Hi, what are you looking for?
◼️ဓီရ်ခေတ်အိမ် ငါ့ဝင်သက်တွေကို မယုံကြည်တော့ဘူး။လေးဘက်လေးလံကရန်သူတွေဝိုင်းတိုက်ခိုက်ကြချိန်ဖြေဖျားနဲ့ထိုးဖွလိုက်စကြာဝဌာထဲမှာထပ်ရနိုင်စရာ ဘဝမကျန်တော့ဘူး၊တောင်ထိပ်မြင်ကွင်းကို ငါမကြည့်နိုင်တော့ဘူးငါ့ကြွေးကြော်သံတွေက ရင်ခေါင်းဝက မကျော်ဘူး၊ပြာတွေနဲ့အတူကြွေကျသွားတုန်းကငါ့အတွက်ဘယ်မြစ်ရေမှ ဆန်မတတ်ခဲ့ဘူး၊မြို့ပြက သွေးကြွေးမချန်ဘူးငါမရီနိုင်ဘူးငါမပြုံးနိုင်ဘူးအိမ်ပြန်လမ်းမှာ ၁၃ နှစ်ကြာပြီငါ့အိမ်ဝက မြက်ရိုင်းတွေကိုငါမကျော်နိုင်ဘူး၊ငါ့ညနေခင်းတွေအသံမပါတော့ဘူးငါကျရှုံးနေပုံကို ပရိသတ်တယောက်အနေနဲ့ပြန်ကြည့်ပြီးတီးလိုက်တဲ့ လက်ခုတ်သံထဲငါ့လက်ခုတ်သံအကျယ်ဆုံးပဲဒါပေမယ့်ရှေ့ကဇာတ်ဝင်ခန်းတွေကိုငါမမှတ်မိဘူးဘယ်ကောင့်ဆီက ပုန်းလို့ပုန်းနေမှန်းမသိဘဲပန်းဆိုးတန်းကိုမရောက်ဖြစ်တဲ့ရက်တွေမှာစီးကရက်တွေကိုငါမီးညှိတယ်Youtube က ငါ့ထက်အသက် ၂ ဆလောက်ကြီးတဲ့သီချင်းတွေကိုဖွင့်ထားပြီးလမ်းကဖြတ်သွားတဲ့ စော်တွေကို ထိုင်ငေးတယ်ဘဝက ညနေခင်းဆိုရင် ဒုက္ခတွေကိုဘီယာအဖြစ်ပြောင်းပေးဖို့ဘုရားတယောက်ယောက်တာဝန်ယူသင့်တယ်မင်းတို့ဖန်ဆင်းတဲ့ကမ္ဘာမှာငါ့လိုနာရီဝက်နေနိုင်ရင်ဒုက္ခတွေကိုတကျိုက်တည်းမော့မယ်ဒီလိုဆိုတော့လည်းကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်မယူနိုင်တာရန်ကုန်တခုတည်းမဟုတ်ဘူးယုံကြည်မှုဆိုတာ မှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကိုလိုက်ဖမ်းခြင်းပဲသို့မဟုတ်...
မနက်အရုဏ်တက်သည်နှင့် အမေသည် အိပ်ရာမှ ထကာ မျက်နှာသစ်သန့်စင်ခြင်းကို လုပ်၏။ အမေ့အိမ်လေးသည် ဝါးကပ်များခင်းထားသဖြင့် အမေ့ကိုယ်သေးသေးလေးနှင့် နင်းလိုက်တိုင်းပင် တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်၏။ အလင်းသေချာမလာသေး။ သို့သော် အမေသည် အိမ်၏ နေရာတိုင်းကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အမေ့သားအိပ်သည့်နေရာလေးကိုပင် မမြင်ရသော်လည်း လှမ်းကြည့်မိလိုက်သေးသည်။ အမေ့သားအိပ်ရာသည် ခင်းမထားပါချေတကား။ ဒါဆို မိုးမလင်းခင်ကတည်းက...
စောစုစုခင် သမီးလေ ဗုဒ္ဓကို မျက်ရည်တွေထပ်မကျဖို့ ပူဆာထားတယ် သမီးရဲ့စာသင်ခန်းထဲကအချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းက တောထဲမှာမေမေရဲ့။ သမီးရဲ့ဝက်ဝံရုပ်လေးကလည်းလွတ်မြောက်နယ်မြေထဲမှာသမီးရဲ့ဆံပင်အဝါရောင်နဲ့အရုပ်မလေးက ခြေထောက်တဖက် မရှိတော့ဘူးမေမေသမီးရဲ့ဖဲပြားကလစ်လေးတွေကမြေမြုပ်မိုင်းဖြစ်နေပြီလားဟင်သမီးကိုအရမ်း စတတ်တဲ့ အိမ်နားကအကိုကြီးရော အိမ်မှာရှိသေးရဲ့လားဖေဖေသိပ်ကြိုက်တဲ့ အာမီရမ်တွေက ထွက်ပြေးကုန်ပြီလားဟင် သမီးတက်တဲ့ကျောင်းကဆရာ့ကိုပြောပေးပါတချို့ပုစ္ဆာတွေက သွေးညှီနံ့ နံတယ်လို့တချို့မေးခွန်းရှည်တွေက ယမ်းနံ့ နည်းနည်းထွက်တယ်။ မေမေ လူးပေးတဲ့သနပ်ခါးက မျက်ရည်ကျလည်း ပျက်တာပါပဲ...
