Connect with us

Hi, what are you looking for?

ကဗျာ

◼️ဓီရ်ခေတ်အိမ် ငါ့ဝင်သက်တွေကို မယုံကြည်တော့ဘူး။လေးဘက်လေးလံကရန်သူတွေဝိုင်းတိုက်ခိုက်ကြချိန်ဖြေဖျားနဲ့ထိုးဖွလိုက်စကြာဝဌာထဲမှာထပ်ရနိုင်စရာ ဘဝမကျန်တော့ဘူး၊တောင်ထိပ်မြင်ကွင်းကို ငါမကြည့်နိုင်တော့ဘူးငါ့ကြွေးကြော်သံတွေက ရင်ခေါင်းဝက မကျော်ဘူး၊ပြာတွေနဲ့အတူကြွေကျသွားတုန်းကငါ့အတွက်ဘယ်မြစ်ရေမှ ဆန်မတတ်ခဲ့ဘူး၊မြို့ပြက သွေးကြွေးမချန်ဘူးငါမရီနိုင်ဘူးငါမပြုံးနိုင်ဘူးအိမ်ပြန်လမ်းမှာ ၁၃ နှစ်ကြာပြီငါ့အိမ်ဝက မြက်ရိုင်းတွေကိုငါမကျော်နိုင်ဘူး၊ငါ့ညနေခင်းတွေအသံမပါတော့ဘူးငါကျရှုံးနေပုံကို ပရိသတ်တယောက်အနေနဲ့ပြန်ကြည့်ပြီးတီးလိုက်တဲ့ လက်ခုတ်သံထဲငါ့လက်ခုတ်သံအကျယ်ဆုံးပဲဒါပေမယ့်ရှေ့ကဇာတ်ဝင်ခန်းတွေကိုငါမမှတ်မိဘူးဘယ်ကောင့်ဆီက ပုန်းလို့ပုန်းနေမှန်းမသိဘဲပန်းဆိုးတန်းကိုမရောက်ဖြစ်တဲ့ရက်တွေမှာစီးကရက်တွေကိုငါမီးညှိတယ်Youtube က ငါ့ထက်အသက် ၂ ဆလောက်ကြီးတဲ့သီချင်းတွေကိုဖွင့်ထားပြီးလမ်းကဖြတ်သွားတဲ့ စော်တွေကို ထိုင်ငေးတယ်ဘဝက ညနေခင်းဆိုရင် ဒုက္ခတွေကိုဘီယာအဖြစ်ပြောင်းပေးဖို့ဘုရားတယောက်ယောက်တာဝန်ယူသင့်တယ်မင်းတို့ဖန်ဆင်းတဲ့ကမ္ဘာမှာငါ့လိုနာရီဝက်နေနိုင်ရင်ဒုက္ခတွေကိုတကျိုက်တည်းမော့မယ်ဒီလိုဆိုတော့လည်းကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်မယူနိုင်တာရန်ကုန်တခုတည်းမဟုတ်ဘူးယုံကြည်မှုဆိုတာ မှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကိုလိုက်ဖမ်းခြင်းပဲသို့မဟုတ်...

ရသစာတမ်းငယ်

အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှာ ပျော်နိုင်ဖို့ ပညာရေးကိုခုတုံးလုပ်ပြီး ဖြူစင်တဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ကျောင်းသား အခွင့်အရေးတွေကို ကျောင်းဆရာ၊ ဆရာမတွေကနေတဆင့် စနစ်တကျ ရိုက်ချိုးခိုင်းဦးမယ်။ ဒါဟာ ဖန်တရာထပ်နေတဲ့ လုပ်ကွက်တွေပဲ …

ဝတ္ထုတို

မနက်အရုဏ်တက်သည်နှင့် အမေသည် အိပ်ရာမှ ထကာ မျက်နှာသစ်သန့်စင်ခြင်းကို လုပ်၏။ အမေ့အိမ်လေးသည် ဝါးကပ်များခင်းထားသဖြင့် အမေ့ကိုယ်သေးသေးလေးနှင့် နင်းလိုက်တိုင်းပင် တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်၏။ အလင်းသေချာမလာသေး။ သို့သော် အမေသည် အိမ်၏ နေရာတိုင်းကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အမေ့သားအိပ်သည့်နေရာလေးကိုပင် မမြင်ရသော်လည်း လှမ်းကြည့်မိလိုက်သေးသည်။ အမေ့သားအိပ်ရာသည် ခင်းမထားပါချေတကား။ ဒါဆို မိုးမလင်းခင်ကတည်းက...

