အာကာဘုန်းဝေ
၁ ။
လက်နက်တွေထမ်းပြီး
ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးကြတဲ့အခါ
Public Service Announcement
ကမ္ဘာကြီးက ထထရယ်ပါတယ် ။
၂ ။
ကမ္ဘာကြီး မငြိမ်းချမ်းတော့တဲ့အခါ
ခင်ဗျားခံစားနေရတဲ့ အပူက
ကျနော့်ကို လာလာဟပ်တယ် ။
၃ ။
ကမ္ဘာပေါ်က ဒုက္ခစစ်စစ်တွေကို
လူသားစစ်စစ်တွေကသာ
သိမြင်ခံစားနိုင်လိမ့်မယ် ။
၄ ။
ဖုန်းတွေဆက်တယ် ၊
မက်ဆေ့တွေပို့တယ် ၊
စကားတွေ ဝိုင်းဖွဲ့ပြောတယ် ၊
ရုပ်ရှင်တွေကြည့်တယ် ၊
သီချင်းတွေနားထောင်တယ် ၊
အသစ်အဆန်းတွေ ဖန်တီးတယ် ။
တယောက်နှလုံးသားထဲတယောက်
မဝင်ရောက်ဖြစ်ခဲ့ကြတာကလွဲလို့ ၊
၂၁ရာစုမှာ အရာအားလုံးက
ကျနော်တို့နဲ့ ရင်းနှီးပါတယ် ။
၅ ။
ခင်ဗျား နိုင်ပါတယ် ၊
ကျနော် ရှုံးပါတယ် ။
အဲ့ဒီလိုဖြစ်ဖို့အတွက်လည်း
ကျနော့်မှာ အများကြီးကြိုးစားခဲ့ရပါတယ် ။
၆ ။
လူငယ်ဆိုတာ အချစ်ကြောင့်ချည်း
အသည်းကွဲရတာ မဟုတ်ပါဘူး ။
နိုင်ငံတော်နှင့်ကမ္ဘာမြေကို
ချစ်တတ်သွားတဲ့အခါမှာလည်း
သေချာပေါက် အသည်းကွဲရပါတယ် ။
၇ ။
ငါအမြဲဆုတောင်းပါတယ်
ဒီကမ္ဘာမှာ ” ငါ့အသံကို မင်းကြားနိုင်ပါစေ ၊
မင်းအသံကိုလည်း ငါကြားနိုင်ပါစေ ” လို့ ။
၈ ။
အသံ
ကျယ်ဖို့ မလိုဘူး
ရင်ထဲရောက်ဖို့ပဲလိုတယ် ။
ကဗျာဆရာတွေဆို
အသံတောင်မထွက်ဘူး ။
၉ ။
လူဟာ လူနဲ့ အသက်ရှင်ရတဲ့အတွက်ကြောင့်
ငါ့ဒုက္ခကို မင်းဒုက္ခလို့ ရှုမြင်ပါ ။
ဒါဆိုရင် ခုလက်ရှိကမ္ဘာကြီးဟာ
တမျိုးတဖုံ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ် ။
၁၀ ။
ပညာတတ်လို့တော့ပြောတာပဲ
ဒါပေမယ့်
နိုင်ငံတော်မှာ ဖွင့်ဆိုနေတဲ့
အသံကို သူမကြားဘူး ။
နိုင်ငံတော်မှာ လွှင့်ကြိုနေတဲ့
အလံကို သူမမြင်ဘူး ။
၁၁ ။
ပညာရှင်များခင်ဗျာ
ကိုယ်ချင်းစာတရားကိုသာ
လူတိုင်းဝယ်ယူသုံးစွဲနိုင်အောင်
များများတီထွင်ပေးကြပါ ။
ကမ္ဘာကြီးခမျာ
စက်ပစ္စည်းအသစ်တွေကို
မလိုအပ်တော့ရှာပါဘူး ။
၁၂ ။
လူတိုင်းလူတိုင်း နိုင်ငံရေးလုပ်ပါ ။
အဲ့ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်
နိုင်ငံရေးက လူတိုင်းလူတိုင်းကို
ရက်ရက်စက်စက် လာလုပ်ပါလိမ့်မယ် ။
၁၃ ။
ကျနော့်အနေနဲ့ လူတွေကို
တခုလောက်တောင်းဆိုချင်ပါတယ်
“ငရဲကိုခေါင်းငိုက်စိုက်အနေအထားနဲ့
နိဗ္ဗာန်ကို မြင်ရဲ့လား မမေးကြပါနဲ့” လို့ ။
၁၄ ။
ကျနော်လိုချင်တဲ့ တရားမျှတမှုကိုပေးပါ
ခင်ဗျားလိုချင်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရပါလိမ့်မယ် ။
၁၅ ။
နိုင်ငံတော်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သိချင်တဲ့အခါ
ရွာထဲက အခြေအနေတွေကို
သေချာလေးကြည့်လိုက်ပါ အတူတူပါပဲ ။
