“ငါဟာ နောက်ဆုံးမှ အိမ်ပြန်တဲ့သူဖြစ်တယ်”

မေရီသော်

ဘယ်မှာနေနေ ငါအိမ်ပြန်နောက်ကျခဲ့တာချည်း
လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားဖြစ်
ပွဲတော်က လူတွေကို ရပ်တန့်ငေးမော
ငါ့နောက်က သည်းကြီးမည်းကြီးလိုက်နေတဲ့ ခွေးတအုပ်ကိုတောင်
တခါတလေ ငါဟာ မေ့လျော့နေတယ်
ကြိုတင်စဥ်းစားထားခြင်းမရှိဘဲ ချိုးကွေ့လိုက်တဲ့ ဝိရောဓိတွေ
မြောက်အရပ်ပျောက်ဆုံးသွားလို့ ကြောင်တောင်ကန်းရတာနဲ့
သီချင်းသံသဲ့သဲ့နောက်ကိုပဲ ငါလိုက်ခဲ့
အိမ်ပြန်လမ်းက တခုတည်း
ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဘယ်သူနဲ့မှ မဆုံခဲ့ကြ
ငါတို့ထဲက တဝက်က ကဗျာရေးနေပြီး
ကျန်တဝက်က တစုံတယောက်ကို ပွေ့ဖက်နည်းအား ပြန်သင်ယူနေရ
မီးတောက်က သေးငယ်လာပေမယ့် အနားတိုးပြီး မထိုင်ဖြစ်ကြလို့ ငါတို့ကြားမှာ အေးစက်တဲ့လေထုကြီး
မပြောပေမယ့် ခံစားသိကြရဲ့ မဟုတ်လား
*ဘယ်အမှောင် ဘယ်လိုမှောင်လဲ
နေပွင့်လာဖို့ ဆုမတောင်းရဲကြတော့ဘူး
ဘုရင်ဖြစ်ဖို့ ဘယ်သူမှ အိပ်မက်မမက်ကြဘူး
ငါကတော့ မျက်စိလည်ရင်း မြေပုံစာရွက်ရဲ့အပြင်ဖက်ကို ရောက်နေခဲ့
ကြီးမြတ်တဲ့ စီရင်ချက် ချမှတ်လိုက်ချိန်မှာ ငါ့ကို သူတို့ရှာမတွေ့ကြတော့
အားလုံး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်သွားကြတဲ့အခါ
နောက်ဆုံးမှာ တံခါးပိတ်ပြီး သော့ခတ်ခဲ့ရမယ့်သူက ငါပဲဖြစ်နေပြန်တယ်

–

(ဘယ်အမှောင် ဘယ်လိုမှောင်လဲ – ခိုင်ထူး၏ အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်)

Public Service Announcement

(The Call -ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ ‘​​မေရီ​သော်’ရေးဖွဲ့တဲ့ “ငါဟာ နောက်ဆုံးမှ အိမ်ပြန်တဲ့သူဖြစ်တယ်” ကဗျာကို People’s Spring ကပြန်လည်​ဖော်ပြ​ပေးတာဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီးတော်လှန်​ရေးအတွက်အ​ထောက်အကူပြုတဲ့ စာ​ပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ​ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ ​Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်းသွား​ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)