■ အိမ့်ဘုန်းစစ်သော်
လက်ထဲမှာ ၁၇၀၀ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့အကြွေအတိုအစလေးတွေက အခုအချိန်မှာ ဘာမှအသုံးမ၀င်နေခဲ့ပါဘူး။ အိမ်မှာသာဆို ရေခဲမုန့် (၅) ခွက်လောက်၀ယ်စားမိမယ် ထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အာလူးကြော်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် ၀က်သားဒုတ်ထိုးလေးပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။
အခုတော့ အဲ့စားချင်စိတ်တွေကို မြိုသိပ်ရင်း ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ တောက်လျှောက်ဝဲနေတဲ့ လေယာဉ်၊ ဘယ်တော့ပစ်ချမလဲမသိတဲ့စိတ်။ မသေခင်လေးတော့ အဘွားချက်ကြွေးတဲ့ ထမင်းနဲ့ဟင်းလေး စားချင်မိသား။ အကယ်၍ အဘွားနဲ့သာအတူရှိခဲ့ရင်ရော (၁၇၀၀) လေးကိုင်လို့ လမ်းထိပ်မုန့်ထွက်၀ယ်တဲ့အခါ “မတည့်တာတွေမစားနဲ့နော်” လို့ ပြောလောက်မလား။
အတူရှိတုန်းက လုံး၀မသင့်မြတ်ခဲ့ပေမယ့် ကြောင်နဲ့ကြွက်လို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ မြေးအဘွားဆက်ဆံရေးမျိုး။ အဘွားက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း၊ အမတယောက်၊ အမေတယောက်၊ အဖေတယောက်။ အဘွားက ကျွန်တော့်ရဲ့အရာရာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
Public Service Announcement
ပထမဆုံးကျောင်းတက်ရက်တွေမှာ လက်ကိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဆရာမတွေနဲ့အသေချာအပ်လေ့ရှိတယ်။ သူစားနေကျ ရွှေပုစွန်ကကိတ်မုန့်တွေထည့်ပေးပြီး မုန့်ဖိုးမပေးတဲ့အခါ မုန့်ဈေးတန်းက ရေခဲထုပ်လေးကိုသိပ်စားချင်ခဲ့မှန်း ဘွားဘွားကသိပ်သိခဲ့ပါတယ်။ ချိုလိုက်၊ ငန်လိုက်နဲ့ အဘွားရဲ့ လက်ရာမမှန်တဲ့ဟင်းတွေမှာ အစပ်တော့လုံး၀မပါခဲ့ဘူးလေ။
အခုရော အဘွားမြေးလေးက နိုင်ငံတော်သစ်နဲ့လူထုလွတ်မြောက်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲ၀င်နေရတာပေါ့။ ခဏခဏချော်လဲတတ်တဲ့ ခြေမခိုင်လက်မခိုင် မြေးမလေးအတွက် အဘွားက စိတ်ပူနေလောက်မှာပါလေ။ အခုလဲ အဘွားကိုသိပ်သတိရတာပဲ သမီးကအခုချိန်ထိ ခဏခဏချော်လဲနေတုန်းပါ ဘွားဘွားရဲ့။ “ဘုရားဆေး၊တရားဆေး၊သံဃာပေးတဲ့ဆေး” လို့ အဘွားတိုက်နေကျ မြန်မာဆေးလေးလဲသောက်ချင်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကဒဏ်ရာတွေသိပ်များနေမှန်းသာ အဘွားသိရင် ဘယ်စိတ်ကောင်းပါ့မလဲနော်။
ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေကို ဘွားဘွား နားလည်ပေးဖို့တော့ သင့်ခဲ့ပါတယ်လေ။ ဒါဆိုရင် အဘွားအကြောင်းတွေးတဲ့အခါ စိတ်ဒဏ်ရာတွေလဲမပါလောက်ဘူးပေါ့။ အခုချိန်သမီးလက်ထဲမှာ (၁၇၀၀) ရှိနေတာသိလားဘွားဘွား။ ငယ်ငယ်ကသာဆိုရင် သိပ်များလွန်းတဲ့ပိုက်ဆံတွေ ဖြစ်နေမှာ။ ဆံပင်ဖြူနှုတ်ပေးပြီးရတဲ့ ပိုက်ဆံ (၂၀၀) နဲ့ ၀ယ်စားရတဲ့ ရေခဲမုန့်လေးကို သိပ်လွမ်းတာ။ အခုတော့ ဘွားဘွားက ဖုန်းဆက်လိုက်တိုင်းမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်အသံလေးနဲ့လေ သူ့ရဲ့ပင်စင်လစာလေးကို အကုန်အစင်လွှဲပေးရှာတာပါပဲ။ ဒါက ငယ်ငယ်ကလို သမီး၀မ်းနည်းမှာကို မကြည့်ရက်လို့ပဲလား ဘွားဘွားရေ။