၁၆ ။
အမှိုက်တွေရှိနေတာ ပြသာနာမဟုတ်ဘူး
အမှိုက်တောင်းထဲ ရောက်မနေတာက ပြသာနာ ။
လူယုတ်မာတွေရှိနေတာ ပြသာနာမဟုတ်ဘူး
ထောင်ထဲ ရောက်မနေတာက ပြသာနာ ။
၁၇ ။
ကိုယ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နေရာကိုသိပါ ၊
ကိုယ်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နေရာကိုနေပါ ။
နေရာလုတာပဲဖြစ်ဖြစ် ၊ နေရာမှားတာပဲဖြစ်ဖြစ်
ကိုယ့်နေရာမဟုတ်ရင် အမှိုက်ပါပဲ ။
ကမ္ဘာကြီး မငြိမ်းချမ်းတော့ဘူးဆိုတာ
တကယ်တော့ အမှိုက်တွေ များလာတဲ့သဘော ။
၁၈ ။
စစ်မှန်တဲ့ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို
ဘာသာတရားတွေဆီကနေ ထိုင်ပြီးဆုမတောင်းပါနဲ့ ။
နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေကိုသာ
သေချာရွေးချယ်ပြီး ကိုးကွယ်လိုက်ပါ ။
အဲ့ဒါဟာ ပိုပြီးယုတ္တိရှိပါတယ် ။
၁၉ ။
ပြည်သူတွေ ဘယ်လိုရှင်သန်နေကြလည်း မြင်တတ်ရုံနဲ့
နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်ကောင်းတယောက် လုံးဝမဖြစ်ပါဘူး ။
ပြည်သူတွေ ဘယ်လိုသေဆုံးသွားကြလည်း မြင်တတ်မှသာ
နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်ကောင်းတယောက် လုံးဝဖြစ်တာပါ ။
၂၀ ။
ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ကမ္ဘာကြီးဆီက
စာတစောင်ကို ငါရခဲ့တယ် ။
“အချစ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ စစ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်
စာသင်ခန်းထဲက လာပါတယ် ၊
စာသင်ခန်းကိုသာ ဂရုစိုက်ပါ” တဲ့ ။
၂၁ ။
သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နဲ့
လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်
ပြောင်းလဲနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး
လူ့ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့
လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ဖို့
မေ့လျော့ခဲ့ကြတဲ့အခါ
စစ်ပွဲတွေဟာ ငါတို့ကမ္ဘာထဲ
ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ် ။
၂၂ ။
စစ်အကြီးကြီးတွေပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ
စစ်သေးသေးလေးတွေ ကျန်နေခဲ့တတ်တယ် ။
စစ်သေးသေးလေးတွေအစပြုလာတဲ့အခါ
စစ်အကြီးကြီးတွေ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတတ်တယ် ။
မည်မျှပင်တရားသောစစ်ဖြစ်နေပါစေ
စစ်မှာ ကောင်းကျိုးဆိုတာ တကယ်မရှိဘူး ။
၂၃ ။
စစ်တွေဖြစ်ကြရတဲ့အခါ
မျိုးဆက်သစ်ရင်သွေးငယ်များရဲ့
ပညာရေးအသိဉာဏ်ကို
စစ်မီးတောက်ထဲလုံးဝမလောင်ကျွမ်းမိစေနဲ့ ။
