Connect with us

Hi, what are you looking for?

ကဗျာ

‘မေ့လိုက်ပါမြနန္ဒာ’

အေးစက်စက်ရာသီဥတုထဲ တယောက်တည်းလျှောက်သွားမိတိုင်း အမလက်ဖဝါးနွေးနွေးကိုသတိရတယ်။ အမကြိုက်တဲ့ မြက်ရိုင်းပန်းဖြူတွေ၊ အမ မကြိုက်တဲ့စစ်ပွဲတွေ။

◼️မိုးမြင့်ကျော်

အေးစက်စက်ရာသီဥတုထဲ တယောက်တည်းလျှောက်သွားမိတိုင်း အမလက်ဖဝါးနွေးနွေးကိုသတိရတယ်။ အမကြိုက်တဲ့ မြက်ရိုင်းပန်းဖြူတွေ၊ အမ မကြိုက်တဲ့စစ်ပွဲတွေ။

စစ်ပွဲကာလထဲ လေယာဥ်တွေဝဲလာတိုင်း ဗုံးခိုကျင်းလေးထဲအမကြောက် နေမလား။ ကျနော့လက်တွေကို ဖျာတချပ်စာဖြန့်လို့ အမအပေါ် ကာမိုးပေးထားတယ်။ ရန်သူ့လေယာဥ်ပျက်ကြီးတွေ၊ ကျဆုံး စခန်းကုန်းတွေ၊ ပြာဖြစ်မီးလောင်သွားတဲ့ရွာပျက်ကြီးတွေ ကျနော့်မှာလည်ပါတ်စရာတွေပေါတယ်။

ဒါပေမယ့် အမရယ် အမ ,မပါဘဲ သွားလာနေရတာကို ကျနော်မပျော်ဘူး။ ကျနော်ကျဆုံးခဲ့ရတဲ့ တောင်ကမူလေး ရွှေကျင်ခိုင်းဖို့ ဘတ်ဖိုးတွေ ဝိုင်းလိုက်ပြီ။ ရန်သူ့တပ်တွေစခန်းချသွားတဲ့ တောင်ကုန်းဘက်မှာ သနပ်ခါးနံ့တွေရတယ်။ သတင်းတပုဒ်ထဲက ရန်သူတွေမုဒိန်းကျင့်သွားတဲ့ လယ်သူမလေးကို မျက်လုံးထဲမြင်လာတယ်။ ညဘက်တွေဆို ဘုရားဝတ်ပြုနေတဲ့ အမကို အမတို့အိမ်ဘေးက သရက်ကိုင်းပေါ်ကနေ လာလာငေးကြည့်တယ်။

Public Service Announcement

Public Service Announcement

အမျှဝေသံထဲ ကျနော့နာမည် မပါတော့မဲ့နေ့ကို ကျနော်စောင့်နေတာပါ။ အမကျနော့်ကိုမေ့နိုင်သွားပြီဆိုတာ သေချာဖို့လိုတယ်။ စေတီတွေလည်းတွေ့ပါရဲ့၊ အမျှဝေသံတွေလည်းကြားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာမှဆုမတောင်းလိုတော့သလို သာဓုလည်းမခေါ်လိုပါဘူး။ ကျနော် နောက်ဘဝကို မဝင်စားရဲဘူး။ အမနဲ့ဝေးရမှာကြောက်လို့။ အစ်မသာသိရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတော့မှာပဲ။

ကျနော်သေရင် အမဆီပြန်ဝင်စားမယ်ဆိုတာလဲ ကတိသက်သက်ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ နေ့စဥ်မြင်နေရပါလျက် အမ မမြင်နိုင်တဲ့ကမ္ဘာကနေငေးရတာ နှစ်ဘဝစာပိုလွမ်းရတယ်။ ညနက်သန်း