ကဗျာ

စောစုစုခင် သမီးလေ ဗုဒ္ဓကို မျက်ရည်တွေထပ်မကျဖို့ ပူဆာထားတယ် သမီးရဲ့စာသင်ခန်းထဲကအချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းက တောထဲမှာမေမေရဲ့။ သမီးရဲ့ဝက်ဝံရုပ်လေးကလည်းလွတ်မြောက်နယ်မြေထဲမှာသမီးရဲ့ဆံပင်အဝါရောင်နဲ့အရုပ်မလေးက ခြေထောက်တဖက် မရှိတော့ဘူးမေမေသမီးရဲ့ဖဲပြားကလစ်လေးတွေကမြေမြုပ်မိုင်းဖြစ်နေပြီလားဟင်သမီးကိုအရမ်း စတတ်တဲ့ အိမ်နားကအကိုကြီးရော အိမ်မှာရှိသေးရဲ့လားဖေဖေသိပ်ကြိုက်တဲ့ အာမီရမ်တွေက ထွက်ပြေးကုန်ပြီလားဟင် သမီးတက်တဲ့ကျောင်းကဆရာ့ကိုပြောပေးပါတချို့ပုစ္ဆာတွေက သွေးညှီနံ့ နံတယ်လို့တချို့မေးခွန်းရှည်တွေက ယမ်းနံ့ နည်းနည်းထွက်တယ်။ မေမေ လူးပေးတဲ့သနပ်ခါးက မျက်ရည်ကျလည်း ပျက်တာပါပဲ...

ကဗျာ

ကျမတို့ပြည်သူတွေလို့ တဖွဖွရေရွတ်ခဲ့ဖူးတယ်ကျမတို့ပြည်သူတွေအပေါ် မြူမှုန်တစ်စက် စိတ်ကွက်တယ်မရှိကျမတို့ပြည်သူတွေကို ဟက်ဟက်ပက်ပက်စိတ်ကျေနပ်မိတယ်ဆိုတာချည်းကျမတို့ပြည်သူတွေဟာ ရေအရောများထားတဲ့ဒီမိုကရေစီကိုဖုတ်ပူမီးတိုက် မြည်းစမ်းခွင့်ရခဲ့တာတောင်အသက်နဲ့ဘဝတွေထပ်ကာ အပြင်းအထန် ခုခံခဲ့တယ်လို့မှောင်နဲ့မည်းမည်း အစွယ်တွေ ပတ်လည်ဝိုင်းထားတဲ့ ကမ္ဘာကနေလှမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့သေးတယ်၈၀ဟာ ၈၀လို မနေနိုင်တော့လည်းကိုယ့်ဘဝ ကိုယ့်ပြဿနာ ကိုယ့်နောင်ရေးကိုယ့်ဘာသာ ကျော်တွေးထားပုံပဲဖမ်းထားပြီးတာတောင် စစ်အာဏာရှင်တွေ ကြောက်နေရတဲ့ဒေါက်ဖိနပ် ၈၀ ဒေါင်ဒေါင်မြည် ဆက်ရပ်ခံတယ်၈၀မှာ ၈၀လို...

ကဗျာ

◼️နေဘုန်းလတ် ကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်ဘွတ်ဖိနပ်ကိုစီးအမေ့ဖုန်းနံပါတ်ကိုအလွတ်ကျက်ပြီးဒီခရီးကို စခဲ့ကြအချို့ဆို …နှုတ်ဆက်ချိန်တောင်မရခဲ့ဘူး။ပန်းတိုင်လည်းရှိတယ်လမ်းလည်းသိတယ်ဒါပေမယ့် …ပန်းတိုင်ကို ဘယ်အချိန်ရောက်မှာလဲဒီလမ်းကို ဘယ်လောက်လျှောက်ရမလဲသိခြင်းတချို့နဲ့ မသိခြင်းတဝက်ဒီလိုပဲ ငါတို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်… … …အမေ့အိမ်ကနေမိသားစုတွေဆီကနေပျော်စရာ အခိုက်အတန့်တွေကနေ …။ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့လို့တွေးကိုယ့်အသက်ကိုယ်မွေးကြရင်းအပြီးအပိုင်ဝေးဝေးသွားကြတဲ့ ကြယ်တွေပြန်ဆုံကြတဲ့အခါ …အရင်လို လူစုံကြပါတော့မလားအဲဒီ့လိုစိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ပဲ …။မပြီးသေးတဲ့ခရီးရေမြေအဆုံးစီးဆင်းကြရုံပေါ့ငါတို့ပြန်လာခဲ့မှာပါ… … … …အဲဒီအချိန်အခါဟာငါတို့ရဲ့ အိမ်တက်မင်္ဂလာတယောက်အမာရွတ်ကိုတယောက်ကပွတ်သပ်ရင်းပြန်မလာနိုင်တော့သူတွေအကြောင်းနေစောင်းတဲ့အထိ ပြောကြရင်းဒဏ်ရာတွေနဲ့ တည်ခင်းမယ့်ညစာမင်းလဲ...

