Connect with us

Hi, what are you looking for?

ကဗျာ

‘နှင်းဝေတဲ့ကျောင်း’

နှင်းတွေဝေနေတဲ့ ကျောင်းလေးမှာ

လိပ်ပြာလေးလို ပျံဝဲ

သိက္ခာရှိစွာ ရှင်သန်ဆဲပါပဲအမေ

◼️ကိုငြိမ်းချမ်း(တံတားဦး)

တိုင်းပြည်က မှိုင်းရီနေတဲ့အချိန်

အရုဏ်ဦးမှာ ရောင်နီကိုခူးဖို့

ခေတ်အရွေ့မှာ

Public Service Announcement

Public Service Announcement

အသစ်တစ်ခု ရွှေ့ရင်း

အခုကျနော်

ကျောင်းဆရာလုပ်နေတယ်အမေ …

ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မကူးမိဖူးခဲ့တဲ့ဘဝမှာ

လက်တွေ့ကျကျ ဖြတ်သန်း

နွမ်းနေတဲ့ ပန်းလေးတွေလန်းဖို့အတွက်

လက်နက်အစား မြေဖြူကိုင်

နိုင်ရာဝန် ထမ်းရင်းပေါ့ …

တကယ်တော့

တောင်ပေါ်ကျောင်းဆရာဘဝဆိုတာ

သိပ်တော့ အထာမကျလှဘူးပေါ့အမေရယ်

ဟင်းနဲ့ဆန်ကောင်းမှ

ထမင်းစားဝင်တတ်တဲ့ကျနော်

မုန်ညင်းစောကို ဟင်းလျာလုပ်

တောင်ယာဆန်စီးညိုနဲ့ ဝမ်းစို

မြိန်ရှက်တတ်နေပုံများ …

မငြိမ်းချမ်းတဲ့ ခေတ်ကြီးထဲ

စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်ပေါ်မြေတစ်နေရာက

တအာင်းရွာလေး တစ်ရွာမှာပေါ့

ရိုးသားစိတ်ရှိတဲ့ တိုင်းရင်းသားတွေရယ်

ကြိုးစားစိတ်ရှိတဲ့ ကလေးငယ်တွေရယ်ဟာ

အခုလက်ရှိ ကျနော့်ရဲ့ကမ္ဘာငယ်လေး …

နိုင်ငံရေးသတင်းတွေကို နားစွင့်

စစ်ရေးသတင်းတွေကို နားစွင့်

သေနတ်သံ ဗုံးသံတွေကို နားစွင့်

လေယာဉ်သံတွေကို နားစွင့်

ပန်းလေးတွေ ပွင့်ခွင့်မရမှာစိုးစိတ်နဲ့

အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ရွံ့ထိတ်မနေအားခဲ့ပါဘူးအမေရယ် …

အမြဲလိုလို

နှင်းတွေ ရစ်သိုင်း

မြူတွေဆိုင်းနေတတ်တဲ့

တောင်ကုန်းမို့မို့လေးပေါ်က

တော်လှန်ကျောင်းလေးဟာ

ကျနော့်အတွက်

လျော်ကန်အသင့်မြတ်ဆုံး ခိုနားရာ

ပန်းကလေးများ ယိမ်းနွဲ့

လှုပ်ခတ်နေတဲ့ ဆည်းလည်းလေးတွေနဲ့

သာယာလို့ …

ခုဆို

ချစ်ခြင်းအထွေထွေနဲ့

တော်လှန်ကျောင်းမှာ ပန်းတွေဝေနေပြီ အမေ

နှင်းတွေလည်း ဝေလို့ပေါ့

အိမ်ပြန်မရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ သားတစ်ယောက်

အမှန်တရားရဲ့ အမိုးအရိပ်အောက်မှာ

ကလေးလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်မပျောက်ဖို့

ကွက်လပ်လေးတွေ ဖြည့်ပြီးရင်း ဖြည့်ရင်း

နှလုံးသားကို အရင်းတည်

ကြိုးတွေ အထပ်ထပ်ချည်နှောင်ရင်းလေ …

အမေမရှိတော့တဲ့ အိမ်လေးရဲ့အဝေး

နွေးထွေးသော ရင်ခွင်အရပ်ဆီမှာ

စစ်ကျွန်ပညာရေးကို ရိုက်ချိုး

ပန်းလေးတွေ ပျိုးရင်းပေါ့ …

ပန်းဝတ်မှုံ ထုံကူးရင်း

အလှဆုံးဖူးပွင့်နေတဲ့ ပန်းခင်းကြီးကြား

နှင်းတွေဝေနေတဲ့ ကျောင်းလေးမှာ

လိပ်ပြာလေးလို ပျံဝဲ

သိက္ခာရှိစွာ ရှင်သန်ဆဲပါပဲအမေ … ။ ။

၇၊ စက်တင်ဘာ၊ ၂၀၂၄

((The Call -ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ

‘​​​​ကိုငြိမ်းချမ်း( တံတားဦး) ‘ရေးဖွဲ့တဲ့ “နှင်း​ဝေတဲ့​​ကျောင်း” ကဗျာကို People’s Spring ကပြန်လည်​ဖော်ပြ​ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီးတော်လှန်​ရေးအတွက်အ​ထောက်အကူပြုတဲ့ စာ​ပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ​ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ ​Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်းသွား​ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)

