Connect with us

Hi, what are you looking for?

ဝတ္ထုတို

လမ်းတံတားတွေပြုပြင် တိုးချဲ့တာက ကောင်းတော့ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ လမ်းဘေးအရိပ်ရပင်တွေ လုံးပါးပါးကုန်ပြီး ခုလိုနွေနေ့လယ်မျိုးဆို မြင်မြင်ရာဝန်းကျင်က ကွန်ကရစ်ပင်လယ်ပြင်ကြီးလို ဖြစ်နေသည်။ အရင်ကဆို ဒီလမ်းမကြီးက မဟော်ဂနီပင်ညိုရိပ်တွေအောက်မှာ လျောင်းစက်နေတဲ့ လမ်းမကြီးပေပဲ။

ဝတ္ထုတို

■ နွေဦးနေ (၁) အခါတိုင်းဆို ဘွားဆယ်မိက နံနက်ငါးနာရီလောက်ထပြီး ဆွမ်းချက်နေကျ။ ဆွမ်းကျက်ပြီဆိုတာနဲ့ ဘုရားဆွမ်းတော်ကပ်၊ မေတ္တာပို့ဆုတောင်း၊ အမျှဝေလိုက်ရမှာ သူ့တနေ့တာလုံး စိတ်ချမ်းသာတတ်တာ။ ဒီအကျင့်က ကိုယ့်တိုင်းကိုယ့်ပြည်မှာကတည်းက အရိုးစွဲနေတဲ့အဖြစ်ရယ်။ ထိုင်းကိုရောက်တော့လည်း ဝတ်မပျက်အောင် အားထုတ်ခဲ့တယ်။ လှေဟောင်းတွေပြင်ပြီး အသစ်ပြန်ဆောက်တဲ့လှေကျင်း(လှေဒေါက်)က အလုပ်သမားတွေဆို ဘွားဆယ်မိ မေတ္တာပို့သံလေးကို...

ဝတ္ထုတို

ရာမွန် “မနက်ဖြန် ငါ့ကို ဖမ်းမယ်လို့ အသံထွက်နေကြတယ်။ သတင်းတွေထဲမှာ ငါတို့အကြောင်းတွေချည်းပဲ” ပြတင်းပေါက်ဖက်ကို ငေးပြီး သူက ကျနော့်ကို ကျောခိုင်းထားရင်းနဲ့ ပြောတယ်။ အဲဒါဆို ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲလို့ ကျနော် မေးတော့ တောဖက်ကိုပြေးလေ၊ ဘဝကို အဲဒီ့မှာ အသစ်ပြန်စ တဲ့။ သူ့စကားကို...

ဝတ္ထုတို

ဆရာမကြီးရဲ့အိမ် မီးမလောင်ခင်ညက ဆရာမကြီး အိပ်မက်တခု မက်တယ်။ နွယ်ပင်တွေ ဆရာမကြီးရဲ့ အိမ်ကို တစစ ဝါးမြိုနေတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။ အိမ်တခုလုံးဟာ နွယ်ပင်တွေ ဖုံးလွှမ်းခံရပြီး စိမ်းညို့နေတာပဲတဲ့။

ဝတ္ထုတို

သားရေ...၊ ဂူဂူးရေ...။ အခုချိန်ဆို မင်း ဘယ်တွေ ရောက်နေမှာလဲကွာ။ အရင်က ဒီနေရာ တဝိုက်ဟာ ဂန္ဓမာ အဖြူ၊ အဝါတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ တောင်ကုန်းကြီးလေ။ ပန်းခင်းကြီးထဲမှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ မင်းကို ငါ ခဏခဏ သတိရမိတယ်။ အခုတော့ ပန်းခင်းတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ မင်းလည်း...

ဝတ္ထုတို

ပင်ပန်းကြီးစွာ သက်ပြင်းတချက်ကိုချပြီး ကျောပိုးအိတ်ကလေးကို လွယ်လို့ လောကကြီးကိုအမှုမထားဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုသို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းကပင် သူ၏ အကျင့်ဖြစ်ပေမည်။

ဝတ္ထုတို

တဲသာသာအိမ်လေးထဲမှာ အဖေနဲ့ ညီလေးနေကြတယ်။ သူတို့နဲ့အတူ ခွေးမလေးတကောင်လဲရှိတယ်။ ဒီအိမ်လေးထဲမှာ စာအုပ်တွေမြောက်များစွာ‌ရှိနေတာကို ဘယ်သူကမှ မသိကြပါဘူး။

ဝတ္ထုတို

ငြိမ်းကိုငြိမ်း ၁။ ဒီတနှစ်မိုးကတော့ ကောင်းဆဲ။ တောင်ပေါ်ဒေသလည်းဖြစ်တာမို့ ရွာရင်လည်း လေးငါးရက်ဆက်တိုက် မစဲတော့။ တခါတရံ နေကျဲကျဲပူတာမို့ ကျောင်းကို ထီးမယူဖြစ်တော့ဘဲ သွား​မိတဲ့အခါမျိုး ရှိဖူးတယ်။ တောင်ပေါ်မိုးက အစိုးမရရယ်။ နေကျဲကျဲပူရာက ချက်ချင်းဆိုသလို အုံ့ဆိုင်းမှုန်မှိုင်းလာပြီး ဗြုန်းဆို မစဲဘဲ သည်းသည်းထန်ထန်ရွာချတတ်တာမျိုး။ အထူးသဖြင့် ကျောင်းဆင်းချိန်...

