ဒေါ်ကြင်နှင့်ကျွန်တော်သည် ကန္တာရပင်၏အရိပ်အောက်တွင်တူတူထိုင်နေကြသည်။ကျွန်တော်တို့ရှေ့တွင် ပြည်သူ့ကာကွယ်ရေးတပ်(PDF) အလံနီက တလွင့်လွင့်လှုပ်ယမ်းနေပြီး တပ်ဖွဲ့ဝင်များက သစ္စာရေကို တစ်ယောက်စီ မော့သောက်နေချိန်ဖြစ်သည်။
အဝါရောင် ကောက်ရိုးပြတ်များ၊ ထန်းပင်ရှည်ရှည်ကြီးများဝန်းရံထားသော မြေကွက်လပ်တွင် အခြေခံစစ်သင်တန်းဆင်းပွဲတစ်ခုပြုလုပ်နေစဉ် အသက် ၆၀ အရွယ်ဒေါ်ကြင်နှင့်ခဏဆုံခြင်းဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်က စူးစမ်းလေ့လာရေးကိစ္စ၊ ဒေါ်ကြင်ကတော့ စစ်သင်တန်းဆင်းသည့်သူ့ သားကိုလာကြည့်သူ။
ဖုန်တောထဲမှာဖိနပ်ခုထိုင်နေသော ဒေါ်ကြင်က တန်းစီနေသော လူငယ်များကြားထဲက သူ့အထွေးဆုံးသားကိုလက်ညိုးညွှန်ပြသည်။ အသက်၁၈နှစ်လူငယ်၊ ဆယ်တန်းအောင်ခါစလေး၊ တော်လှန်ရေးထဲမှာ လက်နက်ကိုင်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် သားကို သူတားမနေနိုင်တော့ဘဲ PDF ထဲသို့ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“ လယ်တစ်ဧက မှ မပိုင်ဘူး၊လက်လုပ်လက်စားဘဝ နဲ့ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျောင်းထားပေးခဲ့ရတာ” သူကခက်ခဲကြမ်းတမ်းသောဘဝကိုအတိုချုံးပြောသည်။
Public Service Announcement
ဒေါ်ကြင့်မှာ သား လေးယောက်ရှိသည်။ တစ်ယောက်က မြစ်ကြီးနားမှာ အလုပ်သွားလုပ်ရင်း မြစ်ကြီးနား PDF ထဲဝင်သွားသည်။ နောက်တစ်ယောက်က စစ်ကိုင်းတိုင်းထဲက ဒေသတစ်ခုမှာ PDF အဖြစ် စစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီ။ အခု အထွေးဆုံးလေးက စစ်သင်တန်းထဲမှာ။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ရောဂါကြောင့်ခပ်ငယ်ငယ်နှင့်ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။
“ သူရှိရင်လည်း ပါမှာ…၊ဆုံးသွားတဲ့ တစ်ယောက်လေ အရပ်ထောင်ထောင် မောင်းမောင်း၊ အသားဖြူဖြူနဲ့ ။သူဆိုရင်လည်းဝင်ဦးမှာ” သူမက ဆိုပါသည်။
“ ဒါဆိုအဒေါ်က သားကောင်းမိခင်ပဲဗျ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောတော့သူမ ရယ်၏။ သူမ သိပ်ဂုဏ်ယူနေသလား ၊ဝမ်းနည်းနေသလား၊ အထီးကျန်နေသလားမပြောတက်ပါ။ သေချာတာက သူသားတွေမရှိတော့ သူနွားပြန်ကျောင်းရသည်။လယ် ကိုယ်တိုင်ပြန်လုပ်ရပြီ။ ပြီးတော့ ဘုရားရှိခိုး တိုင်း ဆုတစ်ခုပိုတောင်းနေရပြီ။