ဆက်စပ်သတင်းများ

ရသစာတမ်းငယ်

●ထွင် စစ်အာဏာရှင်၏လက်ထက်တွင်အဖြစ်အပျက်တို့သည်ကသောင်းကနင်း၊ ကပြောင်းကပြန် ဖြစ်ကုန်သည်။ မျက်စိတမှိတ်အတွင်းမှာပင် လက်မောင်းပေါ် လာကိုက်သော ခြင်တကောင်ကဲ့သို့ မရိုက်မီမှာပင် ဖျတ်ကနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ မနေ့က ဘေးချင်းယှဥ်ထိုင်ပြီး ဂိမ်းအတူဆော့ခဲ့သော ထွန်းပြည့်စုံဆိုသည့် ပီဒီအက်ဖ်ကလေးက ရန်သူ့ဒရုန်းထိမှန်ပြီး မနေ့ညကပဲ မြေအောက်ထဲ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ယခုပဲ မိသားစုလက်ဆုံ စားနေသည့် ထမင်းဝိုင်းကလေးဟာ...

ရသစာတမ်းငယ်

အသက် အမျက်အငြိုးပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာမြေကြီးပါလား။မိုးကော၊ ပိတောက်ကော နောက်ကျသည်။ သည်ကြားထဲ မုန်တိုင်းများက ဝင်ရန်ရှိကြောင်း သတင်းထွက်လာသေး၏။ မတတ်နိုင်တော့… ဒီကာလများ၌ ငါပျော်ခဲ့ဖူးတာ အရက်ဝိုင်းတခုသာရှိသည်။ အတွေးများသည့်၊ စကားလုံးတွေလျှံထွက်နေသည့်အပြင် မျက်နှာများစုံသည့်နေရာလည်းဖြစ်ပြန်သည်။ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိပေ။ ဝိုင်းထဲ လူခြောက်ယောက်ရှိပြီး ငါးယောက်မှာ ဟိုခြစ်ခြစ်ဒီခြစ်ခြစ်နဲ့ မျက်နှာငယ်များဖြင့်တောင်းခံနေရသည်။ ကျန်တဦးကား...

ဝတ္ထုတို

လမ်းတံတားတွေပြုပြင် တိုးချဲ့တာက ကောင်းတော့ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ လမ်းဘေးအရိပ်ရပင်တွေ လုံးပါးပါးကုန်ပြီး ခုလိုနွေနေ့လယ်မျိုးဆို မြင်မြင်ရာဝန်းကျင်က ကွန်ကရစ်ပင်လယ်ပြင်ကြီးလို ဖြစ်နေသည်။ အရင်ကဆို ဒီလမ်းမကြီးက မဟော်ဂနီပင်ညိုရိပ်တွေအောက်မှာ လျောင်းစက်နေတဲ့ လမ်းမကြီးပေပဲ။

သတင်း

ခွန်းနီ ဒီနေ့ပြီးရင်ဒီနေ့လိုနေ့တွေပဲ ထပ်ရောက်လာညဆိုရင်လည်းလကတစ်ခြမ်းပဲ သာတော့တယ်အဝေးကြီးကနေရာကိုအဝေးကကြည့်နေရတာဘယ်သူပျော်မလဲ။ အမှောင်ထုထဲအရောင်တွေကလည်း ဖျော့နေလိုက်တာစိတ်ကူးကိုနည်းနည်းမှ မလျှော့နိူင်ဘူးငါဟာညတိုင်း အိမ်ပြန်လာနေကျအိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးအောက်အရိပ်တစ်ခုထိုးကျနေတာ ငါပေါ့။ အမေ့ရဲ့ဆူငေါက်သံအဖေ့ရဲ့ကြိမ်းဝါးသံနောက်ပြီး တံခါးထဖွင့်ပေးသံအဲ့ဒီလိုနောက်ကျတတ်တဲ့အိမ်အပြန်တွေအခုတော့အရိပ်ယောင်ဆောင်ထားတဲ့အတိတ်တွေပဲ ငါပြန်ရတော့တယ်။ Public Service Announcement စောက်စနစ်ကဆိုးဝါးတော့ငါတို့လူငယ်တွေဟာစစ်ကြီးထဲလုံးလားထွေးလားပေါ့။ ပင်ပင်ပန်းပန်းသင်ယူရကျိုးကျိုးနွံနွံဆည်းပူးရခက်ခက်ခဲခဲတည်ဆောက်ရအပူတပြင်းအသားကျရမောကြီးပန်းကြီးရှေ့ဆက်ရမနိူင်မနင်းထမ်းပိုးခဲ့ရစနစ်တကျနဲ့လူငယ်ဘဝကိုဆုတ်ခွာပေးခဲ့ရအတူတူချီတက်ရင်းတချို့သူငယ်ချင်းတွေလွယ်လွယ်ကူကူသေပေးလိုက်ရ။ ဒီစစ်ကြီးထဲမယ်ရှင်ကျန်နေတဲ့ကောင်တွေအဖို့နှလုံးသားဟာ ဒဏ်ရာအရဆုံးပဲ။ ဆိုလိုရင်းကိုပြန်ဆက်ရရင်အိမ်ပြန်ဖို့ဆိုတဲ့အသိကလူငယ်တွေအားလုံးမှာရှိတယ်။ အတွေးတွေနဲ့ပိလာတဲ့ညဟာမိုးလင်းသွားပေမဲ့အာရုံထဲတော့စာသားတစ်ကြောင်းငြိနေတယ်။ အားလုံးကိုကျော်ဖြတ်ရမယ်ဆိုတဲ့စာသားဟာနေခြည်နွေးနု ပွင့်လုလုမနက်ခင်းအထိငါနဲ့အတူရှိနေတယ်...