ခေါင်ကျနော်လာငေးရင် ကျီးတွေအာမယ်၊ ခွေးတွေအူမယ်။ မေတ္တာသုတ်ပဲရွတ်ပါ ပရိတ်ကြိုးမတားပါနဲ့ စာသင်ကျောင်းထဲတမင်ကျဲချတဲ့ ပေါင်ငါးရာဗုံးထက် ကျနော်ပိုကြောက်ပါတယ်။ အမရဲ့အသက်ရှုသံ သေးသေးလေးကအစ ကြားရဖို့ ကျနော့်နားရွက်တွေကို အမတို့အိမ်တဝန်းစာ ကြီးပစ်ရတယ်။ အမချစ်တဲ့ ကြယ်တွေကို ကြည့်ဖို့ ကျနော့်မျက်လုံးတွေကို အကြီးကြီးလုပ်တယ်။

ဟော့ဒါလေးက မောင်ရှင် ဆိုင်းထမ်းကြယ်၊ ဒါလေးကခုနှစ်စင်ကြယ်၊ဒီဘက်ကဖျောက်

ဆိပ်ကြယ်။ အဲ့ဒီလို ကျနော့်ပုခုံးကလေးမှီပြီး အမပြောပြသံလေး ကျနော်လွမ်းတယ်။ အမနဲ့အတူသွားခဲ့ ဖူးတဲ့ တောင်ပေါ်စေတီလေးမှာ ပန်းထိုးဗုံးခွံတွေ။ စေတီလေးရဲ့ဘေးနံရံမှာလည်း ကျည်ဖောက်အရာတွေ။

မကျွတ်မလွတ် သေးသောသူများမှာလည်း ကျည်ဖောက်ရာတွေနဲ့။ ရင်းနီးသူတယောက်ယောက်ရဲ့ဖေ့စဘွတ်ခ်မှာ ကျနော့်ပုံ တွေတွေ့တဲ့အခါ သတိမရပါနဲ့တော့။ ကျနော့ကိုမေ့လိုက်ပါ မြနန္ဒာ။ အမနဲ့အတူထိုင်ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ တောင်တန်းစိမ်းစိမ်းတွေ မီးလောင်နေ တာကို ညအမှောင်ထဲကငေးရင်း ရှည်လျားနေအုံးမယ့် ဒီသံသရာကိုကျနော်ဖြတ်သန်းရအုံးမယ်။

●ရည်ညွှန်း – မသဲကြည် (သူရိန်လူလေး )

(The Call -ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ

‘မိုးမြင့်ကျော်’ ရဲ့ “မေ့လိုက်ပါမြနန္ဒာ” စကား​ပြေကဗျာကို People’s Spring ကပြန်လည်​ဖော်ပြ​ပေးတာဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီးတော်လှန်​ရေးအတွက်အ​ထောက်အကူပြုတဲ့ စာ​ပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ​ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ ​Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်းသွား​ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)

ဆက်စပ်သတင်းများ

ရသစာတမ်းငယ်

●ထွင် စစ်အာဏာရှင်၏လက်ထက်တွင်အဖြစ်အပျက်တို့သည်ကသောင်းကနင်း၊ ကပြောင်းကပြန် ဖြစ်ကုန်သည်။ မျက်စိတမှိတ်အတွင်းမှာပင် လက်မောင်းပေါ် လာကိုက်သော ခြင်တကောင်ကဲ့သို့ မရိုက်မီမှာပင် ဖျတ်ကနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ မနေ့က ဘေးချင်းယှဥ်ထိုင်ပြီး ဂိမ်းအတူဆော့ခဲ့သော ထွန်းပြည့်စုံဆိုသည့် ပီဒီအက်ဖ်ကလေးက ရန်သူ့ဒရုန်းထိမှန်ပြီး မနေ့ညကပဲ မြေအောက်ထဲ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ယခုပဲ မိသားစုလက်ဆုံ စားနေသည့် ထမင်းဝိုင်းကလေးဟာ...

ရသစာတမ်းငယ်

အသက် အမျက်အငြိုးပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာမြေကြီးပါလား။မိုးကော၊ ပိတောက်ကော နောက်ကျသည်။ သည်ကြားထဲ မုန်တိုင်းများက ဝင်ရန်ရှိကြောင်း သတင်းထွက်လာသေး၏။ မတတ်နိုင်တော့… ဒီကာလများ၌ ငါပျော်ခဲ့ဖူးတာ အရက်ဝိုင်းတခုသာရှိသည်။ အတွေးများသည့်၊ စကားလုံးတွေလျှံထွက်နေသည့်အပြင် မျက်နှာများစုံသည့်နေရာလည်းဖြစ်ပြန်သည်။ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိပေ။ ဝိုင်းထဲ လူခြောက်ယောက်ရှိပြီး ငါးယောက်မှာ ဟိုခြစ်ခြစ်ဒီခြစ်ခြစ်နဲ့ မျက်နှာငယ်များဖြင့်တောင်းခံနေရသည်။ ကျန်တဦးကား...