“ သားတွေက ပြောတယ်..၊ အမေ…ကျနော်တို့ တစ်ခုခုဖြစ်လည်း လက်လွတ်လိုက်ပါတဲ့ ” ဒေါ်ကြင်ထိုစကားပြောနေ ချိန်တွင် တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ဘဲငိုချသည်။ကျွန်တော်လည်းသူနှင့်အတူလိုက်ငိုမိသည်။ အညာဒေသ ကို စရောက်သည်နှင့်တော်လှန်ရေးဝိဉာဉ်အလျံငြီးငြီး တောက်လောင်နေသည့် ပြည်သူများကို ဩချလောက်အောင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အဖွားဒေါ်ကြင်လို စိတ်ဓာတ်မျိူး က အညာတွင် ထန်းပင်တွေပေါထသလို မြင့်မားရှည်လျားစွာထိုးထောင်လျက်၊ မဆုံးနိုင်တဲ့ ရိုးပြတ်ခင်းတွေလို တမျှော်တခေါ်ဖြစ်နေပြီ။ အရင်က အေးချမ်းစွာ နေခဲ့ပြီးတောင်ယာသီးနှံများအကြောင်းသာ အဓိကဆွေးနွေးခဲ့သူများ၏ သက်ကြီးသက်ငယ်စကားဝိုင်းတိုင်းက ရန်သူကို ဘယ်လိုချေမှုန်းမလဲဆိုတာ ချည်းပင်။
မင်းအောင်လှိုင်၏စစ်တပ်ကလည်း အညာကိုရက်စက်စွာ အကြမ်းဖက်နေသည်မှာအများအသိ။မီးရှို့သတ်၊ခုတ်ထစ်သတ်ညှင်းဆဲသတ်၊အစုလိုက်သတ် အို..မျိုးစုံအောင် ဒင်းတို့ ဖိနှိပ်နေကြသည်။ သည်အကြောင်း တွေလျှောက်ပြောရင်း” အဒေါ် စစ်တပ်ကို မုန်းသလား” ဟု အညာသူကြီး ဒေါ်ကြင်ကိုကျွန်တော်မေးမိ၏။
သူမက ကြိုတင်စဉ်းစားထားသည့်နှယ် အဖြေတစ်ခုကို ခပ်လေးလေး ပြောချလိုက်သည် ။
“ အဒေါ်လေ သူတို့အသည်းကိုအစိမ်းစားပြလိုက်ချင်တယ်” ကျွန်တော်သူ့ကိုကြောင်ပြီးနားထောင်နေမိသည်။
“ သူတို့ဘက်က လူပေါ့နော်..အဲ့လူအသည်းကို စားပြလိုက်ချင်တယ်။အဲ့လောက်မုန်းတာ”
ဒေါ်ကြင်သည် အသက်ကြီးပြီ၊ ရိုက်ပုတ်ထုနှက်ဖို့ သူမစွမ်းသာတော့၊ရန်သူကို တပြန်ယှဉ်ပြိုင်ပြီး ဘယ်မှာတိုက်နိုင်လိမ့်မလဲ။
စီးပွားရေးမတောင့်တင်းသော ဒီလယ်သူမကြီးသည် ရိက္ခာခဲယမ်း ဘယ်လိုထောက်ပံ့နိုင်လိမ့်မလဲ။ဘယ်လိုလှူနိုင်လိမ့်မလဲ။ အဲ့အစား သူ့သားတွေကိုအကြမ်းဖက်စစ်သားတွေကိုနှိမ်နင်းဖို့လွှတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ရန်သူ့အသည်းကို စားပြလိုက်ချင်သေးသည်တဲ့။
ကျနော်သူနှင့်ဘာမှဆက်မပြောနိုင်ဘဲ အတွေးဆက်မိနေ၏။ ပြီးတော့…………. အညာ ဒေသတိုက်ပွဲများအကြောင်းစဉ်းစားနေမိသည်။အောင်ပွဲများဆက်လာသည့်အခါ အကယ်၍ ကောက်ရိုးပြတ်ဝါတွေနှင့် ပက်ကြားအက် လယ်ကွက်တွေပေါ် စစ်သားအလောင်းများရခဲ့လျှင် ဒေါ်ကြင်လည်း နှိုက်ထုတ် မြည်းကြည့်နေမလားဆိုသည်ကိုလည်း တကယ်ပင် သိချင်နေပါသည်။