ရသ

အတွေးတခုဟာ ကျမရဲ့ဦးနှောက်ထဲကို ဘယ်ကမှန်းမသိ ဝင်လာပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေပြီဆိုရင် အဲဒီအတွေးထဲမှာပဲ သုံးလေးရက် ဒါမှမဟုတ် ပိုကြာရင် တပတ်ကနေ တလအထိ တွေးနေမိတတ်တဲ့အကျင့် ရှိပါတယ်။ အဲဒီလို ကြုံပြီဆိုရင်လည်း တိုက်ဆိုင်တာတွေကပဲ ပေါ်လာတာလား၊ ကျမကပဲ နစ်ဝင်နေတဲ့ ကျမအတွေးရှုထောင့်ကနေ ကြည့်နေလို့ပဲလား မသိပေမယ့် ဆက်စပ်ပြီးတွေးစရာတွေ ဆက်စပ်တိုင်ဆိုင်မှုတွေဟာ...

ကဗျာ

◼️ခွန်းနီ မီးတွေ မီးတွေဒီနိူင်ငံမှာမီးတွေကြီးပဲမချိမဆန့်လောင်မြိုက်နေကြတာတွေ့လားတွေ့ကြရဲ့လား။မီးတွေကပြောတယ်ငါတို့ကိုအသက်ညှာဆုံးဝါးမြိုပစ်မယ်တဲ့လေပူတွေကနေတစ်ဆင့်ငါသတင်းရတယ်နားကြားမှားတာလို့နှစ်သိမ့်သူမရှိပါဘူးအရိုးပြိုင်းပြိုင်းနဲ့အိမ်တိုင်အတိုအရှည်တွေဟာမသေပဲကျန်ခဲ့တဲ့သူရဲကောင်းတွေလိုခေါင်းတွေမော့ထားလျှက်။ဆုံးရှုံးခဲ့တဲ့ဘဝတွေအတွက်သူဆယ်ယူပေးနိူင်ခဲ့တာဒါပဲရှိမယ်မီးကျွမ်းပြီးကျန်ခဲ့တဲ့အိမ်တိုင်တွေမှန်းရိပ်မိလာတဲ့အခါခေါင်းတွေပြန်ငုံ့သွားတယ်ဒုတိယအကြိမ်လောင်ကျွမ်းခံဖို့ခက်နေရှာမှာ။စစ်တလင်းမှာကိုယ်ကျိုးနည်းခဲ့ကြသူတွေပြာထုတ်တွေပိုက်ပြီးဘဝတွေကိုဆန်ပြာသလိုပြာကြည့်နေရှာတယ်မျက်ရည်တွေသာတစ်ဖွဲဖွဲကျလာပြီးဘဝတွေဟာပြာတွေနဲ့ရောထွေးသွားပြီ။ပေါ့ပါးပါစေဘဝတွေရေတစ်ကယ်ပေါ့ပါးလွတ်မြောက်ကြပါစေထွက်သွားသူတွေလဲပေါ့ပါးပါစေငါတို့မှာတော့လေးလံနေရဆဲမသေနိူင်သေးလို့ဖြစ်မှာပါ။အသက်ရှုရတာခက်သလောက်သေရတာကျလွယ်လွန်းတဲ့နိူင်ငံမှာအားလုံး အားလုံး ပေါ့ပါးကြပါစေနာရေးသတင်းတွေထုံမွှန်းထားတဲ့မနက်ဖြန်တွေလဲပေါ့ပါးနိူင်ကြပါစေအဓမ္မတရားတွေလဲပေါ့ပါးစွာထွက်ခွာနိူင်ပါစေဓမ္မတရားတွေလဲပေါ့ပါးစွာရောက်ရှိနိူင်ပါစေကမ္ဘာကြီးလဲပေါ့ပါးပါစေ…..။ ။ (The Call – ​ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ ‘​ခွန်းနီ’‘ရေးဖွဲ့တဲ့ “ပေါ့ပါးနိူင်ကြစေ” ကဗျာ ကို People’s Spring က ပြန်လည်​ဖော်ပြ​ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီး တော်လှန်​ရေးအတွက် အ​ထောက်အကူ ပြုတဲ့ စာ​ပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The...

