“မငြိမ်းချမ်းနိုင်သော နေ့စွဲများ”

အာကာဘုန်းဝေ

၁ ။

လက်နက်တွေထမ်းပြီး

ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးကြတဲ့အခါ

ကမ္ဘာကြီးက ထထရယ်ပါတယ် ။

၂ ။

ကမ္ဘာကြီး မငြိမ်းချမ်းတော့တဲ့အခါ

ခင်ဗျားခံစားနေရတဲ့ အပူက

ကျနော့်ကို လာလာဟပ်တယ် ။

၃ ။

ကမ္ဘာပေါ်က ဒုက္ခစစ်စစ်တွေကို

လူသားစစ်စစ်တွေကသာ

သိမြင်ခံစားနိုင်လိမ့်မယ် ။

၄ ။

ဖုန်းတွေဆက်တယ် ၊

မက်ဆေ့တွေပို့တယ် ၊

စကားတွေ ဝိုင်းဖွဲ့ပြောတယ် ၊

ရုပ်ရှင်တွေကြည့်တယ် ၊

သီချင်းတွေနားထောင်တယ် ၊

အသစ်အဆန်းတွေ ဖန်တီးတယ် ။

တယောက်နှလုံးသားထဲတယောက်

မဝင်ရောက်ဖြစ်ခဲ့ကြတာကလွဲလို့ ၊

၂၁ရာစုမှာ အရာအားလုံးက

ကျနော်တို့နဲ့ ရင်းနှီးပါတယ် ။

၅ ။

ခင်ဗျား နိုင်ပါတယ် ၊

ကျနော် ရှုံးပါတယ် ။

အဲ့ဒီလိုဖြစ်ဖို့အတွက်လည်း

ကျနော့်မှာ အများကြီးကြိုးစားခဲ့ရပါတယ် ။

၆ ။

လူငယ်ဆိုတာ အချစ်ကြောင့်ချည်း

အသည်းကွဲရတာ မဟုတ်ပါဘူး ။

နိုင်ငံတော်နှင့်ကမ္ဘာမြေကို

ချစ်တတ်သွားတဲ့အခါမှာလည်း

သေချာပေါက် အသည်းကွဲရပါတယ် ။

၇ ။

ငါအမြဲဆုတောင်းပါတယ်

ဒီကမ္ဘာမှာ ” ငါ့အသံကို မင်းကြားနိုင်ပါစေ ၊

မင်းအသံကိုလည်း ငါကြားနိုင်ပါစေ ” လို့ ။

၈ ။

အသံ

ကျယ်ဖို့ မလိုဘူး

ရင်ထဲရောက်ဖို့ပဲလိုတယ် ။

ကဗျာဆရာတွေဆို

အသံတောင်မထွက်ဘူး ။

၉ ။

လူဟာ လူနဲ့ အသက်ရှင်ရတဲ့အတွက်ကြောင့်

ငါ့ဒုက္ခကို မင်းဒုက္ခလို့ ရှုမြင်ပါ ။

ဒါဆိုရင် ခုလက်ရှိကမ္ဘာကြီးဟာ

တမျိုးတဖုံ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ် ။

၁၀ ။

ပညာတတ်လို့တော့ပြောတာပဲ

ဒါပေမယ့်

နိုင်ငံတော်မှာ ဖွင့်ဆိုနေတဲ့

အသံကို သူမကြားဘူး ။

နိုင်ငံတော်မှာ လွှင့်ကြိုနေတဲ့

အလံကို သူမမြင်ဘူး ။

၁၁ ။

ပညာရှင်များခင်ဗျာ

ကိုယ်ချင်းစာတရားကိုသာ

လူတိုင်းဝယ်ယူသုံးစွဲနိုင်အောင်

များများတီထွင်ပေးကြပါ ။

ကမ္ဘာကြီးခမျာ

စက်ပစ္စည်းအသစ်တွေကို

မလိုအပ်တော့ရှာပါဘူး ။

၁၂ ။

လူတိုင်းလူတိုင်း နိုင်ငံရေးလုပ်ပါ ။

အဲ့ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်

