ဥရောပနိုင်ငံများ၌ ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှု ၃၉ ရာခိုင်နှုန်း ကျဆင်းခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်

— ခါကာဘို ရေးသားသည်။

တစ်လအတွင်း လူပေါင်း ၃၄,၁၄၅ ဦး၊ အရင်နှစ် အလားတူလနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ၃၉ ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျသွားတဲ့ အရေအတွက်၊ ဥရောပသမဂ္ဂ (EU) ရဲ့ ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှုဆိုင်ရာ ဒီနောက်ဆုံး စာရင်းအင်းတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုနဲ့ ခိုလှုံခွင့် ပြဿနာဟာ လျော့ပါးလာနေပြီလို့ ထင်စရာ ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု ကျဆင်းသွားတာနဲ့ ပြဿနာတစ်ခုလုံး ပြေလည်သွားပြီလို့ ကောက်ချက်ချလို့ ရပါ့မလား။ ဥရောပရဲ့ နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေးနဲ့ လူသားချင်းစာနာ ထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ အခြေအနေတွေကို နားလည်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီကိန်းဂဏန်းတွေရဲ့ နောက်ကွယ်ကို တစ်ဆင့်ချင်း ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။

ဥရောပသမဂ္ဂရဲ့ တရားဝင် စာရင်းအင်းအဖွဲ့ (Eurostat) က ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာ ၂၃ ရက်မှာ ထုတ်ပြန်ခဲ့တဲ့ “၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇူလိုင်လအတွင်း ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှုများ” ဆိုတဲ့ သတင်းအရ အဲဒီလအတွင်း EU အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံတွေမှာ EU ပြင်ပနိုင်ငံသား ၃၄,၁၄၅ ဦးဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် နိုင်ငံတကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု (International Protection) ရရှိဖို့ လျှောက်ထားခဲ့ကြပါတယ်။

၂၀၂၅ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လမှာ ၅၅,၆၈၀ ဦး ရှိခဲ့တာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ၃၉ ရာခိုင်နှုန်း ကျဆင်းသွားတာ ဖြစ်ပြီး ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇွန်လက ၃၇,၀၇၅ ဦးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်လည်း ၈ ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

အရင်က လျှောက်ထားဖူးပြီး ထပ်မံလျှောက်ထားသူ (Subsequent Applicants) တွေကလည်း ဇူလိုင်လမှာ ၅,၇၈၀ ဦးသာ ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအရေအတွက်ဟာ ၂၀၂၅ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လက ၁၂,၀၄၀ ဦးထက် ၅၂ ရာခိုင်နှုန်း နည်းပါးပြီး ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇွန်လက ၅,၉၀၀ ဦးထက်လည်း ၂ ရာခိုင်နှုန်း လျော့နည်းခဲ့ပါတယ်။

ဒီကိန်းဂဏန်းတွေက ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှု ကျဆင်းလာတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ပြသနေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လျှောက်ထားမှု လျော့ကျလာခြင်း၊ ခိုလှုံခွင့် ရရှိသူ လျော့ကျလာခြင်းနဲ့ ဥရောပတစ်ဝန်း ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှု အခြေအနေ ပြေလည်သွားခြင်းတို့ဟာ အဓိပ္ပာယ် မတူတဲ့ အချက်သုံးချက် ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ ပထမဆုံး နားလည်ထားရမယ့်အချက်က ခိုလှုံခွင့် (Asylum) ဆိုတာ နိုင်ငံခြားကို ရောက်လာသူတိုင်း အလိုအလျောက် ရရှိတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါ။ မိမိနိုင်ငံကို ပြန်သွားရင် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရနိုင်ခြင်း၊ စစ်ပွဲနဲ့ အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်ခြင်း၊ သက်ဆိုင်ရာ ဥပဒေတွေအရ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ လိုအပ်ခြင်း စတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကြောင့် အခြားနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ အကာအကွယ် ရရှိဖို့ လျှောက်ထားခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ်။

