Burmese Core
ဒီရာစုနှစ်ရဲ့ အမှောင်ဆုံးညတွေထဲက တညပေါ့။
မိုးဒဏ်လေဒဏ်ကို အလူးအလဲခံနေရတဲ့ အထီးတည်း အိမ်ငယ်လေးတလုံး။
အိမ်ထဲမှာတော့ အလင်းရောင်ရဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူငယ်လေးတယောက်။
စိုထိုင်းမှုရှိနေတဲ့ မီးခြစ်ဆံဗူးလေးကို ခြစ်ရင်း
လွှင့်ပစ်လိုက်ရတဲ့ မီးခြစ်ဆံလေးတွေ တချောင်းပြီးတချောင်း။
အိမ်ထောင့်က အမှောင်ရိပ်ထဲမှာတော့ လှုပ်ရွေ့နေတဲ့ မျက်လုံးတစုံ။
မလှုပ်မယှက် လှဲလျောင်းနေတဲ့ အသက်ကြီးကြီးအမျိုးသမီးတဦး၊
ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့အုပ်ထိန်းသူဖြစ်ပုံရတဲ့ တယောက်ယောက်နေမှာပေါ့။
အဲဒီမျက်လုံးတွေဆီကလည်း
အလင်းကို ညှိယူလို့ မဖြစ်နိုင်တော့တာ သူသိထားနှင့်ပုံပဲ။
လူငယ်လေးဟာ တယောက်တည်း ရေရွတ်တယ်၊
ဒါ နောက်ဆုံး မီးခြစ်ဆံပဲ။
အမှောင်ထဲမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေလိုက်ရင် ကောင်းမလား
သူ့အတွေးမီးတောက်လေးတောင် ငြိမ်းလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့။
မီးခြစ်ဆံကို ကိုင်ထားရင်း သူ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့နေတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်တခုလုံး
မသေချာ မရေရာမှုတွေ တဝေါဝေါနဲ့
မြည်နေပေမယ့်
ဒါကလွဲရင် သူ့မှာ တခြားလုပ်စရာမှ မရှိတာ
သူ မီးခြစ်ဆံကို ခြစ်လိုက်တယ်။ ။
(The Call – ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ ‘Burmese Core’ ရေးဖွဲ့ ခဲ့တဲ့ “နောက်ဆုံးမီးခြစ်ဆံ” ကဗျာကို People’s Spring က ပြန်လည်ဖော်ပြပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီး တော်လှန်ရေးအတွက် အထောက်အကူ ပြုတဲ့ စာပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်းသွားရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)