နိုင်ငံရေးက လူတိုင်းလူတိုင်းကို

ရက်ရက်စက်စက် လာလုပ်ပါလိမ့်မယ် ။

၁၃ ။

ကျနော့်အနေနဲ့ လူတွေကို

တခုလောက်တောင်းဆိုချင်ပါတယ်

“ငရဲကိုခေါင်းငိုက်စိုက်အနေအထားနဲ့

နိဗ္ဗာန်ကို မြင်ရဲ့လား မမေးကြပါနဲ့” လို့ ။

၁၄ ။

ကျနော်လိုချင်တဲ့ တရားမျှတမှုကိုပေးပါ

ခင်ဗျားလိုချင်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရပါလိမ့်မယ် ။

၁၅ ။

နိုင်ငံတော်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သိချင်တဲ့အခါ

ရွာထဲက အခြေအနေတွေကို

သေချာလေးကြည့်လိုက်ပါ အတူတူပါပဲ ။

၁၆ ။

အမှိုက်တွေရှိနေတာ ပြသာနာမဟုတ်ဘူး

အမှိုက်တောင်းထဲ ရောက်မနေတာက ပြသာနာ ။

လူယုတ်မာတွေရှိနေတာ ပြသာနာမဟုတ်ဘူး

ထောင်ထဲ ရောက်မနေတာက ပြသာနာ ။

၁၇ ။

ကိုယ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နေရာကိုသိပါ ၊

ကိုယ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နေရာကိုနေပါ ။

နေရာလုတာပဲဖြစ်ဖြစ် ၊ နေရာမှားတာပဲဖြစ်ဖြစ်

ကိုယ့်နေရာမဟုတ်ရင် အမှိုက်ပါပဲ ။

ကမ္ဘာကြီး မငြိမ်းချမ်းတော့ဘူးဆိုတာ

တကယ်တော့ အမှိုက်တွေ များလာတဲ့သဘော ။

၁၈ ။

စစ်မှန်တဲ့ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို

ဘာသာတရားတွေဆီကနေ ထိုင်ပြီးဆုမတောင်းပါနဲ့ ။

နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေကိုသာ

သေချာရွေးချယ်ပြီး ကိုးကွယ်လိုက်ပါ ။

အဲ့ဒါဟာ ပိုပြီးယုတ္တိရှိပါတယ် ။

၁၉ ။

ပြည်သူတွေ ဘယ်လိုရှင်သန်နေကြလည်း မြင်တတ်ရုံနဲ့

နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်ကောင်းတယောက် လုံးဝမဖြစ်ပါဘူး ။

ပြည်သူတွေ ဘယ်လိုသေဆုံး​သွားကြလည်း မြင်တတ်မှသာ

နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်ကောင်းတယောက် လုံးဝဖြစ်တာပါ ။

၂၀ ။

ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ကမ္ဘာကြီးဆီက

စာတစောင်ကို ငါရခဲ့တယ် ။

“အချစ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ စစ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်