လျှောက်လွှာ တင်ထားသူတစ်ဦးဟာ အစိုးရဘက်က စိစစ် ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးခင်မှာပင် လျှောက်ထားသူအဖြစ် စာရင်းဝင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဇူလိုင်လအတွင်း လူပေါင်း ၃၄,၁၄၅ ဦး လျှောက်ထားခဲ့တယ်ဆိုတာဟာ အဲဒီလမှာ လူပေါင်း ၃၄,၁၄၅ ဦး ခိုလှုံခွင့် ရရှိခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကွာခြားချက်ကို မခွဲခြားဘဲ ဖတ်မိရင် ဥရောပရဲ့ ခိုလှုံခွင့်ဆိုင်ရာ အခြေအနေကို မှားယွင်း နားလည်သွားနိုင်ပါတယ်။

ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားသူတွေထဲမှာ ဘယ်နိုင်ငံသားတွေ အများဆုံး ပါဝင်နေသလဲဆိုရင် Eurostat ရဲ့ စာရင်းအရ အာဖဂန်နစ္စတန်နိုင်ငံသားတွေက ၃,၁၀၀ ဦးနဲ့ ပထမနေရာမှာ ရှိနေပါတယ်။ သူတို့နောက်မှာ ဆူဒန်နိုင်ငံသား ၂,၆၀၅ ဦး၊ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံသား ၂,၂၅၅ ဦးနဲ့ ဆီးရီးယားနိုင်ငံသား ၁,၄၂၀ ဦးတို့ ရှိပါတယ်။

ဒီကိန်းဂဏန်းတွေက အဲဒီနိုင်ငံတွေကနေ လာသူအားလုံးရဲ့ အရေအတွက် မဟုတ်ဘဲ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇူလိုင်လအတွင်း EU မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားသူတွေရဲ့ အရေအတွက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစာရင်းကနေ မြင်ရတာက ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှုဆိုတာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတည်းနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ မတူညီတဲ့ နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေးနဲ့ လုံခြုံရေး အခြေအနေတွေ ရှိတဲ့ နိုင်ငံများစွာနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါ။

ဒါပေမယ့် ဒီကိန်းဂဏန်းတစ်ခုတည်းကို အခြေခံပြီး ဘယ်နိုင်ငံမှာ ဘယ်အကြောင်းကြောင့် လူတွေ ထွက်ခွာလာကြတယ်ဆိုတာကိုတော့ တိတိကျကျ ဆုံးဖြတ်လို့ မရပါဘူး။ အဲဒီအတွက် သီးခြား နိုင်ငံအလိုက် နောက်ခံ အခြေအနေတွေကို ထပ်မံ လေ့လာဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ဥရောပမှာ ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားကြသူတွေထဲမှာ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း သီးခြား စဉ်းစားဖို့ လိုပါတယ်။ ၂၀၂၁ ခုနှစ် စစ်တပ် အာဏာသိမ်းမှုနောက်ပိုင်း မြန်မာနိုင်ငံမှာ လက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခတွေ၊ လေကြောင်း တိုက်ခိုက်မှုတွေ၊ လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုတွေ၊ စစ်မှုထမ်းဥပဒေ ထုတ်ပြန်မှုနဲ့ အသက်အန္တရာယ် မလုံခြုံမှုတွေ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး နေရပ်စွန့်ခွာရသူတွေလည်း ဆက်လက် များပြားနေပါတယ်။ ဥရောပသမဂ္ဂရဲ့ လူသားချင်းစာနာ ထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေအရ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဩဂုတ်လအထိ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း နေရပ်စွန့်ခွာနေရသူ ၄ သန်းခန့် ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ ဒီအခြေအနေတွေကြောင့် နိုင်ငံပြင်ပကို ထွက်ခွာလာသူတွေအတွက် နိုင်ငံတကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ရရှိဖို့ လျှောက်ထားခြင်းဟာလည်း အရေးပါတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။