ဝတ္ထုတို

လမ်းတံတားတွေပြုပြင် တိုးချဲ့တာက ကောင်းတော့ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ လမ်းဘေးအရိပ်ရပင်တွေ လုံးပါးပါးကုန်ပြီး ခုလိုနွေနေ့လယ်မျိုးဆို မြင်မြင်ရာဝန်းကျင်က ကွန်ကရစ်ပင်လယ်ပြင်ကြီးလို ဖြစ်နေသည်။ အရင်ကဆို ဒီလမ်းမကြီးက မဟော်ဂနီပင်ညိုရိပ်တွေအောက်မှာ လျောင်းစက်နေတဲ့ လမ်းမကြီးပေပဲ။

သတင်း

ခွန်းနီ ဒီနေ့ပြီးရင်ဒီနေ့လိုနေ့တွေပဲ ထပ်ရောက်လာညဆိုရင်လည်းလကတစ်ခြမ်းပဲ သာတော့တယ်အဝေးကြီးကနေရာကိုအဝေးကကြည့်နေရတာဘယ်သူပျော်မလဲ။ အမှောင်ထုထဲအရောင်တွေကလည်း ဖျော့နေလိုက်တာစိတ်ကူးကိုနည်းနည်းမှ မလျှော့နိူင်ဘူးငါဟာညတိုင်း အိမ်ပြန်လာနေကျအိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးအောက်အရိပ်တစ်ခုထိုးကျနေတာ ငါပေါ့။ အမေ့ရဲ့ဆူငေါက်သံအဖေ့ရဲ့ကြိမ်းဝါးသံနောက်ပြီး တံခါးထဖွင့်ပေးသံအဲ့ဒီလိုနောက်ကျတတ်တဲ့အိမ်အပြန်တွေအခုတော့အရိပ်ယောင်ဆောင်ထားတဲ့အတိတ်တွေပဲ ငါပြန်ရတော့တယ်။ Public Service Announcement စောက်စနစ်ကဆိုးဝါးတော့ငါတို့လူငယ်တွေဟာစစ်ကြီးထဲလုံးလားထွေးလားပေါ့။ ပင်ပင်ပန်းပန်းသင်ယူရကျိုးကျိုးနွံနွံဆည်းပူးရခက်ခက်ခဲခဲတည်ဆောက်ရအပူတပြင်းအသားကျရမောကြီးပန်းကြီးရှေ့ဆက်ရမနိူင်မနင်းထမ်းပိုးခဲ့ရစနစ်တကျနဲ့လူငယ်ဘဝကိုဆုတ်ခွာပေးခဲ့ရအတူတူချီတက်ရင်းတချို့သူငယ်ချင်းတွေလွယ်လွယ်ကူကူသေပေးလိုက်ရ။ ဒီစစ်ကြီးထဲမယ်ရှင်ကျန်နေတဲ့ကောင်တွေအဖို့နှလုံးသားဟာ ဒဏ်ရာအရဆုံးပဲ။ ဆိုလိုရင်းကိုပြန်ဆက်ရရင်အိမ်ပြန်ဖို့ဆိုတဲ့အသိကလူငယ်တွေအားလုံးမှာရှိတယ်။ အတွေးတွေနဲ့ပိလာတဲ့ညဟာမိုးလင်းသွားပေမဲ့အာရုံထဲတော့စာသားတစ်ကြောင်းငြိနေတယ်။ အားလုံးကိုကျော်ဖြတ်ရမယ်ဆိုတဲ့စာသားဟာနေခြည်နွေးနု ပွင့်လုလုမနက်ခင်းအထိငါနဲ့အတူရှိနေတယ်...

Facebook