Connect with us

Hi, what are you looking for?

ကဗျာ

◼️ဓီရ်ခေတ်အိမ် ငါ့ဝင်သက်တွေကို မယုံကြည်တော့ဘူး။လေးဘက်လေးလံကရန်သူတွေဝိုင်းတိုက်ခိုက်ကြချိန်ဖြေဖျားနဲ့ထိုးဖွလိုက်စကြာဝဌာထဲမှာထပ်ရနိုင်စရာ ဘဝမကျန်တော့ဘူး၊တောင်ထိပ်မြင်ကွင်းကို ငါမကြည့်နိုင်တော့ဘူးငါ့ကြွေးကြော်သံတွေက ရင်ခေါင်းဝက မကျော်ဘူး၊ပြာတွေနဲ့အတူကြွေကျသွားတုန်းကငါ့အတွက်ဘယ်မြစ်ရေမှ ဆန်မတတ်ခဲ့ဘူး၊မြို့ပြက သွေးကြွေးမချန်ဘူးငါမရီနိုင်ဘူးငါမပြုံးနိုင်ဘူးအိမ်ပြန်လမ်းမှာ ၁၃ နှစ်ကြာပြီငါ့အိမ်ဝက မြက်ရိုင်းတွေကိုငါမကျော်နိုင်ဘူး၊ငါ့ညနေခင်းတွေအသံမပါတော့ဘူးငါကျရှုံးနေပုံကို ပရိသတ်တယောက်အနေနဲ့ပြန်ကြည့်ပြီးတီးလိုက်တဲ့ လက်ခုတ်သံထဲငါ့လက်ခုတ်သံအကျယ်ဆုံးပဲဒါပေမယ့်ရှေ့ကဇာတ်ဝင်ခန်းတွေကိုငါမမှတ်မိဘူးဘယ်ကောင့်ဆီက ပုန်းလို့ပုန်းနေမှန်းမသိဘဲပန်းဆိုးတန်းကိုမရောက်ဖြစ်တဲ့ရက်တွေမှာစီးကရက်တွေကိုငါမီးညှိတယ်Youtube က ငါ့ထက်အသက် ၂ ဆလောက်ကြီးတဲ့သီချင်းတွေကိုဖွင့်ထားပြီးလမ်းကဖြတ်သွားတဲ့ စော်တွေကို ထိုင်ငေးတယ်ဘဝက ညနေခင်းဆိုရင် ဒုက္ခတွေကိုဘီယာအဖြစ်ပြောင်းပေးဖို့ဘုရားတယောက်ယောက်တာဝန်ယူသင့်တယ်မင်းတို့ဖန်ဆင်းတဲ့ကမ္ဘာမှာငါ့လိုနာရီဝက်နေနိုင်ရင်ဒုက္ခတွေကိုတကျိုက်တည်းမော့မယ်ဒီလိုဆိုတော့လည်းကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်မယူနိုင်တာရန်ကုန်တခုတည်းမဟုတ်ဘူးယုံကြည်မှုဆိုတာ မှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကိုလိုက်ဖမ်းခြင်းပဲသို့မဟုတ်...

ရသစာတမ်းငယ်

အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှာ ပျော်နိုင်ဖို့ ပညာရေးကိုခုတုံးလုပ်ပြီး ဖြူစင်တဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ကျောင်းသား အခွင့်အရေးတွေကို ကျောင်းဆရာ၊ ဆရာမတွေကနေတဆင့် စနစ်တကျ ရိုက်ချိုးခိုင်းဦးမယ်။ ဒါဟာ ဖန်တရာထပ်နေတဲ့ လုပ်ကွက်တွေပဲ …

ဝတ္ထုတို

မနက်အရုဏ်တက်သည်နှင့် အမေသည် အိပ်ရာမှ ထကာ မျက်နှာသစ်သန့်စင်ခြင်းကို လုပ်၏။ အမေ့အိမ်လေးသည် ဝါးကပ်များခင်းထားသဖြင့် အမေ့ကိုယ်သေးသေးလေးနှင့် နင်းလိုက်တိုင်းပင် တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်၏။ အလင်းသေချာမလာသေး။ သို့သော် အမေသည် အိမ်၏ နေရာတိုင်းကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အမေ့သားအိပ်သည့်နေရာလေးကိုပင် မမြင်ရသော်လည်း လှမ်းကြည့်မိလိုက်သေးသည်။ အမေ့သားအိပ်ရာသည် ခင်းမထားပါချေတကား။ ဒါဆို မိုးမလင်းခင်ကတည်းက...

ကဗျာ

စောစုစုခင် သမီးလေ ဗုဒ္ဓကို မျက်ရည်တွေထပ်မကျဖို့ ပူဆာထားတယ် သမီးရဲ့စာသင်ခန်းထဲကအချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းက တောထဲမှာမေမေရဲ့။ သမီးရဲ့ဝက်ဝံရုပ်လေးကလည်းလွတ်မြောက်နယ်မြေထဲမှာသမီးရဲ့ဆံပင်အဝါရောင်နဲ့အရုပ်မလေးက ခြေထောက်တဖက် မရှိတော့ဘူးမေမေသမီးရဲ့ဖဲပြားကလစ်လေးတွေကမြေမြုပ်မိုင်းဖြစ်နေပြီလားဟင်သမီးကိုအရမ်း စတတ်တဲ့ အိမ်နားကအကိုကြီးရော အိမ်မှာရှိသေးရဲ့လားဖေဖေသိပ်ကြိုက်တဲ့ အာမီရမ်တွေက ထွက်ပြေးကုန်ပြီလားဟင် သမီးတက်တဲ့ကျောင်းကဆရာ့ကိုပြောပေးပါတချို့ပုစ္ဆာတွေက သွေးညှီနံ့ နံတယ်လို့တချို့မေးခွန်းရှည်တွေက ယမ်းနံ့ နည်းနည်းထွက်တယ်။ မေမေ လူးပေးတဲ့သနပ်ခါးက မျက်ရည်ကျလည်း ပျက်တာပါပဲ...