စာသင်ခန်းထဲက လာပါတယ် ၊

စာသင်ခန်းကိုသာ ဂရုစိုက်ပါ” တဲ့ ။

၂၁ ။

သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နဲ့

လိုက်လျောညီထွေဖြစ်​​အောင်

ပြောင်းလဲနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး

လူ့ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့

လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ဖို့

မေ့လျော့ခဲ့ကြတဲ့အခါ

စစ်ပွဲတွေဟာ ငါတို့ကမ္ဘာထဲ

ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ် ။

၂၂ ။

စစ်အကြီးကြီးတွေပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ

စစ်သေးသေးလေးတွေ ကျန်နေခဲ့တတ်တယ် ။

စစ်သေးသေးလေးတွေအစပြုလာတဲ့အခါ

စစ်အကြီးကြီးတွေ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတတ်တယ် ။

မည်မျှပင်တရားသောစစ်ဖြစ်နေပါစေ

စစ်မှာ ကောင်းကျိုးဆိုတာ တကယ်မရှိဘူး ။

၂၃ ။

စစ်တွေဖြစ်ကြရတဲ့အခါ

မျိုးဆက်သစ်ရင်သွေးငယ်များရဲ့

ပညာရေးအသိဉာဏ်ကို

စစ်မီးတောက်ထဲလုံးဝမလောင်ကျွမ်းမိစေနဲ့ ။

စစ်မှာ သိက္ခာရှိပါ ၊

စစ်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားရှိပါ ၊

စစ်မှာ အမြော်အမြင်ရှိပါ ။

အဲ့ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် စစ်ဟာ

ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်ရှို့တဲ့မီးနဲ့ အတူတူပါပဲ ။

၂၄ ။

လူ့ကျင့်ဝတ်တွေ ၊ လူ့အသိဉာဏ်တွေ

ပျောက်ဆုံးလာတဲ့အတွက်ကြောင့်

စစ်ဖြစ်ရတယ် ။

စစ်ကြောင့်

လူ့ကျင့်ဝတ်တွေ ၊ လူ့အသိဉာဏ်တွေ

ထပ်မပျောက်ဆုံးမိစေနဲ့ ။

၂၅ ။

သေနတ်ကိုင်ထားတဲ့လက်ဟာ

မညစ်ပတ်ရပါဘူး ၊

မကြောက်ရွံ့ရပါဘူး ၊

မတုံးအ ရပါဘူး ။

သေနတ်ကိုင်ထားတဲ့လက်ဟာ

သန့်ရှင်းရပါတယ် ၊

ရဲဝံ့ရပါတယ် ၊

ထက်မြက်ရပါတယ် ။

၂၆ ။

စစ်မှာ ငါတို့နိုင်တယ်

မင်းတို့ရှုံးတယ်ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး ။

စစ်ကို အစပြုလိုက်တာနဲ့

ငါတို့အားလုံး ဆုံးရှုံးပြီးသားဖြစ်သွားရတာပါ ။

ဘာတွေဆုံးရှုံးရလည်း ဆိုရင်

နောက်မျိုးဆက်အတွက်

ချစ်ခြင်း​မေတ္တာနဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပါ ။

၂၇ ။

စာသင်ခန်းထဲတုန်းကတော့

ပညာဆိုပြီး သင်ယူခဲ့ကြတာပဲ ။

နှလုံးသားမေ့ကျန်နေခဲ့တဲ့အခါ

လက်နက်တွေ ဖြစ်သွားရော ။

အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ

ပန်းသင်းသင်းတွေဟာ

အဆိပ်ပြင်းပြင်းတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာတယ် ။

၂၈ ။

အဖြစ်အပျက်ကို

သင်ခန်းစာမယူကြသ၍

အစုအဖွဲ့ကို

မျက်နှာမမူကြသ၍

ရှင်သန်မှုကို

လွယ်လွယ်တွေးထင်နေကြသ၍

ငြိမ်းချမ်းရေးဟာ ခက်ခဲပြီး

ဒဏ်ရာတွေသာ အဓွန့်ရှည်တည်တံ့လိမ့်အုံးမယ် ။

၂၉ ။

ကမ္ဘာမှာ ဘာက ကြောက်စရာ

အကောင်းဆုံးလဲ မေးရင်

ဉာဏ်ပညာမဲ့တာလို့ ဖြေရမယ် ။

ဘာလို့လဲ ဆိုရင်

ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပုံတွေဟာ

ဒီနှစ်ကာလတွေရဲ့ သက်သေပါပဲ ။

၃၀ ။

ဒီတခေါက် ကမ္ဘာကြီးပြန်လည်ငြိမ်းချမ်းလာခဲ့ရင်

နှလုံးသားတွေကိုသာ ရှေ့တန်းတင်ကြရအောင် ။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီနေ့ရက်တွေမှာ “ငါ” အမြဲရှုံးပါစေ ။

“ဉာဏ်ပညာ” နှင့် “ချစ်ခြင်းမေတ္တာ” ကသာ ထာဝရနိုင်ပါစေ ။

(The Call – ​ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ ‘​​အာကာဘုန်းဝေ’ ​ရေးဖွဲ့ခဲ့တဲ့ “မငြိမ်းချမ်းနိုင်သော နေ့စွဲများ”ကဗျာကို People’s Spring က ပြန်လည်​ဖော်ပြ​ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီး တော်လှန်​ရေးအတွက် အ​ထောက်အကူ ပြုတဲ့ စာ​ပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ​ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ ​Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်းသွား​ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)