Connect with us

Hi, what are you looking for?

ရသစာတမ်းငယ်

မနက်တိုင်း အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံးအတွေးက “ဒီနေ့ သားအိမ်ပြန်ရောက်ပါ့မလား” ဆိုတာ ဖြစ်နေခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိတော့ဘူး။

ကဗျာ

အေးစက်စက်ရာသီဥတုထဲ တယောက်တည်းလျှောက်သွားမိတိုင်း အမလက်ဖဝါးနွေးနွေးကိုသတိရတယ်။ အမကြိုက်တဲ့ မြက်ရိုင်းပန်းဖြူတွေ၊ အမ မကြိုက်တဲ့စစ်ပွဲတွေ။

ဝတ္ထုတို

■ နွေဦးနေ (၁) အခါတိုင်းဆို ဘွားဆယ်မိက နံနက်ငါးနာရီလောက်ထပြီး ဆွမ်းချက်နေကျ။ ဆွမ်းကျက်ပြီဆိုတာနဲ့ ဘုရားဆွမ်းတော်ကပ်၊ မေတ္တာပို့ဆုတောင်း၊ အမျှဝေလိုက်ရမှာ သူ့တနေ့တာလုံး စိတ်ချမ်းသာတတ်တာ။ ဒီအကျင့်က ကိုယ့်တိုင်းကိုယ့်ပြည်မှာကတည်းက အရိုးစွဲနေတဲ့အဖြစ်ရယ်။ ထိုင်းကိုရောက်တော့လည်း ဝတ်မပျက်အောင် အားထုတ်ခဲ့တယ်။ လှေဟောင်းတွေပြင်ပြီး အသစ်ပြန်ဆောက်တဲ့လှေကျင်း(လှေဒေါက်)က အလုပ်သမားတွေဆို ဘွားဆယ်မိ မေတ္တာပို့သံလေးကို...

ရသစာတမ်းငယ်

တနေ့က မြို့ကလေး၏​ ဘူတာရုံနား ရောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘူတာရုံကလေးသည် လူသူမရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်။ ဘူတာဝန်းကျင် မြက်ပင်ရိုင်းတွေ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ ဘူတာနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ တစ်ထပ်တဲအိုကြီးတစ်လုံးက ယိုင်နဲ့နဲ့တည်ရှိနေသည်။ ထိုတဲအိုကြီးကိုကြည့်ရင်း ကျနော် ဆွေးဆွေးလျလျဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။

ကဗျာ

သို့ အမေ အမေ့ကိုစိတ်ပူတာကလွဲရင် အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်။ လက်သန်းမှာ စွန်းထင်းဆဲ မင်ရည်စက်ပေါ် အတိတ်ဟာ အိပ်မပျော်နိုင်သေးဘူး။

ကဗျာ

လူရောင်လွင် ရှင်ကြီးဝမ်းရော ရှင်ငယ်ဝမ်းရော ဝင်တုန်းက ကျနော်ဟာ ရေလိုဖောက်မြင်နေရတဲ့ စိတ်နဲ့။ အခုတော့ ရွှေကျင်ထားတဲ့ချောင်းကောတစ်ခုရဲ့သဲမှုန်စတွေလို လေနှင်ရာပါပဲ။ မမလီဆာရေ ကျနော်တို့မှာ ဆင်သွားတိုင်းလမ်းမဖြစ်တာကိုသိပြီးမှတော့ ဆင်ပေါ်ကပြုတ်ကျလည်း မထူးတော့ဘူးမလား။ ကျနော် အကုန်ရောက်ပြီးပြီ မမလီဆာ။မလာခဲ့နဲ့။ ကီလီမန်ဂျာရိုးမှာလည်း နှင်းတွေ မဝေတော့ဘူး။ရေတွင်းထဲကိုငုံ့ကြည့်ပြီး နှင်းရေလို့ အော်ခေါ် လည်း...

ဝတ္ထုတို

​ဒေးဗစ်​မောင်​မောင် လူ့ရည်မှန်းချက်ဆိုတာကလည်း ဆန်းကြယ်လွန်းပါသည်။ တခုခုကို လိုချင်လို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပါလျှက်နှင့် ရယူပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရခဲ့။ ခြေကုန်လက်ပမ်းကျလို့ လွှတ်ချလိုက်သည့်အခါမှ မမျှော်လင့်ဘဲ ကိုယ့်ထံ ရောက်ရှိလာခဲ့တတ်သည်။ အေးချို့ဘဝမှာ အဲသည်လို ကြုံလာခဲ့ရသည်။ ‘မမအေးချို စာသင်ပေးပါလား’ တဲ့။ ကျေးရွာကာကွယ်ရေးခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးက လာပြောပါသည်။ ပြောသည်မှာက ရိုးရိုးရင်းရင်းနှီးနှီး...

ဝတ္ထုတို

“ဝုန်း” ခနဲအသံကို ဖိုးလေးထွန်းမြိုင် ကြားလိုက်တော့ ညသန်းခေါင်ကျော်ရှိရော့မယ်။ အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်မို့ သူ့မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်စက်တယ်လို့မရှိ။ အိပ်ရင်လည်း ကြက်အိပ်ကြက်နိုးပဲ။ အစက ကြားရတဲ့အသံကို နွားဇောင်းထဲမှာ သူ့ခြံပေါက် ငညိုကြီးတို့ညီနောင် ခွေ့နေကြတယ် ထင်လိုက်တာ။

ကဗျာ

အဲဒီမနက်ခင်း‌တွေမှာ ဖြတ်ခနဲ နေရောင်ခြည် ကျရောက်ခဲ့ပုံကို သတိရ ငါ့ရဲ့ အတိတ်က စက်ဘီးအိုကလေးပေါ်မှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ နိုင်ငံငယ်လေးကို တင်ထားတယ်

ကဗျာ

WHO OWNS THE STREETS? လမ်းမတွေကို ဘယ်သူပိုင်ပါသတဲ့လဲ။

ရသစာတမ်းငယ်

သားကြီးရေ . . . . ကိုယ်မင်းကို သိပ်သတိရတာပဲ။ ဒီနေ့ည မိုးတွေသိပ်ရွာတာပဲကွာ။ ကိုယ်နားကြပ်လေးတပ်ရင်း see you again ကိုနားထောင်နေမိတယ်။ ကိုယ်ကြေကွဲမိပေါ့။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ။

ကဗျာ

မှောင်နေတဲ့လမ်းကိုလျှောက်တယ်ဆိုတာ ဒီလမ်းကိုကျော်မှ အလင်းရောက်မှာမို့ နှစ်ချို့အတွေးလို့ ပြောချင်ပြော ထပ်စဥ်းစားရင် ထပ်တွေဝေဖို့ပဲရှိရဲ့။

Facebook