ကဗျာ

အဲဒီမနက်ခင်း‌တွေမှာ ဖြတ်ခနဲ နေရောင်ခြည် ကျရောက်ခဲ့ပုံကို သတိရ ငါ့ရဲ့ အတိတ်က စက်ဘီးအိုကလေးပေါ်မှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ နိုင်ငံငယ်လေးကို တင်ထားတယ်

ကဗျာ

WHO OWNS THE STREETS? လမ်းမတွေကို ဘယ်သူပိုင်ပါသတဲ့လဲ။

ရသစာတမ်းငယ်

သားကြီးရေ . . . . ကိုယ်မင်းကို သိပ်သတိရတာပဲ။ ဒီနေ့ည မိုးတွေသိပ်ရွာတာပဲကွာ။ ကိုယ်နားကြပ်လေးတပ်ရင်း see you again ကိုနားထောင်နေမိတယ်။ ကိုယ်ကြေကွဲမိပေါ့။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ။

ကဗျာ

မှောင်နေတဲ့လမ်းကိုလျှောက်တယ်ဆိုတာ ဒီလမ်းကိုကျော်မှ အလင်းရောက်မှာမို့ နှစ်ချို့အတွေးလို့ ပြောချင်ပြော ထပ်စဥ်းစားရင် ထပ်တွေဝေဖို့ပဲရှိရဲ့။

ရသစာတမ်းငယ်

လူခြေတိတ်ဆိတ် ငှက်ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေဆဲ။ အိမ်ရှေ့က ခရေပင်ထိပ်မှာ လခြမ်းကွေးကွေးလေး လာချိတ်ချိန်။ အဲဒီ လခြမ်းကွေးကွေးလေးကို မျက်နှာမူပြီး ကျနော် ခရီးစထွက်ခဲ့ပါသည်။ လရောင်ရဲ့ အလင်းပုဝါပါးအောက်မှာ ရိုးတိုးရိပ်တိပ် မြင်ရတဲ့ မပန်းဝါရဲ့ ပန်းခင်းလေးကို ခေတ္တ ငေးမိပါသေးသည်။ ကျနော် ခရီးထွက်ရပါဦးမည်။

ကဗျာ

ညသည် ငြိမ့်ညောင်းလှသော လေပြေနုနုတို့ဖြင့် ညမွှေးပန်းဟုတင်စားအပ်သော ကတက်ပန်းရနံ့တို့အား ယူဆောင်လာလေသည်။ ဝင်သက်ထွက်သက်တို့သည်လည်း ကတက်ပန်းရနံ့၏ ခေါ်ဆောင်ရာလှိုင်းတို့တွင် မျောပါသယောင်ရှိနေပေသည်။ ကြယ်တာရာကင်းစင်နေသော ကောင်းကင်နယ်ပယ်အောက်၌ စတီရီယိုခေတ်ဟောင်း ရေဒီယိုသီချင်းတပုဒ်သည် နားထဲသို့ ကြားတချက် မကြားတချက် တိုးဝင်နေလျှက်ရှိနေသည်။

ရသစာတမ်းငယ်

ငါလို့ပြောရင် သင့်တော်မလားတော့မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါလို့ပြောတဲ့အခါ ငါ့အတွက် သက်တောင့်သက်သာ ပိုဖြစ်တယ်။ ငါပြောချင်တာတွေကို ပိုပြီး ပြောပြနိုင်တယ်။ အဲဒီတော့ အစဉ်အလာယဉ်ကျေးမှုကို ငါ မေ့ထားလိုက်မယ်။

ကဗျာ

ဒါကတော့ တကွေ့တာမှာ တွေ့ကြုံခဲ့ရတာ။ နာရီလေးထောင်ကလည်း စောင့်ရဦးမယ်။ Subscriber တထောင်ပြည့်ဖို့ကလည်း စောင့်ရဦးမယ်။ တနေ့ကို အနည်းဆုံး ဆယ်နာရီက ဖုန်းနဲ့ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ။ ထမင်းကိုလည်း အမြန်စားရသလို ခေါက်ဆွဲပြုတ်လည်း အမြန် မြိုချရတယ်။ အချိန်မှန်လည်း Video တင်မှရမယ်။

ဝတ္ထုတို

ဒီကနေ့နံနက်မှာ ကျနော်တို့ ခရီးထွက်ဖြစ်ပါတယ်။ တနေရာကို မရောက်ခင်အထိ လူရော၊ စိတ်ပါ မကျန်းမာ။ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလမ်းတချို့ဖြတ်သန်းပြီးတော့ ဆိုင်ကယ်ပျက်လို့ နားတဲ့တနေရာမှာ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးတလုံး သောက်လိုက်တယ်။

ကဗျာ

လေရူးသုန်မှုံ မနက်ခင်းစိုစိုမရောက်ခင် အရုဏ်ပျိုဟာ ဘယ်လိုပြုံးရမလဲ သင်ခဲ့တယ်၊ တောင်ရိပ်ထွေဖုံ၊ ညနေအိုအို စက္ကန့်ကစ၊ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေမှုတွေအတွက် ရသလောက် လွမ်းဖူးချင်ပါတယ်၊ ရသလောက် ချစ်ဖူးချင်ပါတယ်။

Facebook