ရသ

ညကဖေဖေနဲ့မေမေကိုသားအိပ်မက်မက်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာသားတို့ မိသားစုပြန်ဆုံကြတယ်။စကားတွေပြောဖြစ်ကြတယ်။ သားတို့သုံးယောက်လုံးပြုံးရယ်လို့ပေါ့။

Short Story

ကျနော် စာမရေးဖြစ်တာ တော်တော်ကြာသွားပြီလို့ ပြောရမယ်။ ဒါကလည်း စိတ်ဒဏ်ရာတွေကြောင့် ဘာမှ လုပ်ချင်ကိုင်ချင်စိတ်မရှိဘဲ မသိစိတ်က ပြိုလဲနေတာကြောင့်လို့ပြောရင် မှားမယ်မထင်ပါဘူး။

ကဗျာ

◼️ပန်းတော်ဆက် ကင်မရာက ခြင်္သေ့ကိုတလှည့်ကျွဲ အုပ်ကိုတလှည့် ရိုက်ပြတယ်ကျွဲအုပ် ဟာ ….အန္တရာယ်ကို မသိခင် သူ့စားကျက်မှာသူ…စားသူစား ၊ကစားသူကစားမေထုံမှီဝဲ ၊ရေစုန် မှာ တနေကုန်အေးအေးလူလူ ရေစိမ်မြဲကင်မရာက ကျွဲအုပ်ကိုတစ်လှည့်ချောင်းမြောင်းနေတဲ့ခြင်္သေ့ကို တလှည့်ရိုက်ပြတယ်…။ကျွဲအုပ်ဟာ ရုတ်တရက် ဆိုသလိုခြင်္သေ့ကို တွေ့လိုက်ရချိန်လဲသူလဲကွဲသူကွဲကျွဲအုပ်ဟာ ကစဥ့်ကလျားကျွဲအုပ်ဟာ ဦးဂျိုကိုမေ့လို့ထွက်ပြေးတယ်….။ကျွဲတွေဟာ နေ့စဥ်ထွက်ပြေးတယ်….။သူတို့ထဲက တစ်ကောင်ကို မမိမချင်းထွက်ပြေးတယ်….။ကျွဲအုပ်ဟာ...

ကဗျာ

◼️‌ယောနသံ ထောင်အုတ်ရိုးပေါ် ကိုဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေထဲမှာမီးကျွမ်းနေတဲ့ ကျောင်းသုံးစာအုပ်လေးရဲ့ပြာနံ့ရတယ်။ ရမ်းငွေ့တွေကို ကွေ့ရှောင်ပျံသန်းပြီးမှပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ ရောက်လာခဲ့တဲ့သတိရစိတ်ကလေးအဲ့ဒီ သတိရစိတ်ကလေးကိုဖွင့်ဖောက်ပြီး ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့“မောင်ရေ… အခုထောင်ဝင်စာကရေခဲသေတ္တာလေးကို ရောင်းပြီးမှပို့ ပေးလိုက်ရတာပါ” တဲ့။ ဘဝတချို့ကအကျဉ်းထောင်ထဲမှာ မိုးချုပ်ကြဘဝတချို့ကဒုက္ခသည်စခန်းတွေမှာ မိုးချုပ်ကြဘဝတချို့ကပြန်စရာ အိမ်မကျန်တော့တဲ့တောထဲ တောင်ထဲမှာ မိုးချုပ်ကြအိမ်လွမ်းစိတ်ကလေး‌တွေဟာအိမ်ပြန်ရမယ့် ရက်ကိုလက်ချိုးရေတွက်နေကြ။ တခါတလေသူရဲကောင်းတစ်‌ယောက်လို့သန်မာ ဝံ့ကြွားကြ။တခါတလေသူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်လိုအူလှိုက်သဲလှိုက် ငိုကြွေးမိကြ။မနက်ဖြန်တွေအတွက်...

Short Story

စစ်ပွဲက ပြန်လာပြီးတဲ့နောက် ဖိုးစီ လူမဖြစ်ချင်တော့ဘူး။ လူဖြစ်ရတာ မပျော်တော့ဘူး။ လူဖြစ်ရတာ မကောင်းဘူး၊ လူဖြစ်ရတာ အကျိုးမရှိဘူး၊ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ အလကားပဲလို့ တွေးလာတယ်။

Short Story

ကတ္ထူစက္ကူ အလွတ်တချပ်ပေါ်မှာ မင်အနက်နဲ့ ခပ်သော့သော့ အဲဒီလိုရေးပြီး ချာလီဟာ အခန်းဝမှာ ထွက်ကပ်ခဲ့တယ်။ နောက်တော့ ချာလီဟာ စစ်ကြီးအတွင်းမှာ အကြီးအကျယ် အိပ်မောကျသွားတယ်။ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရမှုကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရသူလို သွေးပျက်ပြီး လဲကျသွားတယ်။ စစ်မီးဟာ ဆက်လောင်နေဆဲပါပဲ။

Facebook