■သီဟံ
သူတို့ မမြင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။
မြင်ခဲ့တယ်။
သိခဲ့တယ်။
အဲဒီလမ်းတွေပေါ်မှာ
စစ်သားမဟုတ်တဲ့၊
လက်နက်မကိုင်တဲ့
အရပ်သားပြည်သူတွေ၊
ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိခဲ့တယ်။
အဲဒီဈေးတန်းထဲမှာ –
အိမ်ရှင်မတွေ၊ ဈေးသည်တွေ၊ ဈေးဝယ်သူတွေဟာ
လက်ထဲမှာ ဈေးခြင်းတောင်းတွေ၊
ရင်ထဲမှာ မိသားစုဝမ်းစာအတွက် စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့၊
စစ်ပွဲရဲ့အရိပ်မဲအောက်မှာ
ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်နေကြတယ်ဆိုတာ
သူတို့ သိခဲ့တယ်။
Public Service Announcement
ဆေးရုံထဲမှာ –
လက်နက်မကိုင်တဲ့ လက်တွေ၊
တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ
အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူမမာတွေသာ
ရှိနေတယ်ဆိုတာလည်း
သူတို့ သိခဲ့တယ်။
စစ်ရှောင်စခန်းမှာ –
သေနတ်တစ်လက်မရှိ၊
အပ်တစ်ချောင်းတောင် မရှိတဲ့
စစ်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ထမ်းထားရသူတွေ၊
အိုးအိမ်ပျောက်လို့ ခိုလှုံနေကြသူတွေဘဲ
ရှိနေတယ်ဆိုတာလည်း
သူတို့ သိခဲ့တယ်။
အဲဒီကျောင်းခန်းထဲမှာ –
လွယ်အိတ်တစ်လုံးနဲ့
စာအုပ်တချို့သာ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး
အနာဂတ်အိပ်မက်တွေကို ကြိုးစားဆုပ်ကိုင်ထားကြတဲ့ ကလေးတွေ
စာသင်နေကြတယ်ဆိုတာလည်း
သူတို့ သိခဲ့တယ်။
သူတို့ မသိခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။
သိခဲ့တယ်။
သိရက်နဲ့ပဲ
လူ့အသက်တွေကို ပစ်မှတ်အဖြစ်
ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။
ဆေးရုံနဲ့ စာသင်ကျောင်းကို
စစ်မြေပြင်လို့ သတ်မှတ်တဲ့သူ၊
စစ်ရှောင်စခန်းကို
ရန်သူ့နယ်မြေလို့ သဘောထားတဲ့သူ၊
ဈေးတန်းကို
ပစ်မှတ်အဖြစ် ရွေးချယ်တဲ့သူဟာ
ယူနီဖောင်းဝတ်ပြီး စစ်သားဖြစ်နိုင်ပေမဲ့
လူသားလို့တော့ မခေါ်ထိုက်ဘူး။
သွေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ အမိန့်တွေဟာ
အောင်ပွဲမှတ်တမ်း ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ဘူး။
သမိုင်းစာမျက်နှာမှာ
စစ်ရာဇဝတ်မှုဆိုတဲ့ စကားလုံးအောက်မှာပဲ
အမြဲတမ်း မြှုပ်နှံခံရလိမ့်မယ်။
ဒီနေ့ လောင်ကျွမ်းသွားတဲ့ မြို့တွေဟာ
မနက်ဖြန်မှာ သက်သေတွေ ဖြစ်လာပြီး
ဒီနေ့ သေဆုံးသွားတဲ့ အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေရဲ့ သွေးစက်တွေဟာလည်း
တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုတဲ့
ရာဇဝတ်ခုံရုံးရဲ့ အနီရောင် လက်မှတ်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
အကြမ်းဖက်မှုက
အာဏာကို ခဏပေးနိုင်ပေမယ့်
လူသားဆန်မှုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မနိုင်ဘူး။
အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေအပေါ်
ကျရောက်တဲ့ ဗုံးတစ်လုံးတိုင်းဟာ
ကျူးလွန်သူတွေရဲ့ နာမည်နဲ့အတူ
တစ်နေ့ သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်များရှေ့၌
ရှက်ဖွယ်ရာ အမွေအဖြစ်
ရင်ဆိုင်ရမယ့် ရာဇဝတ်မှုတွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။