တောင်အဆင်းလမ်းမှာ ကျွန်တော်အများကြီးငိုခဲ့တယ်။ ခြေထောက်ပေါ်ကိုပြုတ်ကျတဲ့ အနာက အသားနာရုံပါ။ အဘွားသာရှိခဲ့ရင်ဆိုတဲ့စိတ်ကတော့ အသည်းနာတာပေါ့။ သမီးလေးက ကလေးလေးပဲရှိသေးတာပါလို့ပြောရင် သမီးကရင့်ကျက်နေပါပြီလို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ သမီးက ကလေးပဲရှိသေးတာပါပဲ။ ဘွားဘွားရင်ခွင်ထဲမှာလေ ဒီလိုမျိုးမိုးတွေရွာနေတဲ့အချိန်မှာလေ ဖက်ပြီးအိပ်ချင်တာ။ အခုတော့ တစ်ကိုယ်လုံးရေတွေစိုရွှဲနေခဲ့တာပါပဲ။ ဒီပုံစံနဲ့ဒီညတော့ အိပ်ပျော်မယ်မထင်ပါဘူး ဘွားဘွားရေ။
ရုတ်တရပ်မိုးတွေက သည်းလာသလိုပဲအဘွားရေ။ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲက အကြွေ (၁၇၀၀) လေးတော့ မိုးရေတွေ စိုကုန်ပါပြီကွယ်။ အကယ်၍ ဒီစစ်ပွဲကြီးပြီးလို့ အဘွားနဲ့ပြန်တွေ့တဲ့အခါ အဘွားဆီက မုန့်ဖိုးတောင်းပြီး မုန့်တွေ၀ယ်စားချင်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မတည့်တဲ့မုန့်တွေ၀ယ်စားမိလို့ ဘွားဘွားမဆူတော့ရင်ကောင်းပါရဲ့။
မိုးကနည်းနည်းတော့စဲလာပြီ။ မိုးရွာပြီးကာစ တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ရောင်စုံသက်တန့်လေးကိုခပ်ရေးရေးတွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘ၀ကြီးမှာ အရောင်အသွေးမစုံခဲ့တာ ကြာရောပေါ့လေ။ နောက်ခံကောင်းကင်ကြီးကတော့ ခဲရောင်မှိုင်းမှိုင်းလေးဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်က နောက်ကကောင်းကင်ကြီး ဖြစ်ပုံပေါ်တာပါပဲ။
သမီးသိပ်သဘောကျတဲ့ အနုပညာနဲ့တော်လှန်ရေးမှာပါ၀င်ခွင့်နေကြောင်း အဘွားကိုပြောပြတိုင်း သိပ်နောင်တရနေသလို အသံလေးကိုကြားရတယ်။ အဘွားသာ အစောထဲကလက်ခံပေးခဲ့ရင်အကောင်းသား။
အိမ်မက်တွေက ဈေးကြီးတယ် ဘွားဘွားရဲ့။ ဒီနေ့က ကျွန်တော့်နေ့ရက်တွေထဲက အဘွားကိုလွမ်းမိတဲ့နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ရုံလေးပါပဲ။ ၅၀၀တန်ခပ်နွမ်နွမ်း၃ရွက်၊ နှစ်ရာတန်အသစ်ကလေး ၁ရွက်က စခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေဖြစ်ခဲ့ရုံလေးပါပဲ။
ပြီးတော့လဲ ဒီတိုင်းလေးပါပဲ။ ဇာတ်သိမ်းမရှိပေမယ့် နောက်ထပ်အပိုင်းအဆက်တွေက ခပ်များများရယ်နဲ့။ အဘွားမသိအောင် ဆေးလိပ်လေးတော့ ဖွာလိုက်မိပါရဲ့။ အနူးအညွတ်တောင်းပန်အပ်ပါတယ်။ ။
(The Call -ခေါ်သံ”အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ ‘အိမ့်ဘုန်းစစ်သော်’ ရဲ့ “၁၇၀၀” ရသစာတမ်းငယ်ကို People’s Spring ကပြန်လည်ဖော်ပြပေးတာဖြစ်ပါတယ်။အနုရသကဲပြီးတော်လှန်ရေးအတွက်အထောက်အကူပြုတဲ့ စာပေကဏ္ဍမျိုးစုံကို “The Call – ခေါ်သံ” အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းရဲ့ Facebook Page ဖြစ်တဲ့ https://www.facebook.com/profile.php?id=100087677882749… မှာလည်းသွားရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)