ဝတ္ထုတို

​မောင်သုည (ရှပ်ပုံသား​လေး) (၁) သာတချီ မှိန်တလှည့် အသက်ရှူကြပ်နေသော လရောင်အောက် လွတ်နိုင်သမျှလွတ်အောင် ပြေးရင်း ညောင်ပင်ကြီးဆီရောက်လာသည်။ ထိုညောင်ပင်အောက်ကို တိုးဝင်သွားသောအရိပ်တခုကြောင့် ကျီးမဲတအုပ်သည် တထိတ်တလန့် ဖရိုဖရဲ ထပျံသန်းသွားကြ၏။ ”အမေ့သားလေး ” အမေ ဆက်ပြေးလိုက်သည်။ ဗွက်အိုင်ထနေသော ရေမျက်နှာပြင်လမ်းမပေါ်က လဆန်း၏လခြမ်းသည် လှုပ်ခတ်ကျန်ခဲ့လေတော့သည်။...

ဝတ္ထုတို

မိုးတွေက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေ၏။ ဘယ်အငြိုးနဲ့ ရွာရက်လေသည် မသိ။ ရွာနေသည်မှာ နှစ်နာရီကျော် ရှိပြီ။ ဇရပ်ပေါ်မှာ တကိုယ်တည်း အားကိုးရာမဲ့နေသော ကျနော် ခိုက်ခိုက်တုန်နေ လေပြီ။

ဝတ္ထုတို

After You ဆိုတဲ့ စာသားကလေးကို မထင်မှတ်ဘဲ ဒီရက်ပိုင်းကြားခွင့်ရခဲ့ချိန် အတော်လေး ကျမစိတ်ထဲ သဘောကျမိတယ်။ After You ဆိုတာ ‘မင်းအရင်သွားပါ၊ မင်းအရင်စားပါ” ဆိုတာမျိုး ကိုယ်မဟုတ်တဲ့ တခြားတယောက်ယောက်ကို ဦးစားပေး လိုက်တာမျိုး၊ အဲ့ဒီလိုဦးစားပေးလိုက်လို့ ကိုယ့်အတွက် နစ်နာသွားတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဝတ္ထုတို

​​​​အိမ်မှာ အားလုံးက ကိုယ်လမ်းကိုယ်ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီးပြီ။ “ငါယုံကြည်ရာ ငါလျှောက်တယ်” လို့ပြောတဲ့ အဖေ့စကားကို ကျ​နော် အမီပြု အားမွေးနေခဲ့သလိုပဲ။ တဖက်ကလည်း “အဖေ့ကို ကယ်ဖို့ ထိုင်စောင့်နေမယ့်အစား၊ နောက်လူတွေ အဖေ့လို မဖြစ်ဖို့ ငါကြိုးစားမှာ” ဆိုတဲ့ မမရဲ့စကားကိုလည်း ထောက်ခံအားကျနေမိတယ်။

ဝတ္ထုတို

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တဆိုင်မှာ အချိန်အကြာကြီးထိုင်ဖူးခဲ့တယ်။ ခဏခဏလဲ သွားထိုင်ဖြစ်တဲ့ဆိုင်ပါ။ နေတဲ့အဆောင်နဲ့ နီးလို့ မကြာခဏရောက်ဖြစ်တဲ့ ဆိုင်ဆိုလည်း မမှားပါဘူး။ ကိုယ်နေတဲ့နေရာနဲ့နီးလို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ချင်လာတဲ့အခါ သွားထိုင်ဖြစ်တာလဲ ရှိတယ်။ တနေရာက မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတွေ လာရင်လဲ အဲ့ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာပဲ ဧည့်ခံဖြစ်တယ်။

ဝတ္ထုတို

တက္ကသိုလ် တက်ရဦးမှာလား။ တက္ကသိုလ် ဘယ်မှာလဲ။ ဘွဲ့ရရင် ပြည်တွင်းက အလုပ်ခန့်မှာလား။ ပြည်တွင်းက အာဏာရှင်ပေးတဲ့ တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့တွေနဲ့ ဘာတွေကွာခြားသွားမလဲ။ သူတို့ကလေးတွေမှာ ပညာရေး အနာဂါတ် တကယ်ရှိတာလား မေးကြပါတော့တယ်။

Facebook