မင်းသွင် အချစ်နဲ့ ဝေးနေပါတယ် ဆိုမှမလွမ်းစေချင်ဘူး … တဲ့လား။စစ်တိုက်နေရပါတယ် ဆိုမှGun တွေ မလိုပါဘူး …တဲ့လား။ဘယ်သူမှ မမှားပါဘူး၊ဒီလို တိုင်းပြည်မှာ မွေးခဲ့တည်းကငါတို့အားလုံး သားကောင်တွေပါ..မေရီဆိုင်းနွယ် ။ Internet သုံးဖို့တောင်ပေါ် အတူတူ တက်ရတဲ့နေ့ကိုနင် … မမေ့သေးဘူး မဟုတ်လားအညာမှာလည်း internet သုံးချင်ရင်ခရီးထွက်ရတယ်၊အံ့ဩသွားသလား…....
ယောနသံ သူက ‘ပန်း’ ပါတဲ့မကြွေရဲရင် အစကတည်းကဒီပန်းက မင်းဆံပင်ပေါ် မပွင့်ခဲ့ဘူးတဲ့ပြတ်ပြတ် သားသား။ ဆူးပါတဲ့နှင်းဆီလည်းကြွေတတ်တာပဲနော် ဆိုတော့*”ကြွေတာကိုက ပွင့်ခြင်းပဲ” လေတဲ့။ လူ့စည်း ဘီးလူ့စည်းအသဲစားရဲမှ သားရဲဖြစ်မှာပန်းမှာလည်းပန်းရဲ့စည်းတော့ ရှိရမပေါ့။ ဒါဟာ စစ်ပွဲတစ်ခုပဲလေ။ ကိုယ်က ဘီလူး ပါဘီလူးတော့ ဘီလူး ဒါပေမယ့်သာမန် သားသတ်လွတ်သမားပန်းစားဘီလူး။...
■ လွန်းညီ (၁) အနမ်းဟာ နှစ် နှစ်ဆယ့်တသန်းရှိခဲ့ပြီလို့ သိပ္ပံ ပညာရှင်တွေ ဖော်ထုတ်ကြသတဲ့။ မောင်တို့ အနမ်းဟာ ဘယ်လောက်ကြာခဲ့ပြီလဲ မမနီ။ အခုတော့ လေးကျော့ပြန် အာဏာသိမ်းအပြီး ခြောက်နှစ်ထဲရောက်ခဲ့ပါပြီ။ မောင့်ကို နမ်းမိတာ ရက်ပေါင်းတရာ့ငါးဆယ်သာသာပါ။ စပါးပင်တွေက ရေအသောက်ဆုံးသီးနှံဆိုရင် မေတ္တာတွေကို ငတ်မွတ်နေသူ...
မေရီသော် ဘယ်မှာနေနေ ငါအိမ်ပြန်နောက်ကျခဲ့တာချည်းလမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားဖြစ်ပွဲတော်က လူတွေကို ရပ်တန့်ငေးမောငါ့နောက်က သည်းကြီးမည်းကြီးလိုက်နေတဲ့ ခွေးတအုပ်ကိုတောင်တခါတလေ ငါဟာ မေ့လျော့နေတယ်ကြိုတင်စဥ်းစားထားခြင်းမရှိဘဲ ချိုးကွေ့လိုက်တဲ့ ဝိရောဓိတွေမြောက်အရပ်ပျောက်ဆုံးသွားလို့ ကြောင်တောင်ကန်းရတာနဲ့သီချင်းသံသဲ့သဲ့နောက်ကိုပဲ ငါလိုက်ခဲ့အိမ်ပြန်လမ်းက တခုတည်းဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဘယ်သူနဲ့မှ မဆုံခဲ့ကြငါတို့ထဲက တဝက်က ကဗျာရေးနေပြီးကျန်တဝက်က တစုံတယောက်ကို ပွေ့ဖက်နည်းအား ပြန်သင်ယူနေရမီးတောက်က သေးငယ်လာပေမယ့်...