Connect with us

Hi, what are you looking for?

ကဗျာ

◼️ဓီရ်ခေတ်အိမ် ငါ့ဝင်သက်တွေကို မယုံကြည်တော့ဘူး။လေးဘက်လေးလံကရန်သူတွေဝိုင်းတိုက်ခိုက်ကြချိန်ဖြေဖျားနဲ့ထိုးဖွလိုက်စကြာဝဌာထဲမှာထပ်ရနိုင်စရာ ဘဝမကျန်တော့ဘူး၊တောင်ထိပ်မြင်ကွင်းကို ငါမကြည့်နိုင်တော့ဘူးငါ့ကြွေးကြော်သံတွေက ရင်ခေါင်းဝက မကျော်ဘူး၊ပြာတွေနဲ့အတူကြွေကျသွားတုန်းကငါ့အတွက်ဘယ်မြစ်ရေမှ ဆန်မတတ်ခဲ့ဘူး၊မြို့ပြက သွေးကြွေးမချန်ဘူးငါမရီနိုင်ဘူးငါမပြုံးနိုင်ဘူးအိမ်ပြန်လမ်းမှာ ၁၃ နှစ်ကြာပြီငါ့အိမ်ဝက မြက်ရိုင်းတွေကိုငါမကျော်နိုင်ဘူး၊ငါ့ညနေခင်းတွေအသံမပါတော့ဘူးငါကျရှုံးနေပုံကို ပရိသတ်တယောက်အနေနဲ့ပြန်ကြည့်ပြီးတီးလိုက်တဲ့ လက်ခုတ်သံထဲငါ့လက်ခုတ်သံအကျယ်ဆုံးပဲဒါပေမယ့်ရှေ့ကဇာတ်ဝင်ခန်းတွေကိုငါမမှတ်မိဘူးဘယ်ကောင့်ဆီက ပုန်းလို့ပုန်းနေမှန်းမသိဘဲပန်းဆိုးတန်းကိုမရောက်ဖြစ်တဲ့ရက်တွေမှာစီးကရက်တွေကိုငါမီးညှိတယ်Youtube က ငါ့ထက်အသက် ၂ ဆလောက်ကြီးတဲ့သီချင်းတွေကိုဖွင့်ထားပြီးလမ်းကဖြတ်သွားတဲ့ စော်တွေကို ထိုင်ငေးတယ်ဘဝက ညနေခင်းဆိုရင် ဒုက္ခတွေကိုဘီယာအဖြစ်ပြောင်းပေးဖို့ဘုရားတယောက်ယောက်တာဝန်ယူသင့်တယ်မင်းတို့ဖန်ဆင်းတဲ့ကမ္ဘာမှာငါ့လိုနာရီဝက်နေနိုင်ရင်ဒုက္ခတွေကိုတကျိုက်တည်းမော့မယ်ဒီလိုဆိုတော့လည်းကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်မယူနိုင်တာရန်ကုန်တခုတည်းမဟုတ်ဘူးယုံကြည်မှုဆိုတာ မှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကိုလိုက်ဖမ်းခြင်းပဲသို့မဟုတ်...

ရသစာတမ်းငယ်

အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှာ ပျော်နိုင်ဖို့ ပညာရေးကိုခုတုံးလုပ်ပြီး ဖြူစင်တဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ကျောင်းသား အခွင့်အရေးတွေကို ကျောင်းဆရာ၊ ဆရာမတွေကနေတဆင့် စနစ်တကျ ရိုက်ချိုးခိုင်းဦးမယ်။ ဒါဟာ ဖန်တရာထပ်နေတဲ့ လုပ်ကွက်တွေပဲ …

ဝတ္ထုတို

မနက်အရုဏ်တက်သည်နှင့် အမေသည် အိပ်ရာမှ ထကာ မျက်နှာသစ်သန့်စင်ခြင်းကို လုပ်၏။ အမေ့အိမ်လေးသည် ဝါးကပ်များခင်းထားသဖြင့် အမေ့ကိုယ်သေးသေးလေးနှင့် နင်းလိုက်တိုင်းပင် တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်၏။ အလင်းသေချာမလာသေး။ သို့သော် အမေသည် အိမ်၏ နေရာတိုင်းကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အမေ့သားအိပ်သည့်နေရာလေးကိုပင် မမြင်ရသော်လည်း လှမ်းကြည့်မိလိုက်သေးသည်။ အမေ့သားအိပ်ရာသည် ခင်းမထားပါချေတကား။ ဒါဆို မိုးမလင်းခင်ကတည်းက...

