပ်ရှုပ်နေရတယ်…

မီးရှို့ခံရလို့ရွာတွေ၊အိမ်တွေဟာပြာအတိနဲ့

အပ်တိုတစ်ချောင်းတောင်မကျန်ရှာဘူး

မိုးပေါ်ကအပ်တစ်စင်းကျလာရင်တောင်

မြေပြင်ကအပ်ဟာအရည်ပျော်နေလို့

အပ်ဖျားချင်းထိစရာမရှိတော့ဘူး

အဖွားဆုတောင်းတဲ့ခေတ်ကောင်းကြီးမှာ

ဒီတိရစ္ဆာန်တွေမပါဖို့မျှော်လင့်ပါတယ်

အဖွားကိုလဲသတိရတယ်…

မီးခိုးညော်နံ့တွေနဲ့အညာကိုလဲလွမ်းပါတယ်…။

(The Call – ​ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ ‘ခွန်းနီ’ ရဲ့ “ရခဲလှတဲ့လူ့ဘဝ” ကဗျာကို People’s Spring က ပြန်လည်​ဖော်ပြ​ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အနုရသကဲပြီး တော်လှန်​ရေးအတွက် အ​ထောက်အကူ ပြုတဲ့ စာ​ပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ​ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ ​Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်း သွား​ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)

ဆက်စပ်သတင်းများ

ရသစာတမ်းငယ်

●ထွင် စစ်အာဏာရှင်၏လက်ထက်တွင်အဖြစ်အပျက်တို့သည်ကသောင်းကနင်း၊ ကပြောင်းကပြန် ဖြစ်ကုန်သည်။ မျက်စိတမှိတ်အတွင်းမှာပင် လက်မောင်းပေါ် လာကိုက်သော ခြင်တကောင်ကဲ့သို့ မရိုက်မီမှာပင် ဖျတ်ကနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ မနေ့က ဘေးချင်းယှဥ်ထိုင်ပြီး ဂိမ်းအတူဆော့ခဲ့သော ထွန်းပြည့်စုံဆိုသည့် ပီဒီအက်ဖ်ကလေးက ရန်သူ့ဒရုန်းထိမှန်ပြီး မနေ့ညကပဲ မြေအောက်ထဲ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ယခုပဲ မိသားစုလက်ဆုံ စားနေသည့် ထမင်းဝိုင်းကလေးဟာ...

ရသစာတမ်းငယ်

အသက် အမျက်အငြိုးပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာမြေကြီးပါလား။မိုးကော၊ ပိတောက်ကော နောက်ကျသည်။ သည်ကြားထဲ မုန်တိုင်းများက ဝင်ရန်ရှိကြောင်း သတင်းထွက်လာသေး၏။ မတတ်နိုင်တော့… ဒီကာလများ၌ ငါပျော်ခဲ့ဖူးတာ အရက်ဝိုင်းတခုသာရှိသည်။ အတွေးများသည့်၊ စကားလုံးတွေလျှံထွက်နေသည့်အပြင် မျက်နှာများစုံသည့်နေရာလည်းဖြစ်ပြန်သည်။ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိပေ။ ဝိုင်းထဲ လူခြောက်ယောက်ရှိပြီး ငါးယောက်မှာ ဟိုခြစ်ခြစ်ဒီခြစ်ခြစ်နဲ့ မျက်နှာငယ်များဖြင့်တောင်းခံနေရသည်။ ကျန်တဦးကား...

ဝတ္ထုတို

လမ်းတံတားတွေပြုပြင် တိုးချဲ့တာက ကောင်းတော့ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ လမ်းဘေးအရိပ်ရပင်တွေ လုံးပါးပါးကုန်ပြီး ခုလိုနွေနေ့လယ်မျိုးဆို မြင်မြင်ရာဝန်းကျင်က ကွန်ကရစ်ပင်လယ်ပြင်ကြီးလို ဖြစ်နေသည်။ အရင်ကဆို ဒီလမ်းမကြီးက မဟော်ဂနီပင်ညိုရိပ်တွေအောက်မှာ လျောင်းစက်နေတဲ့ လမ်းမကြီးပေပဲ။

သတင်း

ခွန်းနီ ဒီနေ့ပြီးရင်ဒီနေ့လိုနေ့တွေပဲ ထပ်ရောက်လာညဆိုရင်လည်းလကတစ်ခြမ်းပဲ သာတော့တယ်အဝေးကြီးကနေရာကိုအဝေးကကြည့်နေရတာဘယ်သူပျော်မလဲ။ အမှောင်ထုထဲအရောင်တွေကလည်း ဖျော့နေလိုက်တာစိတ်ကူးကိုနည်းနည်းမှ မလျှော့နိူင်ဘူးငါဟာညတိုင်း အိမ်ပြန်လာနေကျအိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးအောက်အရိပ်တစ်ခုထိုးကျနေတာ ငါပေါ့။ အမေ့ရဲ့ဆူငေါက်သံအဖေ့ရဲ့ကြိမ်းဝါးသံနောက်ပြီး တံခါးထဖွင့်ပေးသံအဲ့ဒီလိုနောက်ကျတတ်တဲ့အိမ်အပြန်တွေအခုတော့အရိပ်ယောင်ဆောင်ထားတဲ့အတိတ်တွေပဲ ငါပြန်ရတော့တယ်။ Public Service Announcement စောက်စနစ်ကဆိုးဝါးတော့ငါတို့လူငယ်တွေဟာစစ်ကြီးထဲလုံးလားထွေးလားပေါ့။ ပင်ပင်ပန်းပန်းသင်ယူရကျိုးကျိုးနွံနွံဆည်းပူးရခက်ခက်ခဲခဲတည်ဆောက်ရအပူတပြင်းအသားကျရမောကြီးပန်းကြီးရှေ့ဆက်ရမနိူင်မနင်းထမ်းပိုးခဲ့ရစနစ်တကျနဲ့လူငယ်ဘဝကိုဆုတ်ခွာပေးခဲ့ရအတူတူချီတက်ရင်းတချို့သူငယ်ချင်းတွေလွယ်လွယ်ကူကူသေပေးလိုက်ရ။ ဒီစစ်ကြီးထဲမယ်ရှင်ကျန်နေတဲ့ကောင်တွေအဖို့နှလုံးသားဟာ ဒဏ်ရာအရဆုံးပဲ။ ဆိုလိုရင်းကိုပြန်ဆက်ရရင်အိမ်ပြန်ဖို့ဆိုတဲ့အသိကလူငယ်တွေအားလုံးမှာရှိတယ်။ အတွေးတွေနဲ့ပိလာတဲ့ညဟာမိုးလင်းသွားပေမဲ့အာရုံထဲတော့စာသားတစ်ကြောင်းငြိနေတယ်။ အားလုံးကိုကျော်ဖြတ်ရမယ်ဆိုတဲ့စာသားဟာနေခြည်နွေးနု ပွင့်လုလုမနက်ခင်းအထိငါနဲ့အတူရှိနေတယ်...