မြန်မာနိုင်ငံသားတစ်ဦး ဥရောပမှာ ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားတဲ့အခါ မိမိနိုင်ငံကို ပြန်သွားရင် ဘယ်လို အန္တရာယ်တွေ ကြုံတွေ့နိုင်သလဲ၊ နိုင်ငံရေး အမြင်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရနိုင်ခြေ ရှိသလား၊ လက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခနဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိသလားဆိုတာတွေအပြင် တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ နောက်ခံ အခြေအနေနဲ့ တင်ပြထားတဲ့ အထောက်အထားတွေကိုပါ သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်တွေက စိစစ်ရပါတယ်။

ဥရောပသမဂ္ဂရဲ့ ခိုလှုံခွင့်ဆိုင်ရာ အေဂျင်စီ (EUAA) ရဲ့ ၂၀၂၅ ခုနှစ် အချက်အလက်တွေအရ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေရဲ့ ခိုလှုံခွင့် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေမှာ ဒုက္ခသည်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် အခြား ဖြည့်စွက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ပေးခြင်းတို့ ပါဝင်တဲ့ အတည်ပြုနှုန်းဟာ ၇၀ မှ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းအတွင်း ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီကိန်းဂဏန်းဟာ သက်ဆိုင်ရာ ကာလအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသား အမှုတွေအပေါ် အခြေခံထားတာ ဖြစ်ပြီး လက်ရှိ လျှောက်ထားသူအားလုံး အလားတူ ရလဒ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် ဥရောပတစ်ဝန်း ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှု စုစုပေါင်း ကျဆင်းလာတယ်ဆိုတဲ့ ကိန်းဂဏန်းကို ဖတ်ရှုတဲ့အခါ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း သီးခြား ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဥရောပမှာ လျှောက်ထားသူ စုစုပေါင်း နည်းလာတာဟာ မြန်မာနိုင်ငံမှာလည်း အလားတူ အန္တရာယ်တွေ လျော့နည်းသွားပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် မဟုတ်သလို၊ ခိုလှုံခွင့် ရရှိရေး လိုအပ်ချက်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ အရေးကြီးတာက စာရင်းအင်းတွေရဲ့ အတက်အကျကိုသာ ကြည့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိနိုင်ငံကို ပြန်ဖို့ မလုံခြုံသေးတဲ့သူတွေရဲ့ အခြေအနေ၊ သူတို့အတွက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ရရှိနိုင်ရေးနဲ့ သက်ဆိုင်ရာ နိုင်ငံတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကိုပါ တွဲဖက် နားလည်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘယ်နိုင်ငံတွေက ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှု အများဆုံးကို လက်ခံရရှိခဲ့သလဲဆိုတော့ ပြင်သစ်က ၉,၀၀၀ ဦးနဲ့ ပထမနေရာမှာ ရှိနေပါတယ်။ အီတလီမှာ ၅,၁၄၀ ဦး၊ ဂရိမှာ ၃,၇၁၅ ဦး၊ စပိန်မှာ ၃,၅၉၀ ဦးနဲ့ ဂျာမနီမှာ ၃,၀၇၅ ဦး ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီနိုင်ငံ ၅ နိုင်ငံပေါင်းဟာ EU တစ်ဝန်းလုံးက