ကဗျာ

စောစုစုခင် သမီးလေ ဗုဒ္ဓကို မျက်ရည်တွေထပ်မကျဖို့ ပူဆာထားတယ် သမီးရဲ့စာသင်ခန်းထဲကအချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းက တောထဲမှာမေမေရဲ့။ သမီးရဲ့ဝက်ဝံရုပ်လေးကလည်းလွတ်မြောက်နယ်မြေထဲမှာသမီးရဲ့ဆံပင်အဝါရောင်နဲ့အရုပ်မလေးက ခြေထောက်တဖက် မရှိတော့ဘူးမေမေသမီးရဲ့ဖဲပြားကလစ်လေးတွေကမြေမြုပ်မိုင်းဖြစ်နေပြီလားဟင်သမီးကိုအရမ်း စတတ်တဲ့ အိမ်နားကအကိုကြီးရော အိမ်မှာရှိသေးရဲ့လားဖေဖေသိပ်ကြိုက်တဲ့ အာမီရမ်တွေက ထွက်ပြေးကုန်ပြီလားဟင် သမီးတက်တဲ့ကျောင်းကဆရာ့ကိုပြောပေးပါတချို့ပုစ္ဆာတွေက သွေးညှီနံ့ နံတယ်လို့တချို့မေးခွန်းရှည်တွေက ယမ်းနံ့ နည်းနည်းထွက်တယ်။ မေမေ လူးပေးတဲ့သနပ်ခါးက မျက်ရည်ကျလည်း ပျက်တာပါပဲ...

‘ မြို့ ‘ ‘ မြို့ ‘

ကဗျာ

သင့်သူ မြို့ကစစ်ဆီကို ရောက်​အောင် သွား​နေတယ်။ စစ်ထဲမှာ သူ့မြို့သား​​တွေ သူ့ရဲ​ဘော်တွေပါတာကိုး။ သူ့မြို့သား​တွေသူ့ဆီကို​ပြန်ရောက်ဖို့ သူ့ရဲ​ဘော်​တွေ ပြည်​တော်ဝင်ဖို့ မြို့ဟာ သူလုပ်နိုင်တာကိုအကုန်လုပ်​နေတယ်။ ငို​ဆို​တော့လည်း ရှိုက်ကြီးတငင် ကြိုဆို​တော့လည်းအ​ပြေးတပိုင်း။ မြို့တံတိုင်းထိပ်မှာ ကြယ်ဖြူ အလံကြီးကို အဆင်သင့်ဝှက်လို့။ မြို့လမ်း​တွေမှာ သ​ပြေနု​တွေ ရဲရဲနီလို့။ မြို့ဟာ သူ့သမိုင်းကို...

"Memories of a soldier (1)" "Memories of a soldier (1)"

Short Story

ကျနော် အများကြီး တွေးနေမိတယ်။ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်လိုက်ရတဲ့ ပုံရိပ်တချို့ပေမယ့် ကျနော့်ကို မျက်ရည်ဝဲသွားစေတဲ့ အကြောင်းတွေပါပဲ။ လမ်းတွေဟာ မလိမ်ညာတတ်ပေမယ့် ကျနော်တို့ကို ချစ်ရသူတွေရဲ့အဝေးဆီ ခေါ်ဆောင် သွားခဲ့တယ်။

"လူငယ်လျှောက်လမ်း " "လူငယ်လျှောက်လမ်း "