စစ်မှာ သိက္ခာရှိပါ ၊
စစ်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားရှိပါ ၊
စစ်မှာ အမြော်အမြင်ရှိပါ ။
အဲ့ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် စစ်ဟာ
ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်ရှို့တဲ့မီးနဲ့ အတူတူပါပဲ ။
၂၄ ။
လူ့ကျင့်ဝတ်တွေ ၊ လူ့အသိဉာဏ်တွေ
ပျောက်ဆုံးလာတဲ့အတွက်ကြောင့်
စစ်ဖြစ်ရတယ် ။
စစ်ကြောင့်
လူ့ကျင့်ဝတ်တွေ ၊ လူ့အသိဉာဏ်တွေ
ထပ်မပျောက်ဆုံးမိစေနဲ့ ။
၂၅ ။
သေနတ်ကိုင်ထားတဲ့လက်ဟာ
မညစ်ပတ်ရပါဘူး ၊
မကြောက်ရွံ့ရပါဘူး ၊
မတုံးအ ရပါဘူး ။
သေနတ်ကိုင်ထားတဲ့လက်ဟာ
သန့်ရှင်းရပါတယ် ၊
ရဲဝံ့ရပါတယ် ၊
ထက်မြက်ရပါတယ် ။
၂၆ ။
စစ်မှာ ငါတို့နိုင်တယ်
မင်းတို့ရှုံးတယ်ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး ။
စစ်ကို အစပြုလိုက်တာနဲ့
ငါတို့အားလုံး ဆုံးရှုံးပြီးသားဖြစ်သွားရတာပါ ။
ဘာတွေဆုံးရှုံးရလည်း ဆိုရင်
နောက်မျိုးဆက်အတွက်
ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပါ ။
၂၇ ။
စာသင်ခန်းထဲတုန်းကတော့
ပညာဆိုပြီး သင်ယူခဲ့ကြတာပဲ ။
နှလုံးသားမေ့ကျန်နေခဲ့တဲ့အခါ
လက်နက်တွေ ဖြစ်သွားရော ။
အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ
ပန်းသင်းသင်းတွေဟာ
အဆိပ်ပြင်းပြင်းတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာတယ် ။
၂၈ ။
အဖြစ်အပျက်ကို
သင်ခန်းစာမယူကြသ၍
အစုအဖွဲ့ကို
မျက်နှာမမူကြသ၍
ရှင်သန်မှုကို
လွယ်လွယ်တွေးထင်နေကြသ၍
ငြိမ်းချမ်းရေးဟာ ခက်ခဲပြီး
ဒဏ်ရာတွေသာ အဓွန့်ရှည်တည်တံ့လိမ့်အုံးမယ် ။
၂၉ ။
ကမ္ဘာမှာ ဘာက ကြောက်စရာ
အကောင်းဆုံးလဲ မေးရင်
ဉာဏ်ပညာမဲ့တာလို့ ဖြေရမယ် ။
ဘာလို့လဲ ဆိုရင်
ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပုံတွေဟာ
ဒီနှစ်ကာလတွေရဲ့ သက်သေပါပဲ ။
၃၀ ။
ဒီတခေါက် ကမ္ဘာကြီးပြန်လည်ငြိမ်းချမ်းလာခဲ့ရင်
နှလုံးသားတွေကိုသာ ရှေ့တန်းတင်ကြရအောင် ။
ပြီးတော့ အဲ့ဒီနေ့ရက်တွေမှာ “ငါ” အမြဲရှုံးပါစေ ။
“ဉာဏ်ပညာ” နှင့် “ချစ်ခြင်းမေတ္တာ” ကသာ ထာဝရနိုင်ပါစေ ။
(The Call – ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ ‘အာကာဘုန်းဝေ’ ရေးဖွဲ့ခဲ့တဲ့ “မငြိမ်းချမ်းနိုင်သော နေ့စွဲများ”ကဗျာကို People’s Spring က ပြန်လည်ဖော်ပြပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီး တော်လှန်ရေးအတွက် အထောက်အကူ ပြုတဲ့ စာပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်းသွားရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)