ပထမဆုံးအကြိမ် ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှု စုစုပေါင်းရဲ့ ၇၂ ရာခိုင်နှုန်းကို ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အလွယ်ပြောရရင် EU တစ်ဝန်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် လျှောက်ထားသူ ၁၀၀ ဦး ရှိတိုင်း ၇၂ ဦးလောက်ဟာ ဒီနိုင်ငံ ၅ နိုင်ငံမှာ လျှောက်ထားခဲ့ကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်ကို ကြည့်ပြီး အဲဒီနိုင်ငံတွေက ခိုလှုံခွင့်အားလုံးကို အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်လို့ မယူဆသင့်ပါဘူး။ ဒီကိန်းဂဏန်းက လျှောက်ထားမှုတွေ ဘယ်နိုင်ငံမှာ စုစည်းနေသလဲဆိုတာကိုသာ ဖော်ပြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာက စုစုပေါင်း လျှောက်ထားသူ အများဆုံးရှိတဲ့ နိုင်ငံနဲ့ လူဦးရေအလိုက် လျှောက်ထားမှုနှုန်း အမြင့်ဆုံးနိုင်ငံဟာ တစ်နိုင်ငံတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ EU တစ်ဝန်းမှာ လူဦးရေ ၁၀၀,၀၀၀ လျှင် ပထမဆုံးအကြိမ် ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားသူ ၇.၆ ဦး ရှိခဲ့ပေမဲ့ ဆလိုဗေးနီးယားမှာ ၁၁၄.၇ ဦးအထိ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဂရိမှာ ၃၅.၈ ဦး၊ လူဇင်ဘတ်မှာ ၁၆.၆ ဦး ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီနှုန်းထားတွေကို ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၁ ရက်နေ့ရှိ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံချင်းစီရဲ့ လူဦးရေကို အခြေခံပြီး တွက်ချက်ထားတာပါ။ ဒါကြောင့် ပြင်သစ်မှာ လျှောက်ထားသူ အရေအတွက် အများဆုံး ရှိနေခြင်းနဲ့ ဆလိုဗေးနီးယားမှာ လူဦးရေအလိုက် လျှောက်ထားမှုနှုန်း အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေခြင်းဟာ ဆန့်ကျင်ဘက် အချက်အလက်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုင်းတာတဲ့ နည်းလမ်း မတူညီတာကြောင့် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ရလဒ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကွာခြားချက်ကို နားလည်ထားမှသာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံချင်းစီအပေါ် ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှုရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ပိုမို မှန်ကန်စွာ သုံးသပ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအချက်အလက်တွေထဲမှာ အထူး အာရုံစိုက်သင့်တဲ့ အပိုင်းတစ်ခုကတော့ မိဘ အုပ်ထိန်းသူ မပါဘဲ ဥရောပကို ရောက်ရှိလာတဲ့ ကလေးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ Eurostat ရဲ့ စာရင်းအရ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇူလိုင်လအတွင်း အသက် ၁၈ နှစ် မပြည့်သေးဘဲ မိဘ သို့မဟုတ် တရားဝင် အုပ်ထိန်းသူ မပါရှိတဲ့ ကလေး ၁,၂၉၀ ဦးဟာ EU မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီကလေးတွေကို အင်္ဂလိပ်လို မိဘအုပ်ထိန်းသူ မပါသော အရွယ်မရောက်သေးသူများ (Unaccompanied Minors) လို့ ခေါ်ပါတယ်။