ကဗျာ

ဆူးနတ်သန် မှိုင်းပြနေတဲ့ကောင်းကင် မိုးတွေပဲ ရွာချခဲ့တော့ အမေရယ်….ကျွန်တော်တို့က မိုးခိုချင်တာ မဟုတ်ဘူး မိုးစိုချင်နေတဲ့ အကောင်တွေပါ။ ဖိနပ်ခံတပ်လုပ် ပြေးခဲ့ပြီးပြီ အသက်ကို ရွက်ကုန်လွှင့်ပြီး မိုက်ပြရမှာ ဝန်မလေးပါဘူး လိုချင်တာ ပျော်ရွှင်ဖွယ် လူ့အဖွဲ့အစည်း အဖိနှိပ်ခံတွေ ကျွန်သက်တမ်းရှည်နေတဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုမှာ မိုးတွေကြီး စွေနေတာ လူငယ်လျှောက်လမ်းလေးတွေ...

"ခြင်ဆေးခွေ" "ခြင်ဆေးခွေ"

ဝတ္ထုတို

ကျနော့်ကို ခြင်တစ်ကောင်နှစ်ကောင် လာကိုက်လည်း မနိုးဘဲ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျဖို့အထိ ခြင်ဆေးခွေအကျိုးလေး မီးညှိနေဖို့ တောက်လောင်နေဖို့ပဲ အရေးကြီးလှပါတယ်။

ရသ

တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်း ကိုနွယ်ပထမဆုံးသတိရမိတာက စစ်ကောင်စီပါ။ သူတို့ချိတ်ပိတ်ခဲ့တဲ့အိမ်ကို ကိုနွယ့်လက်နဲ့ ပြန်ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ တွေးရင်း သတိရတာပါတဲ့။

ရသ

မေမေတစ်ယောက်ထဲကျန်ခဲ့တဲ့အိမ်ဆီ သူပြန်ချင်လှပြီ။ သူ့လိုပဲ ခေတ်ဆိုး စနစ်ဆိုးကြောင့် အိမ်ကစွန့်ခွာခဲ့ရသူတွေလည်း အိမ်ပြန်ချင်နေကြမှာသေချာတယ်။

ရသ

မိသားစုတွေခွဲခွါကြရတဲ့တိုင်းပြည်မှာဖေဖေတို့နေထိုင်ကြရတယ်။ လူ့တန်ဖိုးဟာအနိမ့်ဆုံး၊ လူ့အသက်ဟာ ဈေးအပေါဆုံးပေါ့။ အခုတော့လူ့အခွင့်အရေးဟာဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ထုပ်လောက်တောင်အဖိုးမတန်တော့ပါဘူး။

ရသ

စကားတွေဖောင်ဖွဲ့ရင်း တခဏအတွင်း ရင်းနှီးသွားတဲ့ အသက် ၂၀ အရွယ် အဲဒီလူငယ်က မောင်နေ (အမည်လွှဲ) တဲ့။ သူက ကွန်မန်ဒိုရဲဘော်တစ်ယောက်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရောက်နေတဲ့နေရာကတော့ နယ်စပ်တစ်နေရာက ပြန်လည်ထူထောင်ရေးစင်တာတစ်ခု။ သူဒီနေရာကိုရောက်လာရတဲ့အကြောင်းအရင်းကို စကားစမိရင်းနဲ့ ...။

ရသ

ဗုံးခိုကျင်းထဲအတူရှိနေတဲ့ ကလေးလေးဆီအကြည့်ရောက်သွားတော့ စိုးရိမ်အကြောက်လန့်မှု မျက်ဝန်းချင်း ဆုံသွားကြတော့တယ်။ ဓာတ်မီးရောင်လဲ့လဲ့ကြား တဖျက်ဖျက်လဲ့နေတဲ့ ၁၀ နှစ်အရွယ်ကလေးငယ်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲ မျက်ရည်တွေဝေ့ဝဲနေလေသလား။ ဓာတ်မီးရဲ့ အလင်းရောင်ကြောင့်ရယ်ပဲလားတော့ မသိ။

ရသ

သူကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်ပြီး ထွက်ခဲ့ပါပြီ။ ရှေ့မှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့အနာဂတ်ကိုသူမျှော်မှန်းထားပါတယ်။ အမြို့မြို့အနယ်နယ်က လူတွေလည်းရောင်နီနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

Facebook