သူတို့ထဲမှာ အီဂျစ်နိုင်ငံက ကလေး ၂၅၀ ဦး၊ အာဖဂန်နစ္စတန်က ၁၆၀ ဦး၊ ဆူဒန်က ၁၅၅ ဦး၊ ဆိုမာလီယာက ၁၄၅ ဦးနဲ့ အီရီထရီးယားက ၁၃၅ ဦး ပါဝင်ပါတယ်။ ကလေးတွေဟာ မိသားစုနဲ့ ကင်းကွာနေခြင်း၊ ခရီးစဉ်အတွင်း အုပ်ထိန်းသူ မရှိခြင်းတို့ကြောင့် သီးခြား အကာအကွယ်နဲ့ စောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်နိုင်တဲ့ အုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကိန်းဂဏန်းတွေကို လူဝင်မှု ကြီးကြပ်ရေးဆိုင်ရာ စာရင်းအင်းအဖြစ်သာ မမြင်ဘဲ ကလေးသူငယ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး (Child Protection) နဲ့လည်း ဆက်စပ် စဉ်းစားဖို့ လိုပါတယ်။

ဒီကလေးတွေ လျှောက်ထားမှု အများဆုံးရှိတဲ့ နိုင်ငံတွေကို ကြည့်ရင်လည်း ဆလိုဗေးနီးယားမှာ ၂၆၅ ဦး၊ ဂရိမှာ ၂၄၅ ဦး၊ နယ်သာလန်မှာ ၂၁၀ ဦး၊ ပြင်သစ်မှာ ၁၁၅ ဦးနဲ့ ဘယ်လ်ဂျီယံမှာ ၁၀၀ ဦး ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာလည်း အရေအတွက်တွေဟာ ခိုလှုံခွင့် ရရှိပြီးသား ကလေးတွေကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လျှောက်ထားခဲ့တဲ့ ကလေး အရေအတွက်ကိုသာ ဖော်ပြထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထို့အပြင် ပြင်သစ်နိုင်ငံရဲ့ ကလေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေကို ခန့်မှန်း တွက်ချက်ထားပြီး ပိုလန်နိုင်ငံရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေ မရရှိနိုင်တဲ့အတွက် EU စုစုပေါင်း စာရင်းမှာ ပိုလန်ကို ထည့်သွင်း မတွက်ထားဘူးဆိုတာကိုလည်း သတိပြုရပါမယ်။

ဒါဆို ၃၉ ရာခိုင်နှုန်း ကျဆင်းသွားတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသင့်သလဲ ဆိုရင် စာရင်းအင်း ကောက်ယူတဲ့ နည်းလမ်း ပြောင်းလဲမှုကို မေ့ထားလို့ မရပါဘူး။ Eurostat က ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ မှတ်ချက်အရ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇူလိုင်လကစပြီး ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှုဆိုင်ရာ စာရင်းအင်း ကောက်ယူတဲ့ နည်းလမ်းကို ပြင်ဆင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီပြောင်းလဲမှုဟာ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုနဲ့ ခိုလှုံခွင့်ဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက် (Pact on Migration and Asylum) နဲ့ ဆက်စပ်နေပြီး နည်းလမ်းသစ်အရ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ လျှောက်လွှာများကို အခြေခံကာ စာရင်းပြုစုပါတယ်။ ယခင်ကတော့ တင်သွင်းထားတဲ့ လျှောက်လွှာများ (Applications Lodged) ကို အခြေခံခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဇူလိုင်လက ကိန်းဂဏန်းတွေကို အရင်လတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်တဲ့အခါ အရေအတွက် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုတည်းကိုသာ ကြည့်ပြီး အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ စာရင်းကောက်ယူတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်နဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း ပြောင်းလဲမှုတွေကလည်း နှိုင်းယှဉ်ချက်အပေါ် သက်ရောက်နိုင်ပါတယ်။

တခြား နည်းစနစ်ဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်တွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ ဒိန်းမတ်နိုင်ငံမှာ ထပ်မံလျှောက်ထားသူကို သတ်မှတ်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်က ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇူလိုင်လအတွက် ကွဲပြားနေပါတယ်။ စပိန်နိုင်ငံရဲ့ အချက်အလက်တွေဟာ ၂၀၂၅ ခုနှစ် မတ်လကစပြီး ယာယီ စာရင်းအင်းများ (Provisional Data) ဖြစ်နေသလို ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇွန်လအတွက်လည်း လျှောက်လွှာအားလုံး မပါဝင်ဘဲ ဇွန်လ ၁၂ ရက်နေ့အထိ တင်သွင်းခဲ့တာတွေကိုသာ ဖော်ပြထားပါတယ်။ အီတလီနဲ့ ဆလိုဗေးနီးယားနိုင်ငံတို့မှာ ဇူလိုင်လက စာရင်းအင်း အချိန်စဉ်အတွင်း ပြတ်တောက်မှု (Break in Time Series) ရှိခဲ့ပြီး နယ်သာလန်၊ ပိုလန်နဲ့ ပေါ်တူဂီနိုင်ငံတို့မှာလည်း ယာယီ အချက်အလက်တွေကို အသုံးပြုထားပါတယ်။ ဆိုက်ပရပ်စ်နိုင်ငံအတွက် ထပ်မံလျှောက်ထားသူဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေ မရရှိခဲ့တဲ့ ကာလတွေ ရှိတာကြောင့် အဲဒီကာလတွေရဲ့ EU စုစုပေါင်း တွက်ချက်မှုမှာ ဆိုက်ပရပ်စ်ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ပါတယ်။

ဒီအချက်တွေကို ဖော်ပြရခြင်းဟာ Eurostat ရဲ့ စာရင်းအင်းတွေကို ယုံကြည်လို့ မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ တရားဝင် စာရင်းအင်းတစ်ခုကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချဖို့ဆိုရင် ကိန်းဂဏန်းနဲ့အတူ တွက်ချက်ပုံ၊ အချက်အလက် ရရှိမှုနဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကိုပါ ဖတ်ရှုဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ Eurostat ရဲ့ နည်းစနစ်ဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်တွေအရ ခိုလှုံခွင့်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေကို နိုင်ငံအလိုက် အုပ်ချုပ်ရေး မှတ်တမ်းတွေကနေ စုဆောင်းပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ စာရင်းအင်း စံနှုန်းတွေနဲ့အညီ ပြုစု ထုတ်ပြန်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအချက်တွေကို နားလည်ထားမှသာ ၃၉ ရာခိုင်နှုန်း ကျဆင်းသွားခြင်းဆိုတဲ့ ရလဒ်ကို အလွန်အကျွံ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း မဖြစ်စေဘဲ ပိုမို တိကျတဲ့ သုံးသပ်ချက်တစ်ခု ပြုလုပ်နိုင်မှာပါ။

အဆုံးသတ်အနေနဲ့ ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇူလိုင်လရဲ့ စာရင်းအင်းတွေဟာ ဥရောပမှာ ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှု ကျဆင်းလာတဲ့ အချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ ဥရောပရဲ့ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ဘယ်နိုင်ငံတွေမှာ လျှောက်ထားမှုတွေ စုစည်းနေသလဲ၊ လူဦးရေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘယ်နိုင်ငံတွေမှာ နှုန်းထား မြင့်နေသလဲ၊ မိဘအုပ်ထိန်းသူ မပါဘဲ ရောက်လာတဲ့ ကလေးတွေ ဘယ်လောက်ရှိသလဲ၊ စာရင်းအင်း ကောက်ယူတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ဘယ်လို ပြောင်းလဲလာသလဲ ဆိုတာတွေကိုပါ တွဲဖက် ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။

ကိန်းဂဏန်းတွေက အဖြစ်မှန်တစ်ခုဆီ ဦးတည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဖြစ်မှန်ကို နားလည်ဖို့ဆိုရင် ကိန်းဂဏန်းတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိတဲ့ လူတွေ၊ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေတွေ၊ နိုင်ငံတွေရဲ့ မူဝါဒတွေနဲ့ စာရင်းအင်း ဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်တွေကိုပါ ထည့်သွင်း စဉ်းစားရပါမယ်။ ခိုလှုံခွင့် လျှောက်ထားမှု ၃၉ ရာခိုင်နှုန်း ကျဆင်းသွားခြင်းဟာ အရေးပါတဲ့ သတင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တကယ် အရေးကြီးတာကတော့ အရေအတွက် ဘယ်လောက် ကျသွားသလဲ ဆိုတာတင် မဟုတ်ဘဲ အဲဒီအရေအတွက်က ဘာကို ပြောပြနေသလဲဆိုတာပါပဲ။ ဒါကို စာရင်းအင်း အထောက်အထားတွေနဲ့ သတိထားပြီး ဖြေဆိုနိုင်မှသာ ဥရောပရဲ့ ခိုလှုံခွင့် အခြေအနေကို ပိုမို ပြည့်စုံပြီး မျှတစွာ နားလည်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုးကား — Eurostat – Asylum